บทที่ 260 หรงฉี่ตามไป๋ชิงหลิงไปที่จวนติงเป่ยโหว

"จริงนะ" ไป๋จิ่นมีความสุข

ในช่วงนี้ หรงฉี่มักจะใช้ความยุ่งของเขาเพื่อหลบเลี่ยงนางเสมอ ในสิบวันถึงครึ่งเดือนเขามาที่หอจิ่นเซวียนเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ทำให้ไป๋จิ่นกังวลเกี่ยวกับการได้เสีย

หรงฉี่พยักหน้า แต่สายตาของเขายังคงมองตามทิศทางที่ไป๋ชิงหลิงจากไป และพูดว่า: "ไปกันเถอะ"

"ดี"

รถม้าหยุดที่ประตูจวนติ้งเป่ยโหว

เมื่อไป๋ชิงหลิงลงจากรถม้า เขาก็เห็นรถม้าของจวนอ๋องต้วนจอดอยู่ข้างๆ

หรงฉี่กระโดดลงจากรถม้าก่อน และพยุงไป๋จิ่นอย่างรักใคร่

หลังจากที่ทั้งคู่ลงจากรถม้าแล้ว ทั้งคู่ก็มองไปที่ไป๋ชิงหลิง

แน่นอนว่าเมื่อไป๋จิ่นเห็นไป๋ชิงหลิงปรากฏตัวในจวนติ้งเป่ยโหว ก็รู้สึกเหมือนถูกธนูนับพันทิ่มแทง

ทันใดนั้นนางก็เข้าใจว่าทำไมอ๋องต้วนถึงบอกว่าเขาอยากจะมาที่จวนติ้งเป่ยโหว

ที่แท้นางก็มานี่เอง ...

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงมืดลง และเขาเหลือบมองทั้งสองคนอย่างเฉยเมย ยืนอยู่ตรงที่ที่นางอยู่ จากนั้นหันหลังกลับและเข้าไปในจวนติ้งเป่ยโหว

ตอนนี้นางยังเป็นพระชายาชินด้วย จึงไม่จำเป็นต้องทำความเคารพพวกเขา...

หรงฉี่จ้องมองที่แผ่นหลังนางอย่างตั้งใจ แอบกำมือไว้ใต้แขนเสื้อ และรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่กดทับหน้าอกของเขาอยู่ ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถปล่อยมือได้เป็นเวลานานในวันนี้

นางเป็นภรรยาของเขา พระชายากำลังจะแต่งงาน แต่กลับต้องไปแต่งงานกับคนอื่น นี่ไม่ใช่เรื่องตลกเหรอ?

“ท่านพี่ เข้าไปข้างในกันเถอะ บังเอิญน้องสาวข้าก็กลับมาด้วย” ไป๋จิ่นร้องเรียก รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และพูดเสียงแผ่ว “ข้ารู้ ในใจท่านพี่มีน้องสาวอยู่ในนั้นเสมอ จิ่นเอ๋อร์เองก็ต้องการจะทำให้ความฟันของท่านพี่สมบูรณ์แบบด้วย หลังจากที่พวกเราเข้าไปในจวนติ้งเป่ยโหวแล้ว ข้าจะพานางไปที่ลานบ้านที่ข้าเคยอยู่ก่อนแต่งงาน"

หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้น เขาเอาแขนโอบรอบเอวของไป๋จิ่นและพูดว่า "พระชายาคิดมากไปแล้ว"

“ไม่ ในตอนนั้นมันเป็นความผิดของจิ่นเอ๋อร์…”

"จิ่นเอ๋อร์ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น"

ไม่ว่าใครก็ตามที่ช่วยเขาไว้ในสันเขาอินทรีหิมะเขาก็ไม่ต้องการฟังมันอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะรู้ความจริงแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะยอมรับว่าเขาคิดผิดอยู่

เขาจับมือของ ไป๋จิ่นและเดินเข้าไปในจวนติ้งเป่ยโหวอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางโหยหา

ไป๋ชิงหลิงก้าวเข้าไปในลานของจวนติ้งเป่ยโหวและ หรงฉี่และภรรยาของเขาตามมาข้างหลัง

อ๋องต้วนทักทายทั้งสองคนและหรงฉี่ พูดอย่างสุภาพว่า "ไม่จำเป็นต้องมากพิธี"

“ท่านพ่อ ท่านอ๋องบอกว่าเขาไม่เข้าใจบางสิ่งในกรมทหาร และมีเรื่องอยากจะถามท่าน” ไป๋จิ่นพูดเบาๆ

ติ้งเป่ยโหวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็มองไปที่ ไป๋จิ่นด้วยความประหลาดใจ

เขาไม่เคยขอความช่วยเหลือในเรื่องดังกล่าวจากเขามาก่อน

“งั้น ท่านพ่อไปรดหารือกับท่านอ๋องก่อน ส่วนข้ากับน้องสาวจะไปเดินเล่นที่อื่น” ก่อนที่ไป๋จิ่นจะเดินไปข้างหน้า นางก็จับมือของไป่ชิงหลิงและแสดงไมตรีจิตกับนาง