บทที่ 265 ความเสี่ยงของการผ่าตัดคลอด

เด็กที่เกิดจากอ๋ององค์อื่นไม่เป็นพระธิดาก็ตายตั้งแต่เกิด มีเพียงหรงจิ่งหลินและลูกของท่านอ๋องสาที่เพิ่งคลอดเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่

"ใช่เพคะ ข้าน้อยพูดมากเกินไปแล้ว" แม่นมหยางพูดอย่างมีไหวพริบ

จู่ๆ หรงเยี่ยก็นึกอะไรบางอย่างได้ : "เจ้าผ่าคลอด มันมีผลกระทบต่อร่างกายของเจ้าหรือไม่?"

ไป๋ชิงหลิงวางตะเกียบลง เช็ดริมฝีปากแล้วตอบเบาๆว่า: “ตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ถ้าฉันตั้งท้องลูกอีกคนเป็นไปได้ว่ามดลูกจะแตก และเป็นอันตรายต่อชีวิตของทารกในครรภ์และแม่ แต่นี่ก็เป็นเพียงความน่าจะเป็น ถ้า..."

เธอกัดริมฝีปากทันที เธอรู้ดีถึงความกดดันเมื่อแต่งงานกับท่านอ๋อง และการมีลูกเป็นสิ่งที่เธอพอเข้าใจและรับได้

เธอกระซิบเบาๆ: " แต่ถ้าตั้งครรภ์แล้ว ก็ให้ลูกได้เกิดมาดูโลกเถิด"

มือที่จับเธอแน่นขึ้นในทันใด: “เจ้าหมายความว่าถ้าเจ้าตั้งครรภ์ลูกอีกคน ชีวิตของเจ้าและลูกจะตกอยู่ในอันตรายงั้นเหรอ?

"มันเป็นเรื่องของความน่าจะเป็น ผู้หญิงที่ผ่าคลอดสามารถตั้งครรภ์ได้อีก หลังจากผ่านไปสามปี ข้าท้องมาห้าปีแล้ว ถ้าข้าจะท้องอีกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

“แต่นั่นก็ยังมีความเสี่ยงอยู่” หรงเยี่ยขมวดคิ้วเป็นปม

ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า: แม้ว่านางจะไม่เคยผ่าคลอดก็ตาม แต่หญิงใดให้กำเนิดบุตรไม่ว่าจะชายหรือยิ่ง หญิงผู้นั้นก็เหมือนกับก้าวเข้าไปในประตูนรกก้าวหนึ่งแล้ว ท่านไม่ต้องห่วงหรอก ข้าแข็งแรงดี ท้องแล้วก็คลอดสบายมาก อย่างไรเสีย ... ท่านก็เป็นคนเลี้ยง "

เมื่อพูดถึง “ท่านเป็นคนเลี้ยง” ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงก็ร้อนขึ้นมาเล็กน้อย

หรงเยี่ยเห็นทุกอย่าง และเพียงตอบโดยไม่สนใจ เขาไม่ได้ปฏิเสธเธอ แต่เขาก็ไม่ตอบรับเธอเช่นกัน

มันเพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะมีจิ่งหลินและเซิงเอ๋อร์ เขาไม่ต้องการให้เธอเสี่ยงต่อการมีลูกอีกต่อไป

ทันใดนั้นนางกำนัลก็เข้ามาและแจ้งว่า: "พระชายา หมอหญิงโจวแห่งสำนักหมอหลวงขอพบพระชายาเพคะ?"

“บอกให้นางเข้ามา” ไป๋ชิงหลิงพูด

นางกำนัลในตำหนักออกไปทันทีและพาหมอหญิงโจวเข้ามาในตำหนัก

หลังจากทำความเคารพเสร็จ หมอหญิงโจวก็กล่าวขึ้นว่า: “พระชายาหรง อดีตพระชายาต้วนแท้งลูกแล้ว แต่เด็กไม่ออกมา ตอนนี้เสียเลือดมาก สถานการณ์ไม่สู้ดีเพคะ”

“แท้งอีกแล้วงั้นหรือ? หลวนอี๋อุทานโดยไม่รู้ตัว แม่นมหยางไอสองสามครั้งเพื่อหยุดหลวนอี๋ไม่ให้เธอพูดมาก

อดีตพระชายาต้วนช่างโชคร้ายจริง ๆ เธอแท้งลูกครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นทีอดีตพระชายาต้วนจะมีบุตรไม่ได้อีกแล้ว

ในสามปี เธอแท้งลูกมากกว่าสิบครั้ง และร่างกายของเธอไม่ไว้แล้ว

หรงเยี่ยบีบมือของไป๋ชิงหลิงและพูดว่า "ไม่ไป พวกเจ้าหมอหญิงเอาแต่กินแต่ไม่ทำอะไรกันเลยงั้นหรือ?"

หมอหญิงโจวถูกดุจนหน้าแดง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นสถานการณ์เช่นเดียวกับอดีตพระชายาต้วนมาก่อน แต่ส่วนมากก็ล้วนแต่สิ้นพระชนไปแล้ว

“ข้าน้อยไปทูลขอคำแนะนำจากฮองเฮาแล้ว และฮองเฮาก็ขอให้ข้าน้อยมาหาพระชายาหรง นี่เป็นรับสั่งของฮองเฮาเพคะ” หมอหญิงโจวหยิบหยกของฮองเฮาออกมา

แม่นมหยางเดินไปหยิบมันและมอบให้หรงเยี่ย

หยกชิ้นนี้คือหยกเก้ามังกรซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักที่อดีตจักรพรรดิมอบให้เสด็จย่าของเขา ดังนั้นเขาจึงจำมันได้

เขาเก็บหยกนั้นและพูดว่า “ข้าจะไปกับเจ้า”

ท่านอยู่ที่นี่พักผ่อนและคอยดูแลลูกๆ ให้อิงซาและอิงอู๋ไปกับข้าที่จวนท่านอ๋องต้วน "ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้น แต่หรงเยี่ยก็ดูเป็นกังวล เขาเอื้อมมือไปจับข้อมือเธอแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอ

ไป๋ชิงหลิงรู้ว่าเขากังวลอะไร