บทที่ 27 ข้าต้องการหัวของฮวาอิ่ง

"ข้าน้อยรู้พะย่ะค่ะ" หลังจากอิงอู๋พูดจบ เขาก็ออกจากห้องโถงอย่างรวดเร็ว

อิงเหลียนเดินเข้ามา หลังจากที่อิงอู๋ออกไป เขาเดินไปข้างหน้าและพูดว่า "ฝ่าบาท พระชายาเดินทางไปขวนอ๋องต้วนเพื่อตกลงกับพระชายาต้วน และพระชายาก็ยื่นบัตรเข้าหอหลิวเหยียนให้แก่แม่นมอัน"

หรงเยี่ยกำที่วางแขนของเกวียนแน่น

เขาคิดว่าเขารู้ว่าไป่ชิงหลิงกำลังจะทำอะไร

พระชายาของเขาไม่เชื่อฟังเลยจริงๆ

“นางพูดอะไรอีก?” หรงเยี่ยถาม

อิงเหลียนพูดตรงตามที่พูดในรถม้า และหรงเยี่ยก็หรี่ตาลงเล็กน้อยหลังจากฟัง: "ออกไปได้ เรื่องจวนตระกูลต้วนในวันนี้ลืมไปซะ "

“รับด้วยเกล้า!” จากนั้นอิงเหลียนออกจากห้องโถง

เมื่ออิงอู๋เดินออกจากห้องโถง ทันใดนั้นก็มีร่าง ร่างหนึ่งชนเขา

เขาคว้าร่างนั้นโดยไม่รู้ตัว และร่างนั้นก็ยื่นมือออกไปคว้าฟางช่วยชีวิตของอิงอู๋

ชิงอีคว้าคอเสื้อของอิงอู๋ไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว

"อ๊า!"

"ช่วยด้วย !"

ทั้งคู่ล้มลง

อิงอู๋ทับบนตัวของชิงอี และริมฝีปากของทั้งคู่ก็ประกบแนบชิดกัน

ชิงอีถึงกับตะลึง...

นางจ้องมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง และดวงตาของนางก็กลอกไปมา

นางโตขึ้นมาก จูบแรกของนางถูกผู้ชายคนนี้แย่งไปเสียแล้ว

ในขณะนี้จิตใจของนางว่างเปล่า และนางไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างไร?

เมื่ออิงเหลียนออกมาและเห็นฉากนี้ นางก็อ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจ ตบมือแล้วหันไปหาอิงอู๋และชิงอีที่นั่งยองๆ แล้วพูดติดตลก "อิงอู๋ เจ้านี่มัน….."

อิงอู๋ยกตัวของเขาขึ้นอย่างกะทันหันและพลิกตัวกลับ

ชิงอีลุกขึ้นจากพื้นด้วยความงุนงง ก่อนยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปาก จากนั้นเงยศีรษะขึ้น จ้องไปที่อิงอู๋อย่างตกตะลึง และสาปแช่งด้วยความโกรธ "เจ้ามันอันธพาล!"

หลังจากพูดจบชิงอีก็ตบอิงอู๋...

อิงอู๋หน้าเศร้า "ข้าเปล่านะ"

"เจ้าทำ เจ้าแค่……จูบข้า" ชิงอีแทบคลั่ง เมื่อนางพูดว่า "......จูบข้า" นางก็แตะริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแดงกล่ำ

นางสาปแช่งอย่างไม่ขาดสาย "ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ไม่มีใครกล้าจูบข้าเลย"

อิงเหลียนอุทาน "เชอะ" และหัวเราะ

ชิงอีรู้สึกละอายใจมากเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะนี้

นางรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้ควรเป็นสามีในอนาคตของนางเท่านั้นที่มีสิทธิทำ แต่นางก็เสียจูบแรกไปแล้ว

ยิ่งชิงอีคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งโกรธมากจนต้องกัดฟัน

สีหน้าของอิงอู๋มืดมนและอารมณ์ของเขาหงุดหงิดมาก เขาพูดด้วยหน้าตาเคร่งขรึม "ข้าไม่ได้ตั้งใจ"