บทที่ 299 พวกเราเรียนวิชาแพทย์ แต่ทำไมต้องไปอี้จวง

การทดสอบครั้งนี้ ถ้าแม้แต่ศพพวกเธอยังกลัว วันหน้าคงไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะผ่าตัดให้ผู้ป่วย

บางทีมีดยังยกไม่ทันขึ้น พวกเขาก็ถูกคนเป็นๆที่นอนอยู่ตรงหน้าทำให้ตกใจเสียก่อนแล้ว

หมอหญิงที่อายุมากที่สุดกัดฟัน แล้วยกมือขึ้น เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ไป๋ชิงหลิงถามกลับ：“เจ้าจะยอมแพ้งั้นหรือ?”

“ไม่ใช่เพคะ ข้าน้อยแค่อยากถามให้แน่ใจ ไปอี้จวงครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการเรียนวิชาแพทย์ใช่หรือไม่เพคะ รวมถึงการที่ให้พวกเราตรวจสอบฐานะของศพที่ตาย ติดต่อกับญาติผู้ตาย ซื้อศพ แล้วก็นำศพกลับมาด้วย” ซีเหมินฮว๋าถาม

เธอกลัวที่จะไปอี้จวงจริงๆ เพราะอายุก็เยอะมากแล้ว ถึงแม้ว่าจะกลัว แต่ก็ไม่อยากยอมแพ้ไปทั้งเช่นนี้

เชื่อว่าหมอหญิงที่เข้ามาทำงานด้านนี้ทั้งหมด ต่างก็มีจุดประสงค์เดียวกันคือหมอปีศาจ

ไป๋ชิงหลิงบอกพวกเขาอย่างชัดจน：“ใช่ สิ่งที่ข้ากำชับให้พวกเจ้าทำล้วนเกี่ยวข้องกับวิชาแพทย์ การไปอี้จวงก็แค่ด่านแรกเท่านั้น วันหน้าพวกเจ้ายังต้องทำงานคู่กับศพทุกวัน พวกเจ้าคิดว่า......คนเป็นๆจะให้พวกเจ้าได้ฝึกฝีมือกับร่างกายของเขางั้นหรือ?”

ทุกคนต่างก็เงียบกันหมด

มันก็เป็นไปไม่ได้จริงๆนั่นแหละ

ที่คนเป็นๆจะเต็มใจให้เด็กใหม่ผ่าตัด

แต่พวกเธอคิดว่า เหมือนตนเองกำลังจะทำการชันสูตรศพ เลยยากที่จะเข้าใจ

ไป๋หมิงฮุ่ยเข้าใจความหมายของไป๋ชิงหลิงเป็นคนแรก：“พระชายาเพคะ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเต็มใจที่จะไปอี้จวง แต่ว่าไม่จำเป็นต้องสองคนก็ได้เพคะ ข้าไปคนเดียวได้”

อีผิงถิงรีบจับมือเธอไว้：“เสี่ยวฮุ่ย พวกเรากลุ่มเดียวกัน เจ้าอย่าทิ้งข้าสิ พวกเราจะไปอี้จวงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงเพคะ”

“ดี พวกเจ้าจัดการเองเลย ถ้าหากต้องการสละสิทธิ์ก็บอกข้าได้เลยตั้งแต่ตอนนี้ ข้าจะจัดการให้พวกเจ้าไปที่อื่น แต่คนที่ยังอยู่ ข้าจะถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้พวกเจ้าด้วยตัวข้าเองอย่างแน่นอน”

ขณะที่ไป๋ชิงหลิงพูดจบประโยคแรก ก็มีคนจำนวนกว่าครึ่งคิดจะสละสิทธิ์แล้ว แต่พอเธอพูดจบประโยคหลัง ทุกคนต่างก็กดความคิดที่จะสละสิทธิ์เอาไว้

ซีเหมินฮว๋ากลับไปเข้าแถวดังเดิม ไม่ได้พูดอะไรอีก

ไป๋ชิงหลิงมองพวกเธอด้วยความพอใจ：“ไม่สละสิทธิ์จริงๆหรือ?”

“ไม่สละสิทธิ์เพคะ!” ทั้งหมดคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“ไปถึงอี้จวงแล้ว พวกเจ้าอาจจะเจอกับพวกผีสางนางไม้ แถมยังต้องเผชิญหน้ากับศพที่อาจจะพิการหรือสภาพยับเยิน ไม่กลัวหรือ?”

“มะมะ…...ไม่กลัวเพคะ!” พูดถึงคำว่า“ไม่กลัว”สองคำนี้ จิตใจของพวกเธอก็เริ่มผวาขึ้นมาอีกครั้ง

มีแค่ไป๋หมิงฮุ่ยกับอีผิงถิงที่ตอบได้ชัดเจนได้ที่สุด

แปดคน มีแค่สองคนที่มีความมั่นใจมากที่สุด ไป๋ชิงหลิงคิดว่าก็ไม่เลวเท่าไหร่

เธอคาดเดาถึงคนที่เหลืออยู่ในวันพรุ่งนี้ คงไม่เกินครึ่งเป็นแน่