บทที่ 317 ไป๋ชิงหลิงลงโทษคุณชายหวู่และท่านอ๋องหรง

จื่ออีรับมันด้วยมือทั้งสองข้าง และมอบมันให้อิงซา

หลังจากที่อิงซารับไป สีหน้าของเขาก็ดูงุนงงเล็กน้อย

ใช้เข็มแทงตามร่างกายของคุณชายหวู่!

"องครักษ์อิงเข็มเงินนี้ใช้แทงที่นิ้วมือ ตรงนี้" จื่ออียื่นนิ้วออกมา และชี้ไปที่เล็บของตัวเอง

เมื่อได้ฟังอย่างนั้นอิงซาถึงกับขนลุกทันที

“แทงนิ้วทั้งสิบ นิ้วละหนึ่งเข็ม รับรองว่าคนจะต้องยอมสยบให้อย่างแน่นอน” จื่ออีจงใจพูดเสียงดังขึ้นเพื่อบอกคนที่ในห้อง

บังเอิญว่าหน้าต่างและประตูห้องนั้นเปิดออกเล็กน้อย และคำพูดของจื่ออีก็ดังชัดเจนมาก

คุณชายหวู่ยกนิ้วทั้งสิบขึ้นของตนเองขึ้น ตอนนี้เขารู้สึกเสียวไปหมดแล้ว

"รับทราบ หม่อมฉันจะทำเช่นนั้นทุกประการ" อิงซาเช็ดเหงื่อของเขา แต่เขาต้องให้ความร่วมมือกับไป๋ชิงหลิง น้ำเสียงของเขาก็ฟังดูเสียงดังเป็นพิเศษ

คุณชายหวู่เก่งกาจมาก ที่ทำให้พระชายาหรงร้อนรน จนเพิ่มความทรมานแบบใหม่ให้เขาอีกครั้ง

เมื่อเข็มเงินทั้งสิบเล่มถูกแทงเข้าไป ไม่มีเลือดและไม่มีบาดแผล แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดอย่างเหลือทน แค่คิดก็รู้สึกเจ็บแล้ว!

แน่นอนว่าไม่ควรยั่วโมโหผู้หญิง

เพียงแค่เธอรู้สึกร้อนรน เธอก็สามารถทำทุกอย่างได้

ไป๋ชิงหลิงหันหลัง และเดินออกจากตำหนักไป

เด็กทั้งสองวิ่งตรงไปข้างหน้าหรงเยี่ย หรงเยี่ยคิดว่าเขาจะได้รับการปลอบโยนจากเด็ก ๆ แต่คาดไม่ถึงว่า...

“เสด็จพ่อ ทำไมยังทำให้ท่านแม่โกรธอีกล่ะ อายุก็มากแล้ว ยังจะทะเลาะกับคนอื่นเช่นนี้อีก”

ใบหน้าของหรงเยี่ยมืดมนลงทันที เขากำหมัดแน่นและจ้องมองที่หรงจิ่งหลิน

ในเวลานี้ ไป๋ชงเซิงก็พูดด้วยความโกรธ: "สุภาพบุรุษใช้ปากแต่ไม่ขยับมือ และสิ่งที่เสด็จพ่อทำก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษ!"

และคำพูดนี้ก็ทำให้หรงเยี่ยกำหมัดแน่นยิ่งขึ้นไปอีก

ไป๋ชงเซิงพูดต่อ: "ต่อไปถ้าท่านจะทะเลาะกับใครอีก ท่านต้องไปหาท่านแม่ก่อน"

มือที่กำแน่นของหรงเยี่ยปล่อยออกทันที และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็อ่อนโยนขึ้น: "เซิงเอ๋อร์พูดถูก ท่านแม่ของเจ้าก็เก่งกาจมากเช่นกัน"

คนเดียวที่สามารถปราบคุณชายหวู่จนยอมสยบได้ ก็มีเพียงพระชายาหรงของเขาเท่านั้น

ตอนนี้เขาเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่น้อย

ไป๋ชงเซิงหยิบหมั่นโถวก้อนนึ่งออกมาจากเสื้อของเขา ยัดใส่มือหรงเยี่ย แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “เสด็จพ่อ ข้ากำลังพูดกับท่านอย่างจริงจัง ท่านอย่าหัวเราะ”

"ข้าไม่ได้หัวเราะ"

“ท่านแม่เป็นใหญ่ที่สุดในตำหนัก ท่านยังจะยั่วโมโหท่านแม่ ทำให้ท่านแม่ไม่มีความสุข และข้าก็ไม่พอใจมากด้วย ข้าจะให้หมั่นโถวท่านลูกหนึ่งเป็นอาหารกลางวัน แล้วข้าจะไปหาท่านแม่ " หลังจากพูดจบเสี่ยวเซิงเอ๋อร์ก็เดินออกจากหอเทียนสิง”

รอยยิ้มมุมริมฝีปากของหรงเยี่ยก็ค่อยๆลดลง เมื่อไป๋ชงเซิงออกไป

เขามองลงไปที่หมั่นโถวในมือ ซึ่งไป๋ชิงหลิงเป็นคนทำเอง ผิวด้านนอกโปร่งใสและห่อไส้ถั่วไว้ตรงกลาง

จังหวะนั้นเอง ก็มีมือขาวๆมือหนึ่ง ยัดหมั่นโถวใส่มือเขาอีกครั้ง

ดังนั้น เขาจึงมีหมั่นโถวสองลูกอยู่ในมือแล้วตอนนี้