บทที่ 324 การท้าทาย

เธอเห็นว่าอ๋องเฉินมุ่งมั่นที่จะชนะและเสิ่นโหรวเม่ยไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ ดังนั้นเธอจึงกลัวว่าจะมีใครขัดขวางเขา

หรงเยี่ยลูบมือของไป๋ชิงหลิง แววตาของเขาเย็นชา: "พระชายาทรงกังวลเรื่องอื่นใช่ไหม"

"ท่านรู้ก็ดี"

ไป๋ชิงหลิงดึงมือของเธอออกจากเขา หันกลับมาและจ่ายยาต่อไป หรงเยี่ยโอบเอวของเธอจากด้านหลังพร้อมกับเสียงแผ่วเบา: “ถ้าข้าต้องเสียสละความเป็นพี่น้องเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ข้ายอมไม่มีพี่น้องแบบนั้น”

ไป๋ชิงหลิงตกใจเล็กน้อย และหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าไม่มีวี่แววว่าจะยอมแพ้ในสายตาของเขา ไป๋ชิงหลิงก็รู้ว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว

และเธอไม่อยากฝืนใจตัวเองและแสร้งทำเหมือนว่าเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ

"แล้วแต่ท่าน"

เสิ่นโหรวเม่ยซึ่งยืนอยู่นอกประตูร้านขายยาค่อยๆถอยกลับและกลับไปที่ด้านข้างของอ๋องเฉิน

หลังจากนั้นไม่นาน ไป๋ชิงหลิงก็ออกมาจากร้านขายยาและยื่นยาให้เสิ่นโหรวเม่ย: "พระชายาเฉิน ในมือคุณมีถุงยาสองถุง ถุงหนึ่งสำหรับทาภายนอก และอีกถุงสำหรับทาน พระชายาสามารถบดยา เมื่อยาเป็นผงแล้วจึงนำเข้าปาก สามารถกลืนมันได้โดยตรง และพรุ่งนี้ฉันจะไปที่คฤหาสน์ของอ๋องเฉินเป็นการส่วนตัวเพื่อฉีดน้ำเกลือให้อ๋องเฉิน ดังนั้นมันจะได้รวดเร็วขึ้น”

“ขอบคุณพี่สะใภ้คนที่เจ็ด” เสิ่นโหรวเม่ยกล่าวอย่างอ่อนโยนและสุภาพ

ไป๋ชิงหลิงชำเลืองมองน้ำในเข็มบนมือของอ๋องเฉิน: "เกือบแล้ว"

เธอขอให้ไป๋หมิงฮุ่ยเข้ามาดึงเข็มออกและให้โอกาสเธอฝึกฝน

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋หมิงฮุ่ยทำ เขากำลังเผชิญหน้ากับท่านอ๋องอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงประหม่ามาก เมื่อเขาดึงเทปครั้งแรก เขาดึงไม่ออก “โอ้ย” อ๋องเฉินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด, เขาดุ "เจ้าทำได้ไหม"

"ข้า ข้า...ข้า...ข้า..." ไป๋หมิงฮุ่ยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ไป๋ชิงหลิง เห็นไป๋ชิงหลิงมองเธออย่างเฉียบขาด จึงระงับความกลัวในใจ จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ เธอพบช่องเปิดและดึงเข็มออกมาได้อย่างราบรื่น

เสิ่นโหรวเม่ยขมวดคิ้ว: "พี่สะใภ้เจ็ด นางไม่ใช่หมอหญิงนะ"

“ตอนนี้ยังไม่ใช่”

“ท่านขอให้นางดึงเข็มออกให้ท่านอ๋อง ถ้าเกิดว่านางเผลอไปโดนเข็มและทำให้ท่านอ๋องเจ็บล่ะ” เสิ่นโหว่เหม่ยแสดงความไม่พอใจ น้ำเสียงของเธอค่อนข้างแหลม

ไป๋หมิงฮุ่ยถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างกระวนกระวายและพูดว่า "พระชายาเฉิน ฉันจะไม่ทำร้ายองค์ชายเฉินเพคะ"

“เปี๊ยะ!” เสิ่นโหรวเม่ยก้าวไปข้างหน้า ยกฝ่ามือขึ้นแล้วกระแทกอย่างแรงที่แก้มซ้ายของไป๋หมิงฮุ่ย

ไป๋หมิงฮุ่ยร้องเสียงต่ำ เซถอยหลัง ยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวของเธอ และมองไปที่ไป๋ชิงหลิงอย่างว่างเปล่า

และการตบของเสิ่นโหรวเม่ยก็ดึงดูดความสนใจของอ๋องเฉิน

ไป๋หมิงฮุ่ยพูดถูก นอกจากครั้งแรกที่เธอสัมผัสเขา เธอก็ไม่เคยทำร้ายเขาเลย

แต่อ๋องเฉินไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้