บทที่ 326 จะจัดการคนเลวต้องชิงไหวชิงพริบ

แมวดำหรี่ตาทั้งสองข้างลง

ชายหนุ่มที่ลูบแมวดำก็เหล่ตาของเขา ต่างฝ่ายต่างใส่ร้ายกัน สะใภ้บอกว่าเวลาจัดการกับคนเลวไม่ควรใช้ความรุนแรง แต่ให้ชิงไหวชิงพริบกัน

เขาจำไว้เสมอ

“เสด็จแม่ ข้าได้ส่งยาให้แล้ว ข้าต้องกลับไปที่จวนเพื่อบอกเจาเสวี่ย ให้นางไม่ต้องเป็นห่วง นางยังไม่รู้ว่าข้านำยาส่งเข้ามาในวังแล้ว”

หลังจากพูดจบ อ๋องหรงก็คืนของขวัญ และให้อิงซาผลักเขาออกจากตำหนักเฟิ่งหลวน

ฮองเฮาอู่มองดูอ๋องหรงจากไป รู้สึกเป็นทุกข์และโศกเศร้า และยิ่งไม่พอใจในความไม่รู้เรื่องของเสิ่นโหรวเม่ย

นางตบโต๊ะอย่างแรงและร้องด้วยความโกรธ “ตอนนี้แก่แล้วก็เป็นแบบนี้ และเจ้าแปดก็ช่วยคนนอกกลั่นแกล้งพี่เจ็ดของเขา เสิ่นโหร่วเม่ยคนนี้……”

“พระสนม อ๋องเฉินและพระชายาเฉินอยู่นอกตำหนักเพคะ” ทันใดนั้นแม่นมจ้านก็วิ่งเข้ามา

ใบหน้าของฮองเฮาอู่เคร่งขรึมลงและตรัสว่า “ให้พวกเขาเข้ามา”

“เพคะ” แม่นมจ้านออกไปเรียกอ๋องเฉินและพระชายาเฉินทันที

เมื่อเห็นว่าแม่นมจ้านจากไปแล้ว แม่นมหยางก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกระซิบข้างหูของฮองเฮาอู่ " ฮองเฮา อย่าทรงหุนหันพลันแล่น พระชายาเฉินกำลังเกลี้ยกล่อมให้อ๋องเฉินเชื่อฟัง ถ้าท่านต้องการให้อ๋องเฉินฟังท่านมากขึ้น ท่านก็ไม่ควรแข็งกร้าวกับอ๋องเฉินนะเพคะ”

ฮองเฮาอู่กำมือแน่น “งั้นข้าต้องตามน้ำเสิ่นโร่วเม่ยไปงั้นหรือ”

“พระชายาเฉินเป็นลูกสะใภ้ของท่าน ถ้าต้องการสั่งสอนนาง ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อหน้าอ๋องเฉิน เพื่อที่แม่ลูกจะได้ไม่ขาดกัน” แม่นมหยางมองไปที่ฮองเฮาอู่แล้วพูด

ฮองเฮาอู่ตกใจ และเข้าใจสิ่งที่แม่นมหยางพูด

หลังจากนั้นไม่นานเสิ่นโหร่วเม่ยก็ประคองอ๋องเฉินเข้าไปภายในตำหนัก

ฮองเฮาอู่เห็นอ๋องเฉินเดินกะโผลกกะเผลก และความโกรธที่ถูกระงับก็ครอบงำก็เข้ามาในจิตใจอีกครั้ง

แม่นมหยางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และยกเก้าอี้ให้อ๋องเฉินนั่งลง

เสิ่นโหร่วเม่ยตาแดงยืนอยู่ข้างอ๋องเฉินและทำความเคารพ หลังจากทำความเคารพ อ๋องเฉินแทบจะรอไม่ไหวที่จะบ่นกับฮองเฮาอู่ “เสด็จแม่ พี่สะใภ้เจ็ดรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว นาง... ”

“นางขอให้หมอหญิงอีกคนช่วยดึงท่อให้เจ้า แล้วบังเอิญไปทำให้เจ้าเจ็บ ภรรยาเจ้าก็ทุบตีหมอหญิงอีกคน พี่สะใภ้เจ็ดเจ้าอยากให้สะใภ้เจ้าขอโทษ เจ้าก็โกรธ” เพื่อออกหน้าแทนภรรยา เจ้ากลับทุบยาต่อหน้าพี่สะใภ้เจ็ดของเจ้า” ฮองเฮาอู่อธิบายเหตุและผลอย่างตรงไปตรงมาด้วยวิธีที่แปลกประหลาด

แต่อ๋องเฉินและพระชายาเฉินทั้งสอง ต่างก็ตกตะลึง

ทั้งสองหันไปมองหน้ากันโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองคนกลั้นหายใจอยู่ครู่หนึ่ง

ฮองเฮาอู่พยายามอย่างดีที่สุดที่จะควบคุมอารมณ์ของนาง ดังนั้นเมื่อครู่นางจึงไม่คว่ำโต๊ะ นางหยิบยาบนโต๊ะแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เสียดายที่พี่สะใภ้เจ็ดของเจ้าเป็นห่วงเท้าของเจ้า หลังจากที่เจ้าจากไป ยาชุดใหม่ก็ถูกมอบให้เจ้าอีกชุด เจ้ากลับใช้ความคิดที่เลวไปคาดเดาคนที่มีคุณธรรมสูงส่ง และยังฟ้องนางอีกด้วย จิตสำนึกของเจ้าถูกสุนัขกินไปแล้วหรือไง？”