บทที่ 336 บุคคลนี้ไม่สามารถเป็นพยานได้

เว่ยซือเฉิงขมวดคิ้วตอบโต้ “ตอนนี้ต่างคนต่างบอกว่าตัวเองถูก กระหม่อมพบผ้าซาตินสองชิ้นที่เหมือนกันในที่เกิดเหตุ ทั้งหมดมาจากหอฝูหรง แต่เศษผ้าทั้งสองนี้กลับมาจากพระชายาหรงและพระชายาเฉินพ่ะย่ะค่ะ”

ก่อนที่เว่ยซือเฉิงจะเข้าวัง เขาได้เตรียมพยานวัตถุไว้แล้ว

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หยิบเอาเศษผ้าทั้งสองชิ้นที่เขานำมาจากจวนของอ๋องหรงออกมาทันที

ฟางกงกงมอบผ้าเศษผ้าทั้งสองชิ้นให้จักรพรรดิเหยา

ท่านผู้เฒ่าเสิ่นงงงวย “คำพูดของใต้เท้าเว่ยหมายความว่าอย่างไร ?”

เว่ยซือเฉิง “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เพราะดูเหมือนว่าท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่อยากให้สาวใช้คนนี้มาเป็นพยาน ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เว่ยซือเฉิง โค้งคำนับจักรพรรดิเหยาและพูดต่อว่า “สาวใช้คนนี้เป็นคนใกล้ชิดกับพระชายาหรง และนางมีความภักดี บุคคลนี้ไม่สามารถใช้เป็นพยานให้การกับพระชายาหรงได้

จักรพรรดิเหยาขมวดคิ้ว

การแสดงออกของท่านผู้เฒ่าเสิ่นผ่อนคลายเล็กน้อย ซึ่งถือว่าเขาน่าสนใจ

“อย่างไรก็ตาม……” ในเวลานี้ เว่ยซือเฉิงก็หันกลับมาอีกครั้ง “สาวใช้คนนี้มีสิทธิ์จะพูดด้วยตัวเอง ตามที่นางพูด ในตอนที่เกิดเหตุ มีคนผลักพระชายาหรงจากด้านหลัง และนางก็คว้าฉลองพระองค์ของพระชายาหรงเป็นคนแรก ผ้าสองชิ้นที่อยู่ด้านหน้าของจักรพรรดิ ชิ้นด้านซ้ายคือชิ้นที่สาวใช้ดึงออกมาในเวลานั้น กระหม่อมยังนำเสื้อผ้าที่พระชายาหรงสวมใส่ในเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ออกมาจากจวนอ๋องหรง ซึ่งหลักฐานที่นางพูดกับหลักฐานในที่เกิดเหตุสอดคล้องกันพ่ะย่ะค่ะ”

ตอนนี้ สีหน้าของท่านผู้เฒ่าเสิ่นดูแย่มากอีกครั้ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ “เมื่อครู่ใต้เท้าเว่ยไม่ได้บอกว่า สาวรับใช้ข้างพระชายาหรงไม่สามารถเป็นพยานให้พระชายาหรงได้หรอกหรือ？”

“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่ข้าน้อยก็ต้องบอกว่า สาวใช้ผู้นี้มีสิทธิ์ที่จะอธิบายเพิ่มในสิ่งที่นางเห็นและได้ยินว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอย่างไร ตามที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงและล่างพูด ล้วนเป็นสิ่งที่สาวใช้เห็นและกระทำในเวลานั้น ” เว่ยซือเฉิงตอบอย่างตรงไปตรงมา

เมื่ออ๋องเฉินได้ยินเช่นนี้ เขาพูดด้วยความโกรธ “เป็นไปไม่ได้ที่เม่ยเอ๋อร์จะเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงกับคนอื่นหรือ ใต้เท้าเว่ย ทั้งหมดนี้เป็นจินตนาการของเจ้า หรือจวนอ๋องหรงสอนให้เจ้าพูดเช่นนั้น ”

เมื่อเว่ยซือเฉิงได้ยิน เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความโกรธ และพูดอย่างโกรธเคือง “ท่านอ๋องเฉิน การที่ข้าน้อยนั่งในตำแหน่งนี้ไม่ได้หมายความว่าทุกคดีจะได้รับการจัดการอย่างดี แต่ข้าสาบานกับสวรรค์ได้ว่า ข้าน้อยไม่เคยใส่ร้ายผู้อื่นเพื่อแสวงหาทรัพย์สินเงินทอง คำพูดของทางในวันนี้ น่าละอายใจต่อหมวกสีดำบนศีรษะของข้าน้อยจริง ๆ ในเมื่ออ๋องเฉินไม่เชื่อคำพูดของข้าน้อย และยังสงสัยถึงการสมรู้ร่วมคิดของข้าน้อยกับจวนท่านอ๋องหรง……”

เขายื่นมือออกไปเพื่อปลดหมวกผ้าโปร่งสีดำ ถอดมันออกคุกเข่าลงอย่างหนักและพูดอีกครั้ง “กระหม่อมยินดียอมรับการพิจารณาของกระทรวงยุติธรรมทางอาญา เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง”

พระวรกายของจักรพรรดิเหยาเย็นชามาก และพระองค์ตรัสด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “พอแล้ว”

เขามองไปที่อ๋องเฉิน “เจ้ากลับไปที่จวนท่านอ๋องเฉินก่อน และร่วมมือกับใต้เท้าเว่ยในการสอบสวน”

“เสด็จพ่อ……” อ๋องเฉินไม่เต็มใจ เขามาที่พระราชวังเพื่อให้ลงโทษไป๋ชิงหลิง แต่เขาไม่คาดคิดว่าสิ่งต่าง ๆ จะซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ

จักรพรรดิเหยาพูดอย่างเย็นชา “แม้ว่าเจ้าจะอยู่ข้างนอกไป แต่ก็ควรรู้ด้วยว่า ข้าไม่สามารถลงโทษพี่สะใภ้เจ็ดเพียงเพราะคำพูดฝ่ายเดียวของเจ้าได้ แต่ถ้าพบว่านางผลักภรรยาของเจ้าด้วยมือของนางเอง ข้าจะไม่ปล่อยนางไว้อย่างแน่นอน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เป็นไปไม่ได้ที่อ๋องเฉินจะเพิกเฉย เขาปรับเสียงให้อ่อนลงลงและพูดว่า “พ่ะย่ะค่ะ ลูกยินดีที่จะให้ความร่วมมือกับใต้เท้าเว่ย”