บทที่ 34 ไป๋จิ่นโกรธแค้นไป๋ชิงหลิง

ตอนนั้นที่สระกำมะถันหอหลิวเหยียน ไป๋จิ่นรู้สึกโกรธมากและจดจำมาจนถึงตอนนี้

ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าทั้งสองจะมีวาสนาต่อกันเช่นนี้ และได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้งที่จวนติ้งเป่ยโหว

ดีมาก!

เช่นนั้นก็ล้างแค้นทั้งเก่าและใหม่รวมกันเลยทีเดียวแล้วกัน

"พระชายาช่วยด้วย คนเหล่านี้ช่างอุกอาจเหลือเกิน พวกนางลงผนึกกลอนประตูไว้ทั้งหมดแล้ว และไม่ยอมให้พวกบ่าวออกไป"

เหล่าคนใช้ที่ถูกมัดอยู่ภายในเรือนใหญ่ต่างพากันตะโกนออกมา

ไป๋จิ่นสังเกตไปรอบๆ คนใช้ต่างถูกมัดกองรวมกันไว้เหมือนกับสัตว์ เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋จิ่นรู้สึกโมโหอย่างมาก "เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดถึงกล้ามัดคนใช้ภายในเรือนของท่านย่าเช่นนี้"

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ของของข้าหายไป ได้ยินมาว่าอยู่ที่เรือนฉืออวี้ของฮูหยินอาวุโส ของสิ่งนี้ ยังเป็นของที่พระชายาต้วนแย่งชิงไปจากข้า พระชายาต้วนแย่งชิงคนที่ข้ารักไป ข้าจึงต้องเสี่ยงบุกเข้ามา และนำของรักของข้ากลับคืนไป หากข้าได้ทำอะไรผิดไป เช่นนั้นพระชายาต้วนได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย"

สิ่งของ?

ของอะไรกัน!

"ข้าไปแย่งชิงของของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด เจ้าคือลูกบุญธรรมที่ท่านพ่อของข้าพากลับมาน่ะหรือ?" ไป๋จิ่นจ้องมองด้วยความโกรธ "เจ้าคือไป๋เจาเสวี่ย?"

"ใช่!"

"เพล้ง!" เมื่อไป๋ชิงหลิงพูดจบ กาน้ำชาก็ลอยออกมาจากข้างในและพุ่งไปยังไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน ทำให้กาน้ำชาตกลงไปยังคนใช้ของเรือนฉืออวี้พอดี

เหล่าคนใช้ต่างถูกน้ำร้อนลวกจนร้องโอดครวญเสียงดัง

ไป๋ชิงหลิงยังคงทำสีหน้าเย็นชา

กาน้ำชานั้น ถูกโยนออกมาโดยฮูหยินอาวุโส

ปี้หวนเป็นคนประคองฮูหยินอาวุโสเดินออกมา ท่าทางของนางดุร้ายและโมโห "คนชั้นต่ำ ที่นี่เป็นสถานที่ให้เจ้าระเบิดความคลุ้มคลั่งอย่างนั้นหรือ ส่งคนมาเดี๋ยวนี้......"

"ฮูหยินอาวุโสไม่จำเป็นต้องเรียกหรอก คนใช้ที่อยู่ในเรือนของท่านก็อยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว และพวกเขาเองก็แทบเอาตัวเองไม่รอด"

"เจ้า......" ฮูหยินอาวุโสโมโหจนแทบทรุดตัว จากนั้นคนใช้ที่อยู่ข้างหลังก็รีบเข้ามาประคอง