บทที่ 356 ข้ามีมโนธรรมที่ชัดเจน

สีหน้าของเสิ่นโหรวเม่ยซีดลงทันที นางก็ถอยกลับอย่างอ่อนแรง

อ๋องเฉินรีบประคองนาง และมองไปที่หลวนอี้ด้วยใบหน้าจริงจัง “หลวนอี๋ อย่าบังอาจนะ”

“พี่แปด เล่ห์เหลี่ยมของสะใภ้แปด พลิกไปพลิกมาอย่างนั้น สะใภ้เจ็ดและข้าเบื่อที่จะเห็น ท่านเป็นคนเดียวที่ถูกหลอกโดยรูปร่างหน้าตาของนาง แต่เพียงแค่ท่านโง่ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นก็จะโง่ด้วย” หลวนอี๋เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นโหรวเม่ย “ในตอนที่ท่านไม่ได้อยู่ในวัง ข้ามักถูกเสด็จแม่ตำหนิและลงโทษเพราะพี่สะใภ้แปด ถ้าท่านจะเอาใจนางก็เอาใจไปสิ มีสิทธิ์อะไรจะให้ทุกคนเอาใจนางด้วย”

“หลวนอี้……”

“ท่านพี่！” เสิ่นโหรวเม่ยหยุดอ๋องเฉิน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น นางคว้าแขนของอ๋องเฉินและพูดว่า “อย่าสร้างปัญหากับองค์หญิงเลยเพคะ ”

อ๋องเฉินมองดูหญิงสาวบอบบางในอ้อมแขนของเขา กอดเอวเสิ่นโหรวเม่ยอย่างเป็นทุกข์ จ้องมองหลวนอี๋และไป๋ชิงหลิงอย่างชั่วร้าย “พวกเจ้าอย่าให้มันมากเกินไป”

“น้องแปด ดูเหมือนข้าจะไม่ได้รังแกพระชายาของเจ้า” ไป๋ชิงหลิงหรี่ตาลง “เป็นน้องแปดเองที่พูดถึงเหตุการณ์ที่ตกตึกในวันนั้น ถ้าน้องแปดมีมโนธรรมที่ชัดเจน ทำไมถึงไม่ยอมพูดสาบานสักที”

“นางทำไมต้องสาบาน ความจริงก็คือเจ้าผลัก” อ๋องเฉินตอบโต้ด้วยความโกรธ

ไป๋ชิงหลิงไม่เคยยอมแพ้ในเรื่องนี้ นางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว จ้องมองที่เสิ่นโหรวเม่ยอย่างเฉียบขาด และพูดกับนาง “เกิดอะไรขึ้นในวันนั้น ที่ข้าคิดว่าพระชายาของเจ้ารู้ดีที่สุด และข้าก็ไม่มีสิ่งใดให้ละอายใจ！”

หลังจากพูดจบ ไป๋ชิงหลิงก็จับมือของหรงจิ่งหลินแน่น

และเดินเข้ามาพร้อมกับหลวนอี๋

องค์ชายและพระชายาหลายคนมาถึงก่อนเวลา อ๋องต้วนมาพร้อมกับพระชายารองหวู่ ไป๋จิ่นไม่ได้เข้าร่วม

นางออกจากค่ายเทียนสุ่ยเป็นเวลาแปดวัน และคิดถึงคู่สามีภรรยาแซ่หยางอยู่ตลอด โดยไม่รู้ว่าภายในเมืองหลวงเกิดเรื่องอะไรขึ้น

นางกับหลวนอี๋พาหรงจิ่งหลินไปแสดงความเคารพต่อจักรพรรดิเหยา ฮองเฮาอู่ และไทเฮา หลังจากทำความเคารพแล้ว พวกนางก็นั่งลงในที่นั่งว่าง

จักรพรรดิเหยาจ้องมองนางและถามว่า “ไป๋เจาเสวี่ย”

ไป๋ชิงหลิงเพิ่งนั่งลง ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

จักรพรรดิเหยาโบกพระหัตถ์และตรัสว่า “นั่งลง ข้าไม่ได้ให้เจ้าลุกขึ้น วันนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ ไม่จำเป็นต้องทางการเกินไป”

“เพคะ” ไป๋ชิงหลิงนั่งกลับลงบนที่นั่ง

จักรพรรดิเหยาถามราวกับกำลังสนทนากับครอบครัว “หูของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ？”

“นอกจากการได้ยินที่ได้รับผลกระทบแล้ว อันที่จริงก็ไม่มีปัญหาร้ายแรงเพคะ” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

จักรพรรดิเหยาพยักหน้าเล็กน้อย และไม่ได้สนทนาเรื่องนี้ต่อไป ดังนั้นจึงเปลี่ยนหัวข้อ “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปที่ป้อมปราการทางน้ำที่มีอาชีพรักษาผู้คน”

“เสด็จพ่อ ไม่ถึงกับเป็นที่รักษาช่วยเหลือหรอกเพคะ หม่อมฉันแค่ไปเดินเล่นในชนบท อย่างแรกเพื่อหาความรู้ให้กับลูกศิษย์สองคนของหม่อมฉัน อย่างที่สองเพื่อหาประสบการณ์ให้กับตัวเอง และอย่างที่สามเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ อันที่จริงนี่เป็นการช่วยเหลือหม่อมฉันเองด้วย” ไป๋ชิงหลิงตอบอย่างถ่อมตน