บทที่ 36 ไม่พบเด็ก...

ฮูหยินอาวุโสเหลือบมองไปยังไป๋จิ่น และเห็นว่านางแอบส่งสัญญาณทางสายตาให้ ทันใดนั้นก็รู้ได้ทันที

และเชื่อมั่นว่าพวกเขาไม่มีทางหาที่นั่นเจออย่างแน่นอน......

"ดี เช่นนั้นก็ทำการค้นหา หากไม่เจอเด็ก วันนี้ข้าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เรือนฉืออวี้แห่งนี้ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าอย่างแน่นอน" ฮูหยินอาวุโสจ้องไป๋ชิงหลิงด้วยความโกรธแค้น

ไป๋ชิงหลิงไม่ได้สนใจนาง

พวกนางมั่นใจเช่นนั้นว่าใต้เท้าเว่ยและท่านอ๋องหรงไม่มีทางหาเด็กเจอ จะต้องพาเซิงเอ๋อร์ไปแอบซ่อนในสถานที่ลับที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

หรือว่าเรือนฉืออวี้ของฮูหยินอาวุโสจะมีความลับอะไรซ่อนเร้นอยู่?

"หากไม่เจอ พวกท่านจะทำอะไรกับข้าก็ได้" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ จากนั้นจึงค่อยๆ ก้มโค้งคำนับและกล่าวว่า "รบกวนใต้เท้าและท่านอ๋องหรงด้วยเจ้าค่ะ"

หรงเยี่ยเงยหน้าขึ้นโดยไม่มองไปที่นาง

จากนั้นจึงโบกมือ

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำจึงแยกย้ายออกไปอย่างรวดเร็ว

ชิงจู๋และซวงเหมยที่ไป๋ชิงหลิงส่งออกไปได้แอบเข้ามาและกลับมาอยู่ข้างกายของนาง จากนั้นกระซิบข้างหูของไป๋ชิงหลิง "แม่นาง ตรวจค้นทุกห้องภายในเรือนฉืออวี้แล้ว แต่ไม่พบคุณหนูน้อยเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วทันที

หัวใจของนางเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับเซิงเอ๋อร์หรอกนะ?

สีหน้าของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไปและเคร่งขรึม นางถอนหายใจหนัก......

และซวงเหมยได้กล่าวขึ้นมา "ทว่าบ่าวได้ซักถามคนใช้ของจวนท่านอ๋องต้วนไปหลายคน คุณหนูน้อยไม่ได้ถูกส่งออกไปนอกจวน นางยังคงอยู่ในจวนโหว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความหนักใจของไป๋ชิงหลิงจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ตราบใดที่ยังอยู่ในจวน เช่นนั้นจะต้องหาเจอแน่ๆ แต่เกรงว่าพวกเขาจะนำเด็กไปแอบซ่อนในสถานที่ลึกลับซ่อนเร้น

นางพยายามนึก ทว่าในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับไม่มีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับห้องลับของฮูหยินอาวุโสเลย......

เวลาผ่านไปกว่าห้านาที......

เจ้าหน้าที่กลับเข้ามารายงานว่าไม่เจอเด็ก

เวลาผ่านไปอีกกว่าห้านาที ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำทั้งหมดที่ส่งออกไปกลับเข้ามา