บทที่ 384 ความโกรธแค้นของเขา

หัวใจของไป๋ชิงหลิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง...

ก่อนที่นางจะทันได้ตอบ เสียงทุ้มๆ ของชายคนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "ข้านี้บอกแล้วไงว่าเขาจะช่วยเซิงเอ๋อร์ให้กลับมาได้อย่างปลอดภัย เมื่อเจ้าได้รับข้อความนั้นก็ให้มาหาข้าโดยเร็วที่สุด หรือไม่ก็ให้อิงเหลียน ส่งข้อความให้ข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องออกไปจากจวนติ้งเป่ยโหวเลย ข้าสามารถช่วยหลวนอี๋และเซิงเอ๋อร์ให้กลับมาได้อย่างปลอดภัย"

เมื่อ ไป๋ชิงหลิงได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็เหมือนมีหนามจุกอยู่ในคอของนาง "ข้า..."

"เจ้าเป็นห่วงเซิงเอ๋อร์ ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า" เขาจ้องหน้านางและแอบจับที่วางแขนของเก้าอี้ด้วยมือทั้งสองข้าง "เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อตอนที่ข้ารู้ว่าเจ้าแอบไปที่หุบเขามืดบอดตามลำพัง ความกังวลในใจของข้านั้นมันหนักหนาเพียงใด!"

เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้าย เสียงของชายคนนั้นก็เย็นชาและแหบแห้ง

ไป๋ชิงหลิงเหมือนเด็กที่ทำอะไรผิดมา นางยืนตัวตรงต่อหน้าเขา ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

เพราะคำพูดของเขา... นางไม่สามารถหาข้อแก้ตัวให้ตนเองได้

อย่างที่เขาพูด เขาก็เป็นพ่อของลูกด้วย และเขาก็ต้องเป็นห่วงเช่นกัน

แรงกดดันของเขาหนักหนากว่าของนางเสียอีก

แต่ถ้านางถูกขอให้เลือกอีกครั้ง นางก็จะยังคงไปที่หุบเขามืดบอดตามลำพังโดยไม่ลังเล

ลูกมีเพียงแค่ชีวิตเดียว นางไม่กล้าเดิมพันกับมัน

นางหลุบตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ "ถ้าให้ข้าเลือกอีกครั้ง ข้าก็ยังไม่เสียใจกับตัวเลือกของตนเอง แต่ข้าก็เข้าใจความรู้สึกของเจ้า"

หรงเยี่ยหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของนาง

เขาแอบกำมือแน่น ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย: "เอาล่ะ ตอนนี้ข้าควบคุมเจ้าไม่ได้"

“หรงเยี่ย ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะเลือกทำอย่างข้าไหม”

“อย่างน้อยข้าก็จะไม่ปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บ” หรงเยี่ยขมวดคิ้วด้วยสีหน้าดุร้าย คล้ายกับตนเองเป็นผู้อาวุโสมาก

ส่วนไป๋ชิงหลิงเป็นเด็กซุกซนที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

จู่ๆ ก็มีอาการปวดท้องตุบๆ ไป๋ชิงหลิงวางมือลงบนท้องโดยไม่รู้ตัว จับเสื้อผ้าแน่นเพื่อพยุงร่างกาย และตอบโต้ต้คำพูดของเขา "เจ้าดูถูกข้าเหรอ?"

"คุณกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร?" หรงเย่โกรธมากในขณะนี้

เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของนางมาก กลัวว่าอวิ๋นมู่เอ๋อร์จะทำร้ายนาง นางเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร

เขาเป็นคนตื้นเขินอ่อนไหวเช่นนี้

“ไม่อย่างนั้น ข้าก็คิดหาเหตุผลอะไรที่ทำให้เจ้าโกรธไม่ได้ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว แต่ท่าทีของเจ้าทำให้ข้าเศร้าเล็กน้อย ใบหน้าของข้าบอบช้ำไม่รู้ว่าครีมความงามของข้าจะมีประสิทธิภาพแค่ไหน ถ้าหากว่ามัน ... "

หรงเยี่ยทนไม่ได้อีกต่อไป และหลังจากดันรถเข็นเข้ามาใกล้นาง เขาก็เอื้อมมือไปจับข้อมือของนาง และดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง

แขนยาวของเขาโอบรอบครึ่งร่างของนางจากด้านหลังและวางมือไปที่เอวของนาง

เขาจูบริมฝีปากของนางด้วยความโกรธและปิดปากที่พูดพล่อยๆและโอหังนั้น

ไป๋ชิงหลิงกอดคอและตอบสนองเขา