บทที่ 388 ให้เป่าลี่ว์แอบตรวจสอบแม่นางหลิ่ว

นางเดินเข้าไปในเรือน มองไปรอบ ๆ และทำความเคารพอย่างเหมาะสม ไป๋ชิงหลิงตอบอย่างเฉยเมย และให้ใครสักคนเตรียมเก้าอี้ให้นางนั่ง

แม่นางหลิ่วนั่งลง และมองไปที่หรงจิ่งหลินซึ่งอยู่ข้าง ๆ ไป๋ชิงหลิง

อ๋องหรงก็อาศัยอยู่ในจวนติ้งเป่ยโหว และนางก็ไม่กล้าใช้สถานะฮูหยินติ้งเป่ยโหวมาเล่นเนื้อเล่นตัวอะไร

นางให้แม่นมส่งอาหารเสริมที่นำมาให้ชิงอี จากนั้นถามอย่างสุภาพว่า : “พระชายาอาศัยอยู่ที่จวนโหวพอจะชินหรือไม่？”

ไป๋ชิงหลิงพูดว่า “ท่านพ่อจัดคนรับใช้ทั้งหมดในจวนของเขามายังเรือนชิงซิน อาหารการกินที่พักและการเดินทางไม่แตกต่างจากในวัง ยกเว้นว่าสถานที่ที่อาศัยอยู่ไม่ใหญ่โตเหมือนวัง แต่ก็ยังสะดวกสบายทีเดียว ฮูหยินไม่ต้องห่วงข้าหรอก”

ประโยค“ฮูหยิน”นั้น ทำสีหน้าของแม่นางหลิ่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะไป๋ชิงหลิงเรียกติ้งเป่ยโหวเป็นว่าท่านพ่อ แต่กลับเรียกนางว่าฮูหยิน

แม้ว่านางจะอยู่ในจวนติ้งเป่ยโหวในฐานะลูกสาวบุญธรรม แต่ในสายตาของคนภายนอก จวนติ้งเป่ยโหวก็คือตระกูลของนาง และนางควรเรียกนางว่า“ท่านแม่”ด้วยความเคารพถึงจะถูก

เห็นได้ชัดว่าไม่ยอมรับนาง

นางหลิ่วยิ้มอย่างเคอะเขิน “พระชายาเจ้าไม่ต้องสุภาพกับข้ามากเกินไป ถ้าต้องการอะไร ก็แค่บอกข้า แม้ว่าข้าจะมีบุตรหลายคน แต่ข้าก็ปฏิบัติต่อพระชายาเหมือนบุตรสาวของข้าเอง”

ไป๋ชิงหลิงเย้ยหยันในใจ

ลูกสาว……

ต้องขอบคุณนางหลิ่วที่สามารถพูดออกมาได้

นางปฏิบัติต่อไป๋ชิงหลิงเจ้าของร่างเดิมไม่ดีเลยแม้แต่น้อย

นางหัวเราะเบา ๆ และมองไปที่แม่นางหลิ่ว “ฮูหยินก็ต้องการรับข้าเป็นลูกบุญธรรมด้วยหรือ？”

แม่นางหลิ่วเหมือนมีอะไรค้ำคออยู่ และจ้องมองนางอย่างตกตะลึงงัน

ไป๋ชิงหลิงไม่รู้สึกอายเลย นางลูบหัวหรงจิ่งหลิงเบา ๆ และพูดว่า “ข้าซาบซึ้งในความเมตตาของฮูหยิน แต่ข้ายังมีท่านแม่ที่ยังต้องกตัญญู ฮูหยินก็ยังมีบุตรอีกสองสามคนให้ต้องกังวล ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องของข้า ข้ารับของขวัญที่ฮูหยินส่งมาแล้ว และข้าต้องพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ก็คงจะไม่พูดอะไรแล้ว”

หลังจากพูดจบ ไป๋ชิงหลิงก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น และจับมือของหรงจิ่งหลิน

แม่นางหลิ่วนั่งมึนงงอยู่บนเก้าอี้ที่คลุมไว้เป็นเวลานาน และแม่นมซั่งก็เข้ามาเตือนว่า “ฮูหยิน พระชายากลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้วเจ้าค่ะ”

แม่นางหลิ่ว ค่อย ๆ กลับมามีสติสัมปชัญญะ พยักหน้าและพูดว่า “เช่นนั้นข้าจะมาเยี่ยมพระชายาวันอื่น”

“ฮูหยินโปรดให้อภัยด้วย ช่วงนี้พระชายาอารมณ์ไม่ค่อยดี ท่านอ๋องเองก็ไม่ยุ่งกับนางเจ้าค่ะ ”แม่นมซั่งทำหน้ายิ้มแย้ม แต่คำพูดก็ทำร้ายแม่นางหลิ่วเช่นกัน อย่าไปพูดเรื่องไร้สาระข้างนอก

นางหลิ่วเป็นคนฉลาด เมื่อได้ยินว่าแม่นมซั่งหมายถึงอะไร จากนั้นนางพยักหน้ายิ้มและพูดว่า “แม่นมพูดล้อเล่นแล้ว ข้าเข้าใจอารมณ์ของพระชายาในตอนนี้”

หลังจากพูดจบ แม่นางหลิ่วก็ออกจากเรือน

ไป๋ชิงหลิงยืนอยู่ในห้อง จ้องมองที่หลังของแม่นางหลิวด้วยสายตาเย็นชา

จนกระทั่งนางหายไปในที่สุด

ในตอนท้ายนางมองลงไปที่เป่าลี่ว์ในอ้อมแขนของหรงจิ่งหลิน นางกอดเป่าลี่ว์ในอ้อมแขนของหลงจิ่งหลินอย่างใจเย็นแตะหัวของเป่าลี่ว์ และพูดว่า : “เจ้าเข้าใจคำพูดของข้าไหม ถ้าเจ้าทำได้ งั้นตามแม่นางหลิ่ว และคอยแอบดูนาง”