บทที่ 393 หรงเยี่ยรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลัง

“เจ้ายังจะสนใจเขาอีกเหรอ?” ใบหน้าของเขามืดลง น้ำเสียงของเขาไม่พอใจเล็กน้อย มือที่จับไป๋ชิงหลิงนั้นแข็งแกร่งขึ้น และน้ำเสียงของเขาก็แข็งกร้าวและฟังดูครอบงำ: "ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าสนเขา ถ้าเขากล้าทำร้ายเจ้า ข้าจะทำลายเขาซะ"

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่หรงเยี่ย และรู้ได้ทันที่ว่าความคิดของเธอไม่สามารถเป็นจริงได้

ถ้าเธอบอกพระสนมเอกหรง ว่าลูกชายของเธอเป็นบ้า

พระสนมเอกหรง ต้องเป็นคนแรกแน่ๆที่จะฉีกปากของเธอ

แต่โดยธรรมชาติแล้ว เธอก็ไม่ต้องการให้หรงเยี่ยยั่วโมโหพระสนมเอกหรง...

เธอบีบแขนของเขาไว้แน่นแล้วพูดว่า: “อย่าทำอะไรวู่วามเด็ดขาด ข้าจะไม่สน และจะอยู่ห่างๆ เขา”

“อื้ม” ใบหน้าของหรงเยี่ยดูอ่อนโยนลง เขาโอบแขนรอบร่างของเธอ จูบริมฝีปากของเธอ และพูดว่า: “จู่ๆ ข้าก็มีบางอย่างต้องทำ ข้าต้องออกจากจวนสัประเดี๋ยว เจ้าอยู่ในห้องและพักผ่อนมากๆ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปไหน”

“ตกลง”

เธอลุกขึ้นและเข็นเขาออกนอกตำนักไป หรงเยี่ยมองดูเธอเดินเข้าไปในห้องของเด็กก่อนจะออกจากจวนติ้งเป่ยโหว

เขาตรงไปยังตำหนักฮุ่ยหนิงและตรงพบไทเฮา

ไทเฮาถามอย่างงงงวย: "เยี่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงเข้าวังมาอีกแล้วล่ะ"

“เสด็จย่า หลานต้องการอยากจะทราบเรื่องของใครคนหนึ่งจากท่าน” หรงเยี่ยกล่าว

ไทเฮายังคงยิ้ม และคำพูดก็เต็มไปด้วยความสงสัย: "ใครกันเล่า?"

“เนี่ยเสี่ยวชิงอยู่ที่ไหนหรือพะยะคะ?” หรงเยี่ยถามอย่างตรงประเด็น

รอยยิ้มบนใบหน้าของไทเฮาก็แข็งกระด้างในทันใด:“เจ้าถามหาคนผู้นี้ทำไมกัน?”

“เสด็จย่า หลานแค่อยากรู้ว่า เสด็จย่าส่งให้เธอไปอยู่ที่ไหน?” หรงเยี่ยกระตือรือร้นที่จะตามหาเนี่ยเสี่ยวชิงมาก...

เนี่ยเสี่ยวชิงเก่งเรื่องการใช้เวทมนต์ เข้าใจภาษาสัตว์ เคยไปชนเผ่าอูเซิน และได้รับการฝึกฝนจากผู้คนที่นั่นในฐานะปราชญ์หญิงเป็นเวลาหลายปี

แต่เธอไม่ได้มาจากชนเผ่าอูเซิน ดังนั้นเธอจึงเป็นคนเดียวที่สามารถอยู่ในสำนักหมอหลวงแห่งแคว้นหรงเพื่อใช้ชีวิตต่อไปได้

เห็นได้ชัดว่าไทเฮาไม่เต็มใจที่จะกล่าวถึงเนี่ยเสี่ยวชิง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า: “ย่าสั่งปลดนางเป็นสามัญชนและขับไล่นางออกจากวังหลวงไป นางจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าวังหลวงอีก เจ้าถามถึงนาทำไม?”

“ท่านย่า ข้ามีเรื่องคับค้องใจจริงๆ” หรงเยี่ยจับมือของไทเฮา

ไทเฮารู้สึกงงงวย มองลงไปที่มือของหรงเยี่ย แล้วพูดว่า: “ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถิด เจ้าไม่ต้องพูดอ้อมค้อมกับย่าหรอก”

“ข้าต้องการจะฆ่านาง”

ไทเฮาตัวสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่ตอบสนองอยู่พักหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยห้ามเช่นกัน

เธอดึงมือออกจากหรงเยี่ยและพูดว่า "ในเมื่อเจ้าเลือกทำเช่นนี้ เจ้าคงต้องมีเหตุผลของตัวเอง ย่าจะรอคำตอบของเจ้า"