บทที่ 400 สอบถามเสิ่นโหรวเม่ย

“ปัง！”ฮองเฮาอู่ตบที่โต๊ะด้วยความโกรธ และตำหนิอย่างโกรธเคือง: "พระชายาเฉิน เจ้าแต่งงานแล้วเลอะเลือนไปแล้วหรือ เจ้ากลับใช้วิธีพื้นบ้านในการรักษาอ๋องเฉิน เจ้าทำร้ายเฉินเอ๋อร์จนแย่แล้ว และถ้าหากขาของเขารักษาไม่หาย เขาก็จะถูกตัดขา”

“อะไรนะเพคะ！”เสิ่นโหรวเม่ยมองไปที่ฮองเฮาอู่ด้วยความตกใจ หลังจากที่รู้ตัว นางก็คุกเข่าคลานไปหาฮองเฮาอู่ และทรุดตัวลงแทบเท้าของฮองเฮาอู่ กอดขาของนางและร้องไห้ “เสด็จแม่ หม่อมฉันผิดไปแล้ว พระองค์ดุด่าหม่อมฉัน โกรธหม่อมฉันได้ แต่พระองค์ต้องช่วยขาของอ๋องเฉินนะเพคะ หม่อมฉันไม่กล้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเฉิน ถ้าเขาสูญเสียขา เขาจะเป็นเยี่ยงไร？ ฮือ ๆ ……”

เสิ่นโหรวเม่ยกำลังร้องไห้อยู่ที่เท้าของฮองเฮาอู่

ฮองเฮาอู่ยกมือขึ้นเพื่อกำจัดมัน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถลงมือได้

เสิ่นโหรวเม่ยเคยเป็นหญิงสาวที่นางคาดหวังไว้สูง และนางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าวันหนึ่งหญิงสาวผู้นี้จะสามารถเรียกนางว่าเสด็จแม่ได้

ตอนนี้นางเรียกพระองค์ว่า “เสด็จแม่” แต่อารมณ์ของฮองฮาอู่ที่มีต่อนาง เปลี่ยนไปนานแล้ว

มันแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนและไม่รู้ว่าจะเข้ากับเสิ่นโหรวเม่ยคนใหม่ได้อย่างไร

ท้ายที่สุดนางมีความแค้นต่อเสิ่นโหรวเม่ยเพิ่มมากขึ้น

ฮองเฮาอู่ถอนมือออก ดึงเท้ากลับอย่างแรง และพูดอย่างโกรธเคือง: "เจ้าไม่จำเป็นต้องพูด ข้าก็ไม่มีวันทำร้ายเขา จากนี้ไปเจ้าอยู่ที่จวนอ๋องเฉินและจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าวังไป เพื่อให้เฉินเอ๋อร์รักษาบาดแผลได้อย่างสงบ เจ้าเตรียมของว่างชุดหนึ่งที่เจ้าทำเองทุกวัน และให้คนข้างกายข้างส่งไปยังตำหนักเฟิ่งหลวน”

“ไม่เพคะ เสด็จแม่” เสิ่นโหรวเม่ยไม่เห็นด้วย

อ๋องเฉินเป็นผู้ชายหูเบา ถ้าปล่อยให้เขาจากจากไปกว่าครึ่งเดือน ก็ไม่รู้ว่าอ๋องเฉินจะถูกฮองเฮาอู่เกลี้ยกล่อมคนกลายเป็นอย่างไร

ไม่ง่ายเลยกว่านางจะให้อ๋องเฉินแยกจากฮองเฮาอู่ แล้วจะให้……

หลวนอี๋เดินเข้ามา จ้องมองที่เสิ่นโหร่วเม่ยอย่างเย็นชาและพูดว่า ไม่อะไรไม่ เสิ่นโหรวเม่ย เป็นเพราะเจ้าทำให้เท้าของพี่แปดตกอยู่ในอันตรายจนอาจจะต้องตัดขา และเจ้ายังมีหน้าพูดว่าไม่ เจ้าพูดอะไรต่อหน้าพี่แปดของข้า ทำให้เขาก้าวร้าวต่อพี่สะใภ้เจ็ด และต้องการแย่งปิ่นหยกจากมือของพี่สะใภ้เจ็ด”

ร่างกายของเสิ่นโหรวเม่ยสั่นไหวอย่างแรง

นางไม่กลัวฮองเฮาอู่ แต่กลัวหลวนอี๋และไป๋ชิงหลิง

เพราะตอนนี้ฮองเฮาอู่ฟังคำสองคนนี้มาก

แน่นอนว่า เมื่อหลวนอี๋ถามนางเช่นนี้ ฮองเฮาอู่จะไม่ขัดขวางนาง

และถามนางเกี่ยวกับเรื่องปิ่นหยกแทน

ฮองเฮาอู่กล่าวว่า “ใช่ เช่นนั้นเรื่องปิ่นหยกมันเป็นมาอย่างไร? เจ้าเป็นคนให้เฉินเอ๋อร์เข้าวังมาเอาใช่หรือไม่ เจ้าไม่รู้หรือว่าปิ่นหยกเป็นรางวัลสำหรับผู้เล่นที่ทำประตูได้มากที่สุดในการแข่งม้าตีคลีหรือ”

“หม่อมฉันไม่รู้เพคะเสด็จแม่” เสิ่นโหรวเม่ยส่ายศีรษะและปฏิเสธด้วยสีหน้าไร้เดียงสา: “หม่อมฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอ๋องเฉินเข้าวังเพื่อที่จะต้องการปิ่นหยก ถ้าหากหม่อมฉันรู้จะต้องเกลี้ยกล่อมเขาอย่างแน่นอนเพคะ……”

“เอาเถอะ ถ้าเจ้าไม่บิดเบือนความจริงก็ดีแล้ว เจ้ายังเกลี้ยกล่อมเขา บอกว่าปิ่นหยกไม่ได้อยู่ในมือของพี่สะใภ้เจ็ดอีกต่อไป ตอนนี้มันอยู่ที่เสด็จแม่ พี่สะใภ้เจ็ดบอกว่าปิ่นหยกนี้เตรียมไว้เป็นของขวัญอภิเษกล่วงหน้าของข้า เจ้าอย่ายุยงให้พี่แปดของข้าให้แย่งปิ่นหยกจากพี่เจ็ดอีก เพราะพี่สะใภ้เจ็ดบอกพี่แปดอย่างชัดเจนว่านางเกลียดเจ้า และเจ้าไม่คู่ควรกับปิ่นหยกเลย” หลวนอี๋กล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม

ฮองเฮาอู่รู้สึกว่าหลวนอี๋ดุด่าเกินไปหน่อยแล้ว จึงขมวดคิ้วและพูดว่า “หลวนอี๋”