บทที่ 402 การผ่าตัดที่ไม่ดีนัก

หลังจากที่นางอู๋พูดจบ นางก็รีบตรงออกไปจากเรือนของฮูหยินอาวุโส นายท่านเสิ่นต้องการไล่ตามนาง แต่ยายเสิ่นหยุดเขาไว้ด้วยคำพูดที่โหดร้ายและพูดว่า "เจ้าควรคิดให้ดีก่อนตัดสินใจ จวนตระกูลเสิ่นไม่ได้มีแค่พวกเจ้าเท่านั้น พระชายาเฉิน ไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการนำชื่อเสียงมาสู่ครอบครัว แต่ยังลากเรื่องวุ่นวายเข้ามาพัวพันที่จวนตลอดเวลา และทำให้อ๋องเฉินต้องเผชิญกับความเสี่ยงในการตัดแขนขา หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ทั้งตระกูลเสิ่นจะต้องถูกทรมานและหัวกระเด็นออกจากบ่า เพราะนาง "

คำว่า "หัวกระเด็นออกจากบ่า" กระแทกใจนายท่านเสิ่นอย่างแรง

นายท่านเสิ่นชำเลืองมองฮูหยินอาวุโส ดวงตาของเขามืดมิดลง หันกลับและออกจากเรือนของฮูหยินอาวุโสโดยไม่พูดว่า "ไม่"เลยแม้แต่คำเดียว

นายท่านเสิ่นเห็นท่านผู้เฒ่าเสิ่นออกไป เขากำหมัดแน่นและพูดกับฮูหยินอาวุโส"ท่านแม่ ข้าจะกลับไปที่เรือนเพื่อเขียนจดหมายหย่า"

"ไปสิ" ยายเสิ่นโบกมือ

หลังจากนั้นไม่นาน นางอู๋ก็ออกจากจวนตระกูลเสิ่นทางประตูหลัง

สามชั่วโมงก่อน การผ่าตัดของไป๋ชิงหลิงและหมอหลวงจ้าวเป็นไปอย่างไม่ค่อยราบรื่นนัก

เมื่อพวกเขาตัดเนื้อของอ๋องเฉินออก พวกเขาพบว่ากล้ามเนื้อของอ๋องเฉินนั้นเน่าเสีย

การผ่าตัดนั้นยากมาก หากตัดแขนขาได้นั้นจะเป็นการดีที่สุด

แต่ไป๋ชิงหลิง และหมอหลวงจ้าวรู้ดีว่าการตัดแขนขาจะทำให้อ๋องเฉินกลัวเท่านั้น

แต่หมอหลวงจ้าวยังคงตกใจมากและถามว่า"พระชายา นี่... จะเก็บไว้ได้หรือไม่?"

"ลองดูว่าเขาตอบสนองอย่างไรหลังการผ่าตัด หากไม่ได้ผลจริงๆ ก็คงต้องตัดทิ้งไป" ไป๋ชิงหลิงกล่าว

การผ่าตัดใช้เวลาเกือบสามชั่วโมง

สามชั่วโมงต่อมา ไป๋ชิงหลิงเดินออกมา และสิ่งแรกที่นางเห็นคือหรงเยี่ย

"พระชายา" หรงเยี่นดันรถเข็นเข้ามาหานาง

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า: "ไปที่วังตำหนักเฟิ่งหลวนก่อนค่อยคุยกัน"

“ตกลง” เขาเตรียมชาให้นางล่วงหน้าและยื่นถุงน้ำให้นางด้วยตัวเอง

นางเอื้อมมือไปหยิบมันและจิบหลายอึก "ขอบคุณ ท่านพี่"

เมื่อหรงเยว่ได้ยินเสียงเรียกของนางว่า "ท่านพี่" ใบหน้าหล่อเหลาก็เผยรอบยิ้มเล็กน้อย และเมื่อทั้งสองกำลังจะไปที่วังตำหนักเฟิ่งหลวน หลวนอี๋ก็พยุงฮองเฮาอู่พร้อมกับจักรพรรดิเหยาออกจากวังตำหนักเฟิ่งหลวน

เมื่อหลวนอี๋เห็นไป๋ชิงหลิง ดวงตาของนางก็สว่างขึ้น และนางก็พูดว่า "เสด็จแม่ พี่สะใภ้เจ็ด ออกมาแล้ว"

ฮองเฮาอู่เดินไปหานางอย่างรวดเร็ว คว้ามือของไป๋ชิงหลิงแล้วรีบถามว่า "เป็นอย่างไรบ้าง?"

ไป่ชิงหลิงส่ายหัวและพูดว่า "ท่านแม่ ข้าไม่คิดว่าอาการบาดเจ็บของน้องแปดจะร้ายแรงมากเช่นนี้ เนื้อเยื่อของกล้ามเนื้อที่เท้าของเขาทั้งหมดกลายเป็นเนื้อตาย วิธีที่ดีที่สุดคือการตัดขา อย่างไรก็ตาม หมอหลวงจ้าวและข้า ยังไม่ได้ใช้วิธีนี้ในตอนนี้ ส่วนจะตัดหรือไม่นั้น ก็ต้องขึ้นอยู่กับการตอบสนองของอ๋องเฉิน หากเกิดแผลพุพองหลังจากการผ่าตัด แผลไม่หาย หรือมีไข้สูงและชัก เช่นนั้นก็จำเป็นต้องตัดเท้าที่เน่าทิ้งไป "

สีหน้าของฮองเฮาอู่เปลี่ยนไปอย่างมาก และนางก็เซถอยหลังอย่างอ่อนแรง

จักรพรรดิเหยารีบยื่นพระหัตถ์ไปพยุงนาง และตะโกนอย่างเป็นห่วง "ฮองเฮา ใจเย็นๆ"