บทที่ 425 วันที่ 9 เดือน 9 วันครบรอบวันสวรรคตอดีตฮองเฮา

ที่นั่นไป๋ชิงหลิงได้กลับไปที่จวนอ๋องแล้ว

ที่ลานจวนอ๋อง มีทหารรักษาพระองค์และคนในวังมากมายที่ออกมาจากวัง

หลังจากที่คนในวังเห็นไป๋ชิงหลิง พวกเขาทำความเคารพโดยพร้อมเพรียงกัน

ไป๋ชิงหลิงตกใจและเหลือบไปเห็นคนรับใช้ในวังเหล่านี้ถือเสื้อผ้า เครื่องประดับลูกปัด หรือเครื่องหยก

อาการบาดเจ็บที่ขาของอ๋องเฉินยังไม่หายดี ดังนั้นรางวัลพระราชทานจึงไม่สามารถเอาลงมาได้เร็วขนาดนั้น

ในขณะนี้ แม่นมซั่งเดินไปอย่างรวดเร็วและพูดว่า "พระชายา ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงดูงุนงง: "เกิดอะไรขึ้น?"

แม่นมอวี่อันซึ่งทำความเคารพอยู่ตอบว่า "พระชายาหรง หม่อมฉันได้รับคำสั่งให้ออกไปนอกวังเพื่อสอนพระชายาในพิธีรำลึกอดีตฮองเฮาในวันพรุ่งนี้เพคะ"

ไป๋ชิงหลิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะถามคนในวังที่ทักทายเธอและให้ยืนขึ้นก่อน จากนั้นจึงถามว่า: "พรุ่งนี้เป็นวันสิ้นพระชนม์ของพระมารดาท่านอ๋องหรือไม่"

“เพคะ!” แม่นมอวี่อันตอบ

วันที่ 9 กันยายน เทศกาลฉงหยางกลายเป็นวันสิ้นพระชนม์ของอดีตฮองเฮา

"ท่านอ๋องอยู่ที่ไหน" เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว มองหาร่างของหรงเยี่ย และพบว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น

ถูกต้อง เขาถูกเธอแทงและมีดเล่มนั้นยังมีพิษ

ตอนนี้เขาจะอยู่ที่ไหน

เธอรีบหันหลังกลับและวิ่งออกจากบริเวณนั้น

เมื่อเห็นอย่างนั้น แม่นมอวี่อันและแม่นมซั่งก็ตะโกนเสียงดัง: "พระชายา หม่อมฉันยังพูดไม่จบ..."

"พระชายาเดี๋ยวก่อน..."

ไป๋ชิงหลิงไม่สนใจเสียงตะโกนของคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ ตรงไปที่หอเป่าซิน มาที่ห้องนอนของเธอและหรงเยี่ย แล้วผลักประตูเปิดออก

เธอวิ่งเข้าไปในห้องและค้นหารอบๆ แต่หรงเยี่ยไม่อยู่ที่นั่น...

เธอเดินออกไปพร้อมกับกระโปรงในมือของเธอ ค้นหาทุกห้องนอนในห้องพักทั้งหมดของหอเป่าซินทีละห้อง แต่เธอไม่พบหรงเยี่ย ดังนั้นเธอจึงไปที่หอยาอีกครั้ง

หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในหอยา เธอก็ตรงไปที่หอยาของหมอเทวดาซู

ในเวลานี้แม่นมสองคนที่ไล่ตามเธอได้หายไปนานแล้ว

ไป๋ชิงหลิงผลักประตูหอยา เดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและร้องว่า: "ท่านอ๋อง..."

หมอเทวดาซูเงยหน้าขึ้นมองไป๋ชิงหลิงที่เดินเข้ามาจากประตูและตอบโดยไม่รู้ตัว: "พระชายา วันนี้ท่านอ๋องไม่ได้มาที่หอยาของข้าเลยนะเพคะ"