บทที่ 430 ข้าเป็นคนฆ่าชิงอี

ด้านหลังสุสานจักรพรรดิ คือต้นไม้ป่าโบราณ ร่มเงาของมันปกคลุมครึ่งหนึ่งของสุสานจักรพรรดิ และมีร่างสีฟ้าอ่อนห้อยลงมาจากบนต้นไม้โบราณต้นนั้น

ร่างของนางถูกมัดด้วยเชือกหนา และมีเชือกผูกรอบคอของนางโดยเฉพาะ

ตราบใดที่เชือกเส้นอื่นบนร่างของนางขาด ในโลกนี้ก็จะมีผีแขวนคอเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งตัว

เมื่อติ้งเป่ยโหวเห็นบุคคลด้านบน เขาก็จำไป๋ชิงหลิงได้อย่างรวดเร็ว

เขาตะโกนเสียงดัง “เจาเสวี่ย เป็น……เป็นพระชายาหรง！”

เขาก้มหัวลงด้วยความตกใจ มองไปที่หรงเยี่ย และถามว่า : “องค์ชายอ๋องหรง เกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกสาวของหม่อมฉันถึงอยู่ด้านบน ? “

หรงเยี่ยเงยหน้าขึ้น จ้องมองผู้หญิงที่อยู่ข้างบนเขาอย่างตั้งใจ และแอบกำมือทั้งสองข้างแน่น

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำไม่ได้ส่งข่าวใด ๆ มาให้เขา

นั่นหมายความว่า ไม่ช้าก็เร็วเขาและกองกำลังที่ฟื้นฟูของแคว้นฉีจะต้องต่อสู้กันอีกครั้ง และการต่อสู้ครั้งนี้กำลังจะมาถึง

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่เขาทิ้งไว้ข้างกายไป๋ชิงหลิง น่าจะ……หลบหนีได้อย่างหวุดหวิด

ในเวลานี้ ว่าวกลุ่มหนึ่งบินออกมาจากป่าด้านหลังสุสานจักรพรรดิ และในว่าวแต่ละอันก็มีคนห้อยอยู่บนนั้น

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทุกคนก็ตกตะลึง จากนั้นเดินเข้าไปหาสหายของพวกเขาอย่างกระวนกระวาย ก้มศีรษะและกระซิบด้วยความกลัวว่า “ว่าว……มีคนอยู่บนว่าว”

“ตั้งแต่เมื่อวาน เปลือกตาขวาของข้ากระตุก และข้าก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี”

“พระเจ้า พวกเขากำลังขว้างอะไร ？”

วัตถุแปลกปลอมสีดำถูกโยนลงมาจากท้องฟ้า

หรงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดว่า “เข้าไปในสุสานจักรพรรดิเร็วเข้า”

องครักษ์ลับจักรพรรดิมาที่ด้านข้างของจักรพรรดิเหยาอย่างรวดเร็ว คว้าแขนของจักรพรรดิเหยา และวิ่งไปที่สุสานของจักรพรรดิตามด้วยฮองเฮาอู่และหลวนอี๋

ทหารองครักษ์ลับจักรพรรดิปกป้องไทเฮาเข้าไปในสุสานจักรพรรดิ

ข้าราชการและนางสนมที่มาร่วมพิธีไว้อาลัย กลับโชคค่อยไม่ดีนัก

ก่อนที่ผู้คนจำนวนมากจะแตะประตูของสุสานจักรพรรดิ วัตถุแปลกปลอมสีดำก็ตกลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่

“เสียงตูมตูมตูม” ดังขึ้นติดต่อกันสองสามครั้ง

ดูเหมือนว่าสุสานของจักรพรรดิจะได้รับแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เสียงกรีดร้อง และโวยวายก็กระจายออกไปเช่นกัน……

แน่นอนว่ายังมีเสียงของชายป่าดังขึ้น จากด้านบนสุสานจักรพรรดิ “องค์ชายอ๋องหรง ข้าได้จับพระชายาที่รักของท่านไว้แล้ว หากท่านต้องการช่วยนาง และผู้คนที่อยู่เบื้องล่างเหล่านั้น จากนี้ไป ท่านต้องฟังข้า”

หรงเยี่ยกำดาบของเขาแน่น จ้องมองชายในชุดดำที่ยืนอยู่เหนือสุสานด้วยสายตาเย็นชา และพูดว่า “หยางไค อย่าแอบซ่อน ถ้ามีความสามารถก็ถอดหน้ากากบนใบหน้าของเจ้าออกมา และต่อสู้กับข้าอย่างสมศักดิ์ศรี ถ้าข้าแพ้ ข้าจะยอมทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ และข้าจะไม่ตอบโต้ ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าก็คืนพระชายามาให้ข้า”

ชายที่ถูกเรียกว่าหยางไคยิ้ม

วินาทีต่อมา เขายกมือขึ้นและค่อย ๆ ถอดหน้ากากบนใบหน้าออก