ตอนที่ 442
บทที่ 443 ไม่ต้องดื่มแล้ว
October 21, 2026
“ด้านนอกมีทหารอยู่กลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังทำลายเถาหยวนบนหุบเขาเซียนไหล อีกฝ่ายยังบอกอีกว่าต้องการเผาทำลายหุบเขาเซียนไหลให้สิ้นซากเพื่อจับตัวพระชายาหรงและท่านอ๋องหรงกลับไป” ลี่ว์อีกล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนก
แม้ว่าเถาหยวนจะกว้างใหญ่ แต่หากต้องการโค่นล้มมันจริง ๆ มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เมื่อเถาหยวนถูกโค่นไปจนหมด หุบเขาเซียนไหลก็จะถูกเปิดเผยออกมา
ลี่ว์อีเห็นหุบเขาเซียนไหลเป็นเหมือนบ้านของนาง หากบ้านหลังนี้ถูกทำลาย หัวใจของนางคงรู้สึกทุกข์ทรมานแล้วเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
“พระชายา พวกเราควรทำอย่างไร” ลี่ว์อีถามออกมา
ไป๋ชิงหลิงหรี่ตาทั้งสองข้างลง จากนั้นถามออกมา “พวกเขาเป็นใคร?”
“หากไม่ใช่แม่ทัพหลานก็คงจะเป็นเสิ่นหรูเหลียน” หรงเยี่ยกล่าวออกมา
ลี่ว์อีตะโกนออกมาทันที “เขาคือแม่ทัพเสิ่น”
“แม่ทัพเสิ่น!” ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงเต็มไปด้วยความตกใจ “เขากล้าถึงขั้นมาทำลายเถาหยวนของข้าเลยงั้นหรือ”
“เช่นนั้นข้าจะออกไปจัดการเขา”
“อย่า!” ไป๋ชิงหลิงรีบหยุดหรงเยี่ยไว้ทันที “พวกเรารีบออกจากหุบเขาเซียนไหล จากนั้นก็ให้ลี่ว์อีเชิญแม่ทัพเสิ่นเข้ามาด้านใน เนื่องจากดูแล้วพวกเราไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป”
“พระชายาจะไปกลัวเขาทำไม ข้าไม่กล้าทำอะไรข้าเป็นแน่!”
“แต่ท่านอ๋องเคยบอกว่า เขาเป็นคนซื่อตรงและเสียสละ แม้แต่คนในตระกูลเสิ่นของเขา เขายังจัดการอย่างไม่เหลือซาก ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นข้า เขาจะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเสด็จพ่ออย่างเคร่งครัด จับกุมข้า หลังจากนั้น......เขาก็จะตามหาศพของฉุ๋นฮองเฮาต่อไป......” จักรพรรดิเชื่อใจเขา จึงสั่งให้เขาออกมาตามหาฉุ๋นฮองเฮาและพาร่างของนางกลับไป
และหรงเยี่ยก็อยู่กับนาง เขาจำเป็นต้องตามหาหรงเยี่ยให้พบก่อน จากนั้นค่อยตามหาร่างของฉุ๋นฮองเฮา!
มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่สามารถเผชิญหน้ากับหรงเยี่ยได้
หรงเยี่ยก้มลงมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขน เห็นใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง เขาก็อุ้มนางขึ้นมาทันใด “เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ!”
“มีทางออกอยู่ตรงด้านหลังม่านน้ำ พวกเราสามารถเดินทางไปยังหมู่บ้านตระกูลเฉินได้ พวกเราไปที่นั่นกันเถอะ”
“ได้”
ไป๋ชิงหลิงคิดไม่ถึงว่า หลังจากที่เดินทางไปยังหมู่บ้านตระกูลเฉิน นางจะได้พบกับ “คนที่คุ้นเคย......”
หรงเยี่ยพาไป๋ชิงหลิงออกจากหุบเขาเซียนไหลอย่างรวดเร็ว หลังจากทั้งสองหนีออกไปแล้ว ลี่ว์อีก็เดินออกมาจากด้านในของหุบเขาเซียนไหล
นางใช้ร่างกายของนางเป็นเครื่องกำบังในการห้ามไม่ให้อีกฝ่ายทำลายพื้นที่ไปมากกว่านี้ “พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ หยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามทำลายพวกมัน”
“ท่านแม่ทัพ มีคนออกมาจากหุบเขา” ทหารคนหนึ่งเห็นลี่ว์อีเดินออกมาจากเถาหยวน เขารีบกลับไปรายงานเสิ่นหรูเหลียนที่อยู่ไม่ไกล
เสิ่นหรูเหลียนรีบวิ่งมาทันที สายตาอันเฉียบคมของเขาจับจ้องไปบนร่างกายของลี่ว์อี จากนั้นก็ชักดาบออกมา ชี้ไปที่คอหอยของลี่ว์อี “อ๋องหรงและพระชายาหรงอยู่ที่ไหน?”
“อ๋องหรง? พระชายาหรง? นายท่านของพวกเรามอบหุบเขาเซียนไหลแห่งนี้ให้กับข้าตั้งแต่ครึ่งปีก่อน จากนั้นก็ตามท่านอ๋องหรงกลับไปยังเมืองหลวง พวกเจ้ามาที่หุบเขาเซียนไหลเพื่อทำลายเถาหยวนของข้า และยังมีหน้ามาถามว่าท่านอ๋องหรงและพระชายาหรงอยู่ที่ไหน นี่พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือเปล่า!”
ลี่ว์อีทำเหมือนกับไม่เห็นดาบที่จี้อยู่ตรงลำคอ นางสาปแช่งออกมาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
แต่เสิ่นหรูเหลียนก็ไม่มีวี่แววว่าจะดึงดาบในมือของเขากลับมา “ปกป้องผู้กระทำความผิด จะถูกกล่าวหาในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด อ๋องหรงนำศพของฉุ๋นฮองเฮาออกมา ข้าตามเขาจนมาถึงที่นี่ ดังนั้นเจ้าอย่า......”
“เช่นนั้นเจ้าก็แทงข้าให้ตายด้วยดาบในมือของเจ้าเลย” เสิ่นหรูเหลียนยังไม่ทันพูดจบ ลี่ว์อีก็ใช้มือของนางจับดาบของเขา จากนั้นก็กดลงไปบนหน้าอกของตนเอง
เสิ่นหรูเหลียนตะลึงงัน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่มือที่จับดาบของลี่ว์อี