บทที่ 449 เจตนาฆ่า

ผู้คนของหมู่บ้านตระกูลเฉินที่อยู่นอกเรือนก็มองไปยังฟางปู๋เว่ย

เพื่อรอให้ฟางปู๋เว่ยพูด

ฟางปู๋เว่ยเสียสติทันที นางคว้าตัวสามีตัวเองและถามว่า “ท่านคิดอย่างไร？”

ผู้เฒ่าสวี่หยิบบุหรี่มวนหนึ่งมามวนแล้วพูดว่า “ลูกคนสุดท้องนอนอยู่บนเตียงมาสามปีแล้ว มีชีวิตอยู่ก็ไม่ดีเท่าตาย เขาในตอนนี้ต่างอะไรจากคนที่ตายแล้ว ข้าคิดว่าเราลองดูได้ ยิ่งกว่านั้นพระชายายังเป็นนักบุญปีศาจ ก็เป็นการดีที่จะให้เมืองเยี่ยนหนานได้รู้ไม่ใช่หรือ？”

ทันทีที่คำพูดของผู้เฒ่าฉีออกมา ผู้คนหมู่บ้านตระกูลเฉิน ที่อยู่นอกเรือนก็ต่างพยักหน้าเช่นกัน

แน่นอน พวกเขาแค่สงสัยว่าคนคนหนึ่งเมื่อเปิดสมองแล้ว จะสามารถอยู่รอดได้หรือไม่

ฟางปู๋เว่ยมองดูผู้คนรอบตัวเขา หัวใจของเขาแตกสลาย เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่นและพูดว่า “พระชายา หม่อมฉันเห็นด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็จำไว้ว่า หลังจากการดำเนินการนี้เสร็จสิ้น ก็เอาสัญญาการซื้อขายหมิงฮุ่ยนี้แก่ข้า” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

ฟางปู๋เว่ยตัวสั่น และรีบหยิบสัญญาซื้อขายของไป๋หมิงฮุ่ยออกจากเสื้อคลุมและพูดว่า “พระชายา หม่อมฉันคนนี้จะคืนสัญญาซื้อขายของไป๋หมิงฮุ่ยนี้ให้กับนางเดี๋ยวนี้”

“หมิงฮุ่ย เอามันกลับมา！” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

ไป๋หมิงฮุ่ยเดินไปอย่างรวดเร็ว รับสัญญาซื้อขายจากมือของฟางปู๋เว่ย เก็บไว้อย่างระมัดระวัง และพูดว่า “พระชายา หมิงฮุ่ยจะช่วยพระองค์เอง”

“ไม่ต้องหรอกหมิงฮุ่ย เจ้าได้รับบาดเจ็บที่ร่างกาย และง่ายต่อการติดเชื้อ” อันที่จริงไป๋ชิงหลิงมีความคิดของตัวเอง ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่สามารถทำการผ่าตัดได้ นางคนเดียว สามารถเข็นคนไข้เข้าไปในห้องปลอดเชื้อในพื้นที่ได้

ไป๋หมิงฮุ่ยยังอยากจะพูดอะไร แต่ไป๋ชิงหลิงหันกลับพูดกับหรงเยี่ยก่อน “ท่านอ๋อง ท่านนั่งพักก่อน ก่อนการผ่าตัด ข้าจะเตรียมยาสองชนิดให้ท่าน และข้าจะให้คนต้มน้ำร้อนมาประคบที่ขาของท่าน ในช่วงเวลานี้ ท่านไม่ควรเดินไปมาหรือใช้กำลังแล้ว”

“ข้ายิ่งจะเป็นห่วงว่าร่างกายของเจ้าจะทนไหวหรือไม่” เขากอดเอวนางแน่น เกลี่ยผมบนหน้าผากของนางให้เรียบ และพบว่านางผอมลงอีกแล้ว เขาขมวดคิ้วด้วยความเป็นทุกข์

นางผลักเขา “ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ดื้อรั้นหรอก ข้ายังต้องดูแลลูก ๆ ของเรา”

“อืม เข้าไปข้างในเถอะ พระชายา ” เขาปล่อยมือ และมองดูไป๋ชิงหลิงเข้าไปในห้องด้วยตัวเอง

และในขณะที่ไป๋ชิงหลิงปิดประตู ดวงตาของหรงเยี่ยเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเขามองไปทางเสิ่นหรูเหลียน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ไป๋ชิงหลิงพาสวี่โหย่วไฉเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ เปลือกตานางกระตุกหลายครั้ง ในใจรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างอธิบายไม่ถูก

นางลูบหน้าอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดกับลูกในท้องว่า “เด็ก ๆ มาพยายามกับแม่ไปด้วยกัน”

มีเพียงอากาศเท่านั้นที่ตอบรับนาง

นางรีบสวมชุดปลอดเชื้อสำหรับการผ่าตัด และเริ่มการผ่าตัดที่ยาวนาน แต่นางไม่รู้ว่าในขณะที่การผ่าตัดของนางเริ่มขึ้น ข้างนอกก็เกิดการสังหารหมู่ขึ้น

สิ่งที่หรงเยี่ยพูดก่อนหน้านี้ เป็นเพียงการเกลี้ยกล่อมนางเท่านั้น

เขาไม่เคยคิดที่จะกลับไปที่เมืองหลวงอีก！

แต่นางอยู่ในห้องปลอดเชื้อ เสียงถูกปิดกั้นไว้ และไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวภายนอกเลย

การผ่าตัดของนางไม่ราบรื่นนัก นางสัมผัสเส้นเลือด และผู้ป่วยมีเลือดออกมาก นางใช้เวลามากในการหยุดเลือด กว่าจะเสร็จสิ้นการผ่าตัด ก็เป็นเวลาตั้งแต่เช้าจรดค่ำแล้ว

นางถอดชุดปลอดเชื้อที่สวมอยู่ และส่งผู้ป่วยกลับเข้าห้องทันที

ขณะที่นางก้าวเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ ภายนอกก็มีเสียงดาบฟันกระแทกกัน และเสียงกรีดร้องของไป๋หมิงฮุ่ย : “อย่าต่อสู้ ไม่ต้องต่อสู้แล้ว ขอร้องพวกท่าน ฝ่าบาท……”

ไป๋ชิงหลิงตัวแข็งทื่อ หันกลับมาอย่างรวดเร็ว และเปิดประตูไม้

ก็เห็น……

หรงเยี่ยถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มทหาร และภายในนั้นมีชายสองคนกำลังต่อสู้กับเขาอยู่