บทที่ 46 ไป๋ชิงหลิงโกรธแค้นท่านอ๋องต้วน

ขณะที่นางกำนัลยังเดินไม่ถึงเขตตำหนักลี่อี๋ ท่านอ๋องต้วนหรงฉี่ก็ได้รีบเดินเข้ามา

เขาเห็นไป๋ชิงหลิงที่ยืนอยู่หน้าตำหนัก

ขณะนั้นท้องฟ้ามืดครึ้มเล็กน้อยและมีเสียงฟ้าร้อง จากนั้นมีพายุพัดกระหน่ำเกิดขึ้น

ทว่าเสื้อผ้าของไป๋ชิงหลิงกลับไม่เปียกฝนเลยแม้แต่นิดเดียว และกลับแห้งสดชื่นสบายตัว นางกลับยืนอยู่นอกตำหนักในท่าทีราวกับรอเจ้าของตำหนักออกมาต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างนาง ซึ่งเป็นการยืนรอในลักษณะที่เหนือชั้นกว่า!

ลักษณะท่าทางนางดูสูงส่งและมีเกียรติ ทำให้หรงฉี่นึกถึงไป๋จิ่นที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่ในคุก ความโกรธแค้นในใจของเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้นและก้าวเท้าพุ่งไปหาไป๋ชิงหลิง จากนั้นตะคอกด้วยความขุ่นเคือง "เจ้าช่างฉลาดนักที่มาแอบยืนหลบฝนที่นี่ รู้หรือไม่ว่าที่นี่ที่ไหน ทำตัวเจ้าเล่ห์เช่นนี้ไม่มีประโยชน์อะไร ข้าขอสั่งให้เจ้าออกไปนั่งคุกเข่าข้างนอก หากไม่มีคำสั่งของเสด็จแม่ ห้ามลุกขึ้นเป็นอันขาด"

"เหตุใดข้าน้อยต้องคุกเข่าด้วย?" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยแววตาที่เย็นชา แต่กลับไม่ได้มองไปที่หรงฉี่

ท่าทางการแสดงออกของนางเช่นนี้ ทำให้ส่งผลกระทบถึงสถานะอันสูงส่งของหรงฉี่อย่างมาก

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้ากล้าขัดคำสั่งของข้าอย่างนั้นหรือ ข้าสั่งให้เจ้าคุกเข่า เจ้าก็ต้องคุกเข่า ยังต้องมีเหตุผลอะไรอีก?" เขาโกรธจัดและเส้นเลือดที่คอก็ปูดโปนออกมา

เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธมาก

ไป๋ชิงหลิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเหลือบมองเขา "ในเมื่อท่านอ๋องต้วนไม่มีเหตุผลในการสั่งให้ข้าน้อยคุกเข่า เช่นนั้นข้าน้อยก็มีเหตุผลที่จะไม่คุกเข่า อภัยให้ข้าน้อยด้วยที่ข้าน้อยไม่อาจทำตามคำสั่งของท่านอ๋องได้ หากข้าน้อยคุกเข่า เช่นนั้นจะเป็นการทำให้พระสนมเอกหรงต้องอับอาย"

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเสด็จแม่ของข้า?"

"เกี่ยวเพคะ!" น้ำเสียงของนางแน่วแน่และมั่นคง โดยไม่ปล่อยให้คนอื่นเกิดความสงสัย จากนั้นจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองและกล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ "หากข้าน้อยคุกเข่า คนอื่นจะคิดว่าพระสนมเอกหรงพยายามปกปิดเรื่องการแอบลักพาตัวเด็กไปขาย ข้าน้อยไม่อาจทำให้พระสนมเอกหรงต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปได้ เพราะฉะนั้น ข้าน้อยไม่อาจคุกเข่าลงได้"

"เจ้า......" หรงฉี่กำหมัดแน่นและกล่าวด้วยความโกรธ "เจ้าใส่ร้ายพระชายาของข้า เหตุใดเสด็จแม่ของข้าต้องปิดบังความจริงด้วย"

"ใส่ร้ายอย่างนั้นหรือ?" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นและเดินเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม "ลูกของข้าน้อยถูกพบเจอภายในห้องลับที่อยู่ข้างเตียงในห้องนอนของฮูหยินอาวุโส พอดีกับที่พระชายาต้วนก็อยู่ในเหตุการณ์ ข้าน้อยกลับมาอยู่ที่จวนติ้งเป่ยโหวได้หกวัน ลูกของข้าน้อยไม่เคยหายไปไหน แต่กลับหายไปตอนที่พระชายาต้วนมา ช่างบังเอิญเหลือเกินที่หายไปในสถานที่ซึ่งพระชายาต้วนอยู่"

"ไร้เหตุผลสิ้นดี เหตุใดพระชายาของข้าต้องไปแย่งชิงลูกของเจ้ามา"

ไป๋ชิงหลิงส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา จากนั้นมองส่วนล่างของเขาอยู่ครู่หนึ่ง

หรงฉี่รู้สึกขนลุกจากการจ้องมองของนาง และรู้สึกว่าแววตาของนางทำให้เขาอับอาย

ในขณะที่กำลังจะระเบิดความโกรธออกมา ไป๋ชิงหลิงได้อาเจียนออกมา "เพราะพระชายาต้วนไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ จึงเกิดความริษยาขึ้นในใจ จึงต้องการทำให้ข้าน้อยสูญเสียลูกของข้าน้อยไปเช่นกัน"

"เป็นไปไม่ได้!" หรงฉี่ตะคอกออกมา

ในใจของเขานั้น ไป๋จิ่นเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดีงามมากที่สุด