บทที่ 466 นางอู่กับจักรพรรดิ

เป็นอีกครั้งหนึ่งที่นางอู่รู้สึกกระอักกับคำพูดของนางจึงเงยหน้าขึ้นมองทันที ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “พระชายาเฉินอาหารสามารถรับประทานได้ตามอำเภอใจ แต่คำพูดไม่สามารถพูดได้ตามอำเภอใจ”

“ถ้าเช่นนั้นท่านแม่ก็อย่ากังวลไปเลย ตั้งแต่ยามที่ข้าแต่งให้อ๋องเฉิน สิ่งที่ข้าต้องการ...ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้!” สิ่งที่นางต้องการคือชีวิตของไป๋เจาเสวี่ย

ใครใช้ให้อีกฝ่ายพรากหรงเยี่ยอันเป็นที่รักของนางไป

นางไม่คิดสนใจนางอู่จึงหันหลังกลับขึ้นรถม้าไป

เมื่อนางอู่กำลังจะขึ้นรถม้า เขาพบว่ากำไลหยกอันเป็นที่รักของตนหายไป

“อ่า กำไลของข้าอยู่ไหน?” นางอู่ยกกระโปรงขึ้น มองลงไปแล้วหันกลับไปมาเพื่อมองหากำไล

เสิ่นโหรวเม่ยโผล่หัวออกมานอกหน้าต่างรถม้า มองออกมาแล้วพูดอย่างหมดความอดทน “เมื่อครู่ยามท่านไปตำหนักเฟิ่งหลวน ท่านทำมันหล่นโดยไม่ตั้งใจหรือเปล่า?”

นางอู่ตะลึงก่อนจะพูดว่า “เช่นนั้นข้าจะกลับไปหามัน นั่นคือสินเดิมที่ท่านยายของท่านมอบให้ข้าในยามแต่งงาน ดังนั้นข้าจึงไม่อยากสูญเสียมันไป”

“ท่านแม่ปล่อยให้บ่าวไพร่ไปหามันเถิด ท่านเข้ามานั่งในรถม้าก่อน”

“ไม่ ข้าไม่สบายใจ ข้าต้องค้นหาด้วยตัวเองเพื่อให้แน่ใจ” ท่านยายที่นางอู่กล่าวถึงนั้นนับเป็นเพียงองค์หญิงองค์แรกที่ได้รับความนับถืออย่างสูงอีกคนหนึ่งแห่งราชวงศ์

แต่นางจากไปตั้งแต่อายุยังไม่ถึงห้าสิบ

องค์หญิงองค์แรกผู้นี้ชอบนางอู่มากที่สุดในช่วงชีวิตของนาง และนางก็มอบกำไลที่นางชื่นชอบเป็นพิเศษให้นาง

นางอู่ถือว่ากำไลนี้เป็นสมบัติมาโดยตลอดและไม่เคยละทิ้งมัน

“เช่นนั้นท่านแม่รีบไปเถอะ” เสิ่นโหรวเม่ยหมดความอดทน

นางอู่ยังเห็นได้ว่าตั้งแต่นางแต่งงานกับนิสัยของ เสิ่นโหรวเม่ยก็แปลกมากขึ้นเรื่อยๆ นางไม่เกรงใจมารดาเหมือนเมื่อก่อน และยังแสดงท่าทีไม่อดทนเป็นครั้งคราว

บางครั้งนางก็เสียใจที่นางแน่วแน่ที่จะคืนดีกับนายท่านเสิ่น ทั้งยังสงสัยว่าทุกสิ่งที่นางจ่ายไปนั้นคุ้มค่าหรือไม่

จนกระทั่งนางเปลี่ยนโชคชะตาของนางเพราะนางมีกำไลเส้นนั้น

นางอู่ค้นหาตามเส้นทางกลับไปยังตำหนักเฟิ่งหลวนตลอดทั้งสาย จากนั้นจึงค้นหาไปรอบๆ สวนด้านหลังของตำหนักเฟิ่งหลวน

ในที่สุดก็พบกำไลอยู่ในศาลา และเมื่อนางกำลังจะจากไป ก็มีร่างหนึ่งครอบงำนางจากด้านหลัง

นางอู่กรีดร้อง ครึ่งหนึ่งของร่างกายนอนอยู่บนโต๊ะหิน กำไลในมือหลุดออกเพราะเหตุการณ์ที่เกิดอย่างกะทันหันนี้

นางมองดูกำไลที่หลุดออกไป แล้วอุทานว่า “กำไลของข้า...”

“หานยู่ หานยู่ของข้า ในที่สุดเจ้าก็ยอมกลับมาหาข้าแล้ว”

เมื่อมีเสียงดังมาจากด้านหลัง ร่างของนางอู่ก็แข็งทื่อทันที ทันใดนั้นนางก็หันมองย้อนกลับไป เพียงเพื่อจะพบว่าพระปรางของจักรพรรดิเหยาแดงก่ำ ดวงตาเขาไร้วิญญาณ ทั้งยังมีกลิ่นเหล้ารุนแรง

เขาหันกลับมาหานางแล้วพูดเบาๆ “คราวนี้ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เมื่อเจ้ากลับมาหาข้า ข้าจะรักเจ้าให้มาก”

“ฝ่า...ฝ่าบาท...” ใบหน้านางอู่ซีดเผือด นางต่อต้าน “โปรดหยุดก่อน ข้าไม่ใช่นาง...”

“หานยู่ ข้ารู้ว่านางโทษข้า เรื่องในวันนั้นเป็นข้าที่พลาด ข้าไม่ควรหุนหันพลันแล่น ได้โปรดกลับมา ข้าจะให้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ…”

“แควก!”

“ฝ่าบาท ข้าไม่ใช่ฮองเฮา ท่านตื่น...”