บทที่ 474 อ๋องหรง

นางเริ่มมีอาการหนาวสั่น ตัวสั่น และริมฝีปากของนางก็ซีดราวกับกระดาษขาว

เมื่อลี่ว์อีเห็นร่างกายที่สั่นเทาของนาง ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ “พระชายา เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ? หนาวหรือเปล่าเพคะ？”

นางโน้มตัวไป และถูแขนของนางด้วยมือทั้งสองข้าง แต่มันทำให้ไป๋ชิงหลิงหรือรู้สึกแย่มากยิ่งขึ้น

เสิ่นหรูเหลียนและอิงเหลียนได้ยินเสียงของลี่ว์อี จึงรีบวางสิ่งของในมือลงและเดินไปยังข้างกายไป๋ชิงหลิง

และเสิ่นหรูเหลียนเป็นคนแรกที่วิ่งไปถึงข้างหน้านาง และเอื้อมมือไปลูบหน้าผากของไป๋ชิงหลิง และอุณหภูมิที่แผดเผาก็ส่งผ่านไปยังฝ่ามือของเขา

ลี่ว์อีกล่าวว่า “พระชายามีไข้ แต่เสื้อผ้าของพระชายาเปียกโชก และไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ทำอย่างไรดี？”

“ถอดเสื้อผ้าของนางออก” เสิ่นหรูเหลียนพูด

“อะไรนะ？” ลี่ว์อีคิดว่านางได้ยินผิด และอุทานด้วยดวงตาเบิกกว้าง

เสิ่นหรูเหลียนนั่งยอง ๆ อุ้มไป๋ชิงหลิงขึ้นมา และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ลี่ว์อีก็ลุกขึ้นยืนทันที และตะโกนด้วยความโกรธ “ท่านจะถอดเสื้อพระชายาออก”

เปลือกตาของเสิ่นหรูเหลียนกระตุกอย่างรุนแรง “งี่เง่า”

เขาไม่สนใจที่จะอธิบายให้ลี่ว์อีฟัง วางไป๋ชิงหลิงไว้ข้างกองไฟ และมองกลับไปที่ลี่ว์อีอีกครั้ง “เจ้าถอด ถอดเสื้อผ้าของนางออกทั้งหมด แล้วนำไปตากแห้ง”

“แล้วท่านล่ะ！” ลี่ว์อีชี้ไปที่เขา

เสิ่นหรูเหลียนยืนขึ้น “ข้าจะออกไปข้างนอก”

หลังจากนั้น เสิ่นหรูเหลียนก็เปิดประตูบ้านร้าง แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ฝนยังคงตกไม่หยุด ท้องฟ้าเริ่มมืดลง และความหนาวเย็นบนภูเขาก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ลี่ว์อีและอิงเหลียนถอดเสื้อผ้าเปียกบนร่างของไป๋ชิงหลิงออก แต่ก็ยังทำให้ไป๋ชิงหลิงรู้สึกหนาว นางกอดแขนของอิงเหลียน น้ำตาไหลอาบแก้ม และนางก็กระซิบในขณะที่นางหลับ “อาเยี่ย จิ่งหลิน เรากลับไปกันเถอะ ข้าคิดถึงเจ้ามาก พวกเรา……”

อิงเหลียนมองลงไปที่ไป๋ชิงหลิง พร้อมกับอาการกระตุกระหว่างคิ้วของเขา

จากนั้น นางมองไปที่ลี่ว์อี และยัดไป๋ชิงหลิงไว้ในอ้อมแขนของลี่ว์อีแล้วพูดว่า “ดูพระชายา ข้าจะรีบไปรีบกลับ”

“ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำจะไปไหน ? เจ้าไปแล้วใครจะปกป้องพระชายา ข้างนอกยังมีผู้ชายคนนั้น……”

“เคล้ง！” ทันใดนั้นก็มีเสียงดาบ และการต่อสู้ด้วยดาบอยู่ข้างนอก และจากนั้นเสียงของ เสิ่นหรูเหลียนก็ดังขึ้น“วันนี้ในพระราชวังนางทนทุกข์ทรมานมากถึงเพียงนั้น แต่ท่านกลับซ่อนตัวในความมืดเพื่ออะไรกัน ตอนนี้นางได้รับบาดเจ็บและประชวร ท่านยังคงซ่อนตัวและเฝ้าดูอยู่ นี่หรือองค์ชายอ๋องหรงที่กระหม่อมรู้จัก！”

“องค์ชายอ๋องหรง？” ลี่ว์อีตกตะลึง และลุกขึ้นทันที โดยแนบลงบนประตูหน้าต่าง

ในคืนที่มืดมิด มีเพียงเสิ่นหรูเหลียนเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นดาบก็ลอยออกมาจากคืนที่มืดมิด ลี่ว์อีสะดุ้ง เมื่อนางกำลังจะตะโกนออกมา ดาบที่ลอยออกมาจากความมืดนั้นก็อยู่ในมือของเสิ่นหรูเหลียน

แต่ภายนอกยังมีเพียงเสิ่นหรูเหลียนคนเดียว ไม่มีร่างของอ๋องหรงอะไรเลย