บทที่ 48 ท่านอ๋องหรงซ้ำเติมพระสนมเอกหรง

นางไม่สนใจความโกรธของเขา และกล่าวกับแม่นมกวน "ไปกันเถอะ อย่าทำให้พระสนมเอกต้องรอนาน"

"ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าไป"

ไป๋ชิงหลิงเดินข้ามธรณีประตูเข้าไป หรงฉี่กล่าวขึ้นอีกครั้ง "ตำหนักลี่อี๋เป็นสถานที่ที่คนชั่วช้าชั้นต่ำอย่างเจ้าควรเข้าไปอย่างนั้นหรือ"

ไป๋ชิงหลิงหยุดชะงักและหันไปมองเขาทันที "แต่เสด็จแม่ของท่าน ก็ได้เชิญคนชั่วช้าชั้นต่ำอย่างข้าน้อยเข้าไป"

นางกล่าวจบก็หันหลังเดินเข้าตำหนักลี่อี๋ไปโดยไม่หันกลับมาอีก

สำหรับนางแล้ว ท่านอ๋องต้วนคือคนบ้า!

สำหรับหรงเยี่ยแล้วนั้น ตอนนี้ท่านอ๋องต้วนเหมือนสุนัขที่คลุ้มคลั่งตัวหนึ่ง!

"ข้ารู้สึกกระหายพอดีเลย" หรงเยี่ยเดินผ่านเขาไปอย่างมีความสุข

จากนั้นเดินแซงหน้าไป๋ชิงหลิงเพื่อเข้าไปยังตำหนักลี่อี๋

หรงฉี่จ้องมองเงาของทั้งคู่ ความชั่วร้ายเข้ามาปกคลุมและเกิดความคิดอยากจะฆ่าสังหารทั้งสอง

เขาจะต้องฆ่าหรงเยี่ยให้ได้ และไป๋เจาเสวี่ย ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายของเขาคนนั้นด้วย

สองคนนี้จะต้องมาเพื่อเอาชนะเขาแน่ๆ

ความอัปยศอดสูในวันนี้นั้น พวกเขาจะต้องชดใช้กลับเป็นเท่าตัว

เสด็จพ่อไม่ให้เขาเข้าพบ ส่วนเสด็จแม่ดูท่าแล้วก็คงจะไม่ได้ความอะไร

เขาหันกลับและเดินไปหาไทเฮาที่ตำหนักฮุ่ยหนิงทันที

ตำหนักลี่อี๋

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงเข้าไปยังตำหนักลี่อี๋ พระสนมเอกหรงก็ได้ทำการระเบิดอารมณ์ใส่นางทันที และกล่าวทักทายหรงเยี่ยอย่างถูกคอ

"ข้าไม่รู้เลยว่าท่านอ๋องหรงก็มาด้วยเช่นกัน ไม่เช่นนั้นจะได้สั่งให้นางกำนัลเตรียมชาไว้คอยต้อนรับ พวกเจ้ารีบไปหยิบใบชาชั้นดีของข้าออกมา และหยิบเอาน้ำค้างหวานที่เพิ่งเก็บวันนี้มาด้วย" พรสนมเอกหรงโบกมือและสีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

หรงเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้และเอนตัวพิงไปอย่างเกียจคร้าน "วันนี้ข้าไม่ได้ต้องการมาดื่มชาที่ตำหนักของเสด็จแม่หรงพ่ะย่ะค่ะ"

การแสดงออกทางสีหน้าของพระสนมเอกหรงหยุดชะงักครู่หนึ่ง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงปรากฏ

นางหัวเราะและกล่าวว่า "เช่นนั้นก็แสดงว่ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรอย่างนั้นหรือ หรือว่าเป็นเรื่องของจิ่งเอ๋อร์"