บทที่ 484 ไป๋ชิงหลิงดุเซิงเอ๋อร์ด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตามเสด็จพ่อไม่ต้องการเราอีกแล้ว……

คำพูดเหล่านี้ ทำให้หัวใจของไป๋ชิงหลิน ระเบิดเป็นพายุในทันที

“ใครบอกเจ้าว่าเสด็จพ่อไม่ต้องการเจ้าอีกต่อไปแล้ว？” ไป๋ชิงหลิงถามอย่างจริงจังด้วยสีหน้าตรง

ไป๋ชงเซิงพูดทั้งน้ำตาว่า “ข้างนอกบ้านเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาต่างบอกว่า ท่านแม่แท้ง และทำให้จิ่งหลินเสียชีวิต เสด็จพ่อก็ผิดหวังในตัวท่านแม่มาก ในวันที่ท่านแม่แท้ง เสด็จพ่อก็ออกจากเมืองหลวงด้วยความผิดหวัง และพาทหารองครักษ์เหยี่ยวดำออกไปข้างนอก และไม่อยากกลับมาหาแม่และข้า ท่านแม่ ข้าเป็นลูกของเสด็จพ่อหรือเปล่า！”

“เซิงเอ๋อร์ ! ” ดวงตาของ ไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างอย่างกะทันหัน และผลักไป๋ชงเซิงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าถามข้าอย่างนี้ได้อย่างไร เจ้ารู้ไหมว่าแม่เสียใจแค่ไหน ที่เจ้าพูดแบบนั้น ไม่ใช่ว่าเสด็จพ่อของเจ้าไม่ต้องการเจ้าอีกต่อไป แต่เขา……”

เขาแค่ต้องการให้พื้นที่ซึ่งกันและกัน ปล่อยให้ต่างได้สงบสติอารมณ์กันสักพัก

แต่ไป๋ชิงหลิงไม่ได้คาดหวังว่าปัญหาระหว่างนางกับหรงเยี่ยจะส่งผลกระทบต่อเด็ก

นางเศร้ามากจริง ๆ

“แล้วเขาทำไมไม่อยู่เคียงข้างท่านแม่ล่ะ เขาไม่เคยทิ้งจิ่งหลินเลย แต่เมื่อข้าคิดถึงเขา เขากลับไม่อยู่ ถ้าข้าเป็นลูกของเขา ทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อจิ่งหลินแตกต่างจากที่เขาปฏิบัติต่อข้า” ไป๋ชงเซิงร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเผชิญหน้ากับอาการบาดเจ็บที่ขาของไป๋ชิงหลิง นางก็ยิ่งเศร้าและหดหู่มากขึ้น

ในสิ่งเหล่านี้ พวกเขายังมีความรู้สึกคับข้องใจที่ยากจะบรรเทา

ตอนนี้คนข้างนอกล้วนบอกว่า นางไม่ใช่ลูกของอ๋องหรง

นั่นเป็นสาเหตุที่อ๋องหรงจากไปอย่างไร้ความปรานี

เขาละทิ้งพระชายาหรงและพระธิดาที่กำเนิดจากพระชายาหรงไว้ในจวนอ๋อง

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินคำพูดของไป๋ชงเซิง นางก็ทั้งโกรธและเป็นทุกข์

นางคว้าแขนของไป๋ชงเซิง ยกมือขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้และกระแทกมันลงบนแขนของไป๋ชงเซิง และพูดอย่างเกรี้ยวโกรธว่า “ไป๋ชงเซิง ฟังแม่ให้ดีนะ พ่อของเจ้าคืออ๋องหรง และเจ้ากับจิ่งหลินเป็นฝาแฝดชายหญิง เป็นร่างเดียวกัน เมื่อแม่ให้กำเนิดพี่ชายก่อน และให้กำเนิดเจ้า ไม่ใช่ว่าเสด็จพ่อไม่ต้องการพวกเรา เขาเพียงนำทหารองครักษ์เหยี่ยวดำรุกเข้ามาและล่าถอยไปด้วยกัน เพราะทหารองครักษ์เหยี่ยวดำถูกถอนออกจากเมืองหลวง เขาไม่ใช่แค่เสด็จพ่อของเจ้าเท่านั้น เขายังเป็นแม่ทัพของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำอีกสามพันนาย เขาจำเป็นต้องจัดการกทหารองครักษ์เหยี่ยวดำให้เรียบร้อย เจ้าบอกเรื่องซุบซิบและข่าวลือทั้งหมดที่เจ้าเคยได้ยินมา ให้ข้าฟัง ลืมแล้ว……”

“เจาเสวี่ย หยุดนะ” ไทเฮาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินเข้ามา ปกป้องไป๋ชงเซิง

ไป๋ชงเซิงกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของไทเฮา

ไป๋ชิงหลิงก็ทรุดตัวลงและร้องไห้เสียงดังขณะกุมศีรษะของนางไว้

ไทเฮาไล่หมอหลวงจ้าวและคนรับใช้ในวังที่อยู่รอบตัวนางออกไปก่อน และติดตามสองแม่ลูกไปอย่างเงียบ ๆ

ในเวลานี้ ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้น และพูดกับไทเฮา “เสด็จย่า ข้าขอโทษ เมื่อครู่ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้ ข้าก็แค่ทนฟังไม่ได้……เซิงเอ๋อร์สงสัยตัวเองเช่นนี้ ”

“ฮือ……” ไป๋ชงเซิงร้องไห้และโยนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของไป๋ชิงหลิง “ท่านแม่ เราไปหาเสด็จพ่อกันเถอะ เสด็จพ่ออยู่ข้างนอกคนเดียว เขาจะต้องเสียใจมาก เราไปหาเขากันเถอะ”

ไป๋ชิงหลิงอุ้มลูกกลับเข้าไปในอ้อมแขนของนาง

การตีบนร่างกายของนางเมื่อกี้หนักมาก ตอนนี้มันก็เจ็บมาก

นางจูบหน้าผากของไป๋ชงเซิงเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “เอาล่ะ หลังจากออกจากวัดเต๋อหลินแล้ว แม่จะพาเจ้าไปหาเสด็จพ่อของเจ้า”

“ท่านแม่……” ไป๋ชงเซิงซุกหน้าในอ้อมแขนและร้องไห้อยู่นานก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นตัว

ไทเฮาทรงแอบเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ