บทที่ 497 เซิงเอ๋อร์คิดถึงเจ้ามาก หรงเยี่ย

เธอรู้สึกได้ว่าลำคอของเธอร้อนผ่าว แต่เธอยังคงต้องพูดอะไรบางอย่างให้ชัดเจน

“เจ้ากลับมา ข้าจะกลับไปอยู่ที่จวนติ้งเป่ยโหว เจ้าอยู่กับเซิงเอ๋อร์สักพักแล้วข้าจะมาพาเขากลับ”เธอเห็นด้วยที่จะให้เขากลับมา แต่นั้นก็ไม่ได้แปลว่าเธอให้อภัยเขาแล้ว

การตายของจิ่งหลินเป็นช่องว่างที่พวกเขาทั้งสองไม่สามารถข้ามผ่านไปได้

ชาตินี้ทั้งชาติก็คงจะกลับไปไม่ได้แล้ว

หลังจากพูดจบ ไป๋ชิงหลิงก็หันหลังกลับและเดินออกจากตำหนักไป

หรงเยี่ยก็เดินออกมา หลังจากที่เธอออกไปแล้ว เขามองที่ด้านหลังของเธอ และค่อยๆ ยกมือขึ้นเพื่อถอดหน้ากาก

ใบหน้าอันผอมบางปรากฏขึ้น

เขากำมืออีกข้างของเขาไว้ จ้องมองร่างที่จากไปของเธอด้วยความงุนงง จนกระทั่งเธอหายไปตรงหัวมุม หรงเยี่ยก็กลับมามีสติอีกครั้ง ไปที่ตำหนักของไทเฮา และเข้าไปในห้องที่ไป๋ชงเซิงอยู่ทางหน้าต่าง

ไป๋ชงเซิงอยู่คนเดียว นอนกอดหมอนนุ่มๆ

เขาอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน

ไป๋ชงเซิงตื่นขึ้นมา

เธอขยี้ตาแล้วมองดูเขา

เมื่อเธอเห็นหรงเยี่ย ไป๋ชงเซิงก็ประหลาดใจ: "เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม"

“เสด็จพ่อเอง เจ้าไม่ได้ฝันไป” น้ำเสียงของหรงเยี่ยเต็มไปด้วยความรัก: “เจ้ากลัวการนอนคนเดียวหรือเปล่า?”

“ข้ากลัว แต่ท่านแม่บอกว่าหมอนนุ่มใบนี้คือนาง เวลานอนคนเดียว กอดหมอนนุ่มๆ ก็เท่ากับกอดท่านแม่ แถมมันยังมีกลิ่นเหมือนท่านแม่ของข้าเลย ข้าไม่กลัวอีกแล้ว เสด็จพ่อ แล้วท่านไปไหนมา” ทำไมท่านถึงไม่กลับวังนานนักล่ะ?” ไป๋ชงเซิง ตื่นขึ้นจากการหลับใหล โดยถือหมอนนุ่มๆอันเล็กไว้ในอ้อมแขนของเขา และถามด้วยเสียงแผ่วเบา

หรงเยี่ยกล่าวว่า "ไปจับคนร้าย"

“แล้วท่านจับมันได้หรือยัง?”

“ใกล้แล้วล่ะ” เขาลูบผมของเธอแล้วถามว่า “เจ้าคิดถึงเสด็จพ่อบ้างไหม?”

"คิดถึง" จู่ๆไป๋ชงเซิงก็โยนหมอนนุ่มๆ ออกไป คว้าเสื้อผ้าของหรงเยี่ย ซุกหน้าไว้ในอ้อมแขนของเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า: "พวกเขาทั้งหมดบอกว่าเสด็จพ่อไม่ต้องการข้าและท่านแม่ของข้าแล้ว …”

"แถมยังพูดท่อยคำที่ไม่ดีมากมาย แต่ท่านแม่ของข้าไม่ยอมให้ข้าจดจำมัน ข้าจึงลืมคำพูดที่ไม่ดีเหล่านั้นไปทั้งหมด" ยิ่งไป๋ชงเซิงพูดมากเท่าไร เสียงของเขาก็ยิ่งสะอึกสะอื้นมากขึ้นเท่านั้น

หรงเยี่ยกอดไป๋ชงเซิงแน่น กดริมฝีปากบาง ๆ ของเขาไปที่หน้าผากของเด็กแล้วพูดเบา ๆว่า : “เสด็จพ่อไม่เคยบอกว่าไม่ต้องการเจ้า สิ่งเหล่านั้นมันไม่เป็นความจริง ข่าวลือเป็นเพียงข่าวลือ เซิงเอ๋อร์จำไว้ เจ้าคือเจจ้าของจวนอ๋องหรงและเจ้าคือลูกของพ่อ หรงเยี่ย พ่อรักเจ้ามากกว่าชีวิตของพ่อ”

ไป๋ชงเซิงตกตะลึงและมองดูหรงเยี่ยด้วยดวงตาสีแดง ใจของเขาสั่นสะท้านไปทั้งใจ

เธอซุกหน้าไว้ในอ้อมแขนของหรงเยี่ยอีกครั้งและถามอย่างบูดบึ้งว่า: "เสด็จพ่อ ท่านแม่กับท่านทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า?"

หรงเยี่ยตัวแข็งทื่อ หยุดไปชั่วคราว ขณะนั้นเขาก็ลูบมือของเธอ แล้วพูดว่า "ไม่มี"

“ข้าเห็นได้ว่าท่านแม่มีปัญหากับเสด็จพ่อ ทุกวันนี้เธอไม่เคยพูดถึงเสด็จพ่อเลย เธอไม่สนใจเรื่องเสด็จพ่อด้วย ในช่วงฤดูหนาว เธอตัดเย็บเสื้อผ้าให้ข้ากับจิ่งหลินเท่านั้น แต่ไม่เคยพูดถึงเสื้อผ้าใหม่ของเสด็จพ่อ นี่ไม่เหมือนท่าทีที่ท่านแม่มีต่อเสด็จพ่อแบบเมื่อก่อนเลย พวกผู้ใหญ่ก็ชอบหลอกข้าว่าข้ายังเด็ก ข้ารู้จักท่านแม่ของข้าดีกว่าท่าน "