บทที่ 500 เมื่อถึงกาลเริ่มต้น ต้องพบกับนรก

เมื่อหรงเยี่ยได้ยินแบบนี้ เขาก็ยกมือขึ้นโดยไม่ลังเล และถอดหน้ากากบนใบหน้าออก เผยใบหน้าซูบผอมของเขา

เราไม่ได้เจอเขามาเกือบสองเดือนแล้ว เขาดูซีดเซียวและผอมลง !

ไป๋ชิงหลิงยกมือของนางขึ้นโดยไม่รู้ตัว วางลงบนใบหน้าของหรงเยี่ย แล้วแตะเบา ๆ “ท่านผอมลง”

หรงเยี่ยหัวเราะเบา ๆ “เจ้าสบายดีไหม？”

นางดึงมือกลับ ก้มศีรษะลงแล้วพูดว่า : “ข้าสบายดี หลายวันนี้……เจ้าอยู่กับเซิงเอ๋อร์ที่นี่ตลอดเลยหรือ？”

“ใช่”

“พวกเราไปคุยกันที่อื่นเถอะ” หลังจากพูดจบ นางก็หันหลังกลับแล้วเดินออกจากลานบ้าน

หรงเยี่ยมองดูแผ่นหลังของนาง จากนั้นก็รีบตามไป และพวกเขาก็ไปที่สวนด้านหลังของวัดเต๋อหลิน ซึ่งเป็นทะเลดอกไม้ที่ถูกปิด

ขณะนี้ไม่มีใครอยู่ มันเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการพูดคุยส่วนตัวเป็นอย่างยิ่ง

ไป๋ชิงหลิงหยุดที่ทางเข้าทะเลดอกไม้ หันกลับมาแล้วมองดูเขา

เมื่อหรงเยี่ยเห็นนางหยุด เขาก็หยุดไม่ไกลจากนาง แต่ไม่กล้าเข้าใกล้นางมากเกินไป

เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้นางมีทัศนคติอย่างไรกับเขา เขาต้องการให้นางมีชีวิตที่สะดวกสบายมากขึ้น และเขายินดีที่จะยอมรับ ไม่ว่านางตัดสินใจอะไรต่อไป

“เราหย่าร้างกันเถอะ” นางมองดูเขา และแสงในดวงตาของนางค่อย ๆ ลดลง

หรงเยี่ยเตรียมมานานแล้ว แต่เมื่อนางพูดคำเหล่านี้อีกครั้ง หัวใจของเขาก็จมลง และไม่ได้สติอยู่พักหนึ่ง

“ข้าก็สงบสติอารมณ์มาสองเดือนแล้ว คราวนี้ข้าจะพูดถึงหัวข้อนี้กับท่านอย่างจริงจัง ข้าหวังว่าท่านจะไม่หลีกเลี่ยงมันอีกต่อไป เราสองคนกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” ไป๋ชิงหลิงมองดูเขาตลอด แต่ไม่กล้าหันกลับไป หรือมองไปทางอื่น นางกลัวว่านางจะไม่มั่นคงพอ

เพียงมองดูใบหน้าของเขา นางถึงจะสามารถเตือนตัวเองได้เสมอว่า จิ่งหลินยังมีชีวิตอยู่ จิ่งหลินอยู่ในเงื้อมมือของปีศาจ และจิ่งหลินต้องการนาง !

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองนาง “จะพาเซิงเอ๋อร์ไปไหม？”