บทที่ 516 ฟังเจี้ยนยอมสารภาพ

เขานั่งบนเก้าอี้ แล้วก็ดิ้นรนไปมาทำให้เก้าอี้โย้ก องครักษ์เหยี่ยวดำต้องรีบเข้ามาจับเก้าอี้ลงทัณฑ์ไว้ถึงทำให้เก้าอี้ไม่ล้ม

หรงเยี่ยไม่ได้สนใจการตอบสนองของสองคนนั้น เอ่ย " พิษนี้ดีนัก ใช้มันเถิด"

" อืม" ไป๋ชิงหลิงพยักหน้าแล้วก็เดินไปหน้าหรงฉี เอ่ยกับองครักษ์เหยี่ยวดำสองคนข้างๆ ว่า" กดมือเขาไว้ให้แน่น"

องครักษ์เหยี่ยวดำรีบหยิบเชือกแล้วก็มัดมือทั้งสองข้างของหรงฉีไว้กับเก้าอี้ทันที

ฟังเจี้ยนเห็นฉากนี้แล้วก็หน้าแดงหูแดง ร้องตะโกน " ข้ายอมบอก ข้ายอมสารภาพ พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้"

หรงเยี่ยส่งสัญญาณมือให้หยุด " หยุดก่อน"

ไป๋ชิงหลิงเก็บเข็มพิษกลับมา เดินถอยหลังก้าวหนึ่ง แล้วก็กวาดสายตาเย็นชาไปหาฟังเจี้ยน เอ่ย " ขัดความสุขจริงๆ ในเมื่อจะสารภาพแล้ว ก็ขอให้มันชัดเจนหน่อย ถ้าไม่อย่างนั้น ต่อให้อ๋องหรงไม่อนุญาต ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยคนลองยาที่ดีคนนี้เด็ดขาด อีกอย่างก็ได้รับอนุญาตจากเสด็จพ่อแล้วด้วย"

" นางพิษ...ไม่มีใจเมตตา" ฟังเจี้ยนจ้องมองไป๋ชิงหลิงด้วยความโกรธ เอ่ยพร้อมขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

" จะสารภาพหรือไม่" หรงเยี่ยเค้นเสียงด้วยความเย็นชา

" ข้าสารภาพ ข้าสารภาพ" ฟังเจี้ยนไม่กล้าลังเลอีก เอ่ย " ท่านอ๋องหรงอยากจะรู้อะไร ถามมาได้เลย ข้าน้อยจะไม่ปิดบังเด็ดขาด แต่ข้าก็มีเงื่อนไขหนึ่ง..."

เขาจ้องมองหรงฉี นัยน์ตาเผยให้ความเป็นห่วง

แต่หรงฉีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั้นกลับส่ายหัวไม่หยุด ส่งสัญญาณให้ฟังเจี้ยนห้ามสารภาพออกมา

ฟังเจี้ยนน้ำตาตก เอ่ย " ข้าขอโทษ ท่านอ๋องต้อน ข้าไม่อาจทนเห็นท่านถูกเหยียบหยามเช่นนี้ได้"

พูดจบ เขาก็หันหน้ามา เอ่ยกับหรงเยี่ย " ข้าน้อยไม่ของชีวิตของท่านอ๋องต้วน แต่หวังว่าท่านอ๋องต้วนจะได้ตายด้วยสภาพศพที่สมบูรณ์ ขอท่านอ๋องหรงรับปากข้าด้วย"

" ได้" อ๋องหรงตอบรับปากอย่างทันความ จากนั้นถามต่อ " เจ้ากับหรงฉีมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่"

ฟังเจี้ยนกัดริมฝีปากไว้ ไม่กล้าสู้หน้าอ๋องฉีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา เอ่ย " ข้า...ชื่นชอบท่านอ๋องต้วน"

" เมื่อเจ็ดปีก่อน ท่านอ๋องได้ช่วยข้าไว้บนภูเขาอาน ตอนนั้นข้ายังเป็นแค่เณรน้อยของวัดเต๋อหลินเท่านั้น ไม่มีความสามารถอะไร ไม่ได้รับการยอมรับจากศิษย์พี่ศิษย์น้องด้วย มีครั้งหนึ่งข้าจะฆ่าตัวตาย..."

" พูดเฉพาะสิ่งสำคัญ" หรงเยี่ยตัดคำพูดของเขาด้วยสีหน้าไม่อดทน

ไป๋ชิงหลิงหันมามองเขา เห็นว่าสีหน้าของหรงเยี่ยไม่สู้ดีนัก บริเวณหน้าผากมีเหงื่อเย็นออกมา

อาการบาดเจ็บของเขา...

นางเดินไปข้างตัวหรงเยี่ยแล้วก็วางมือบนหน้าผากของเขา แต่ว่าก่อนที่มือของนางจะถูกต้องหน้าผากเขา หรงเยี่ยก็คว้ามือของนางไว้

เขายิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากด้วยเสียงแผ่วต่ำ " พระชายา ข้าไม่เป็นไร"