บทที่ 518 จักรพรรดิเสียงหาย

เวลานั้น ก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

คนกลุ่มนั้นก็คือ เสิ่นหรูเหลียนและกองทหารเกาะเงินของเขา

และทหารเกาะเงินยังได้จับชายหญิงวัยกลางคนสองคน เดินเข้าในห้องอาราม

ฟางกงกงได้เอาผ้าคลุมหัวของชายหญิงคู่นั้นออก ใบหน้าที่คุ้นเคยเผยให้เห็นต่อหน้าต่อตาไป๋ชิงหลิงทันที

พวกเขาคือ...สามีภรรยาแซ่หยาง

สามีภรรยาาแซ่หยางทั้งสองถูกตีด้วยแส้จนเสื้อผ้าฉีกขาด เผยให้เห็นหนังและเนื้อ

เมื่อทั้งสองมองไปยังไป๋ชิงหลิงนั้น ก็เอ่ยพร้อมกัน " อาเสวี่ย..."

แวบที่คำว่าอาเสวี่ยสิ้นสุดนั้น ทำให้หัวใจของไป๋ชิงปรากฏลิงนั้นเต้นอย่างแรง และไม่อาจจะทนดูกลอุบายนี้ได้อีกแล้ว

"พวกเจ้า..." ไป๋ชิงหลิงกวาดสายตาไปมาบนตัวของพวกเขาทั้งสอง " ใครทำร้ายพวกเจ้าจนถึงขนาดนี้"

สามีภรรยาแซ่หยางสบตานางแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าไม่ยอมพูด

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองเสิ่นหรูเหลียนอย่างโหดร้าย " เสิ่นหรูเหลียน เจ้าทำอะไรกับพวกเขา"

"พระชายาหรง" สายตาที่เสิ่นหรูเหลียนมองนางนั้น มีความดุเดือดเจือปนอยู่ด้วย มือที่กำกระบี่ของเขาค่อยๆ กำแน่น วินาทีต่อมาก็ชักกระบี่ออกมา แล้วชี้ไปทางไป๋ชิงหลิง เค้นเสียง " เจ้าเป็นใครกันแน่"

ไป๋ชิงหลิงตกตะลึงมาก สายตาทั้งคู่จ้องไปยังคมกระบี่ที่เสิ่นหรูเหลียนชี้มาหานาง ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

เสิ่นหรูเหลี่ยนเอ่ย " พระชายาหรง เจ้ารู้ไหมว่าข้าจับพวกเขาได้ที่ไหน"

สายตาที่แวววาวคู่นั้นของนาง ในตาคลอไปด้วยน้ำตา สวยงามจริงๆ ...

แต่เสิ่นหรูเหลียนคิดว่า ความงามเป็นแค่ค่ายลวงที่ใช้บังสายตาของคนเท่านั้น เขาไม่เคยเชื่อว่าไป๋ชิงหลิงจะมีใบหน้าสองใบหน้า และมีสองตัวตน

ตอนที่เขารู้ความจริงนั้น เขาก็ยังพยายามบอกกับตัวเองไม่หยุด

เป็นไปไม่ได้ที่นางจะเป็นพระชายาต้วนที่ตายไปเมื่อหลายปีก่อน...

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่นไม่หยุด เอ่ย " เจ้าบีบคั้นพวกเขาให้มอบความ"

ได้ยินคำพูดนี้ ความผิดหวังของเสิ่นหรูเหลียนยิ่งชัดเจนมากขึ้น " พระชายาสนิทกับพวกเขามากนักหรือ"

" เจ้าต้องการจะบอกอะไรกันแน่"

ฟางกงกงลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง วางไว้ข้างหลังหรงฉีแล้วประคองหรงฉีนั่งลงไป

หรงฉีจับหน้าอกตัวเองไว้แล้วเอ่ย "ขณะที่แม่ทัพเสิ่นกำลังตรวจตราอยู่นั้นก็พบว่ามีคนแอบล้อมวัดเต๋อหลิน มีแผนจะทำการลอบสังหารครั้งใหญ่ แต่โชคดีที่แม่ทัพเสิ่นรู้ก่อน เลยได้จับสามีภรรยาคู่นี้ที่ปลอมเป็นคนส่งอาหาร เจ้าช่างแน่มาก...เจ้าไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ไป๋ ชิง หลิง"

ทันทีที่" ไป๋ชิงหลิง" สามคำนี้สิ้นสุดนั้น ไป๋ชิงหลิงก็รู้สึกได้ถึงความปกติ ร่างกายของจักรพรรดิเหยาชักไปทีหนึ่ง

และมือใหญ่ที่จับแขนของนางนั้นก็ใช้กำลังกำแขนของนางอย่างแน่น