บทที่ 520 อย่าสู้สุดตัวเพื่อข้าอีก

ยาทุกตัวที่นางใช้นั้นต้องได้ผ่านมือของเสิ่นหรูเหลียน ผ่านการซักถามแล้วถึงจะใช้บนตัวหรงเยี่ยได้

จนนางทำแผลให้หรงเยี่ยสำเร็จ เสิ่นหรูเหลียนก็จัดการเก็บยาเหล่านั้นเข้ากล่องด้วยตัวเอง ปิดกล่องยา เอ่ย " กล่องยานี้ไม่ให้เอาไป ข้าต้องการตรวจสอบซ้ำ"

ไป๋ชิงหลิงกวาดสายตาไปบนกล่องยาของตัวเองแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ห้าม" ได้ เจ้าเอาไปตรวจสอบเลย"

นางหันหน้าไปมองจักรพรรดิเหยาที่ถูกฟางกงกงประคองไว้ เอ่ยต่อ" เมื่อสักครู่ข้าได้ตรวจชีพจรของฝ่าบาทแล้ว พบว่าพิษของฝ่าบาทนั้นไม่ได้มาจากอาหาร และไม่ใช่เพิ่งได้รับพิษไม่กี่ชั่วยาม แต่ถูกพิษมาหลายเดือนแล้ว เป็นถึงหมอประจำพระองค์ ขอแค่ตรวจสอบร่างกายของฝ่าบาทอย่างละเอียด ก็จะต้องพบความผิดปกติแน่นอน แต่ว่า... เมื่อสักครู่นั้นฝ่าบาททรงโกรธเกรี้ยวมาก ทำให้พิษกระจายไป และคนที่สามารถวางยานี้ได้นั้น...ต้องเป็นคนข้างกายแน่นอน"

จักรพรรดิเหยาสะดุ้งไปทีหนึ่ง เบิกตากว้าง แล้วก็ยกมือชี้ไปทางไป๋ชิงหลิงด้วยความเร่าร้อน ส่งเสียง " อึกๆ อักๆ" ต่อกันหลายครั้ง...

" ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าจังจะทำให้ตัวเองพ้นผิดหรือ" สีหน้าของหรงฉีเต็มไปด้วยความผิดหวัง " ไป๋ชิงหลิง เจ้าช่าง...ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ข้าเคยเก็บเจ้าไว้ในส่วนลึกของหัวใจทะนุถนอมเจ้า แต่เจ้า...กลับตั้งครรภ์ลูกของคนอื่น ทำให้ข้าหลงดีใจที่ได้เป็นพ่อคน ดี ข้าคิดว่าเจ้าคลอดไม่ได้แล้วก็ตายไปแล้วเมื่อหกปีก่อน เพื่อรักษาชื่อเสียงเจ้าข้ายอมปิดเรื่องอัปยศทั้งหมดไว้ แต่ใครก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะแกล้งตาย แล้วหนีไปอยู่กับชายชื่อหยางไค หกปีต่อมา...เจ้าทำให้น้องเจ็ดตกเป็นแพะรับบาปยังไม่พอ เจ้ายังได้วางยาพิษข้าและเสด็จพ่อด้วย ข้าดูออกว่าน้องเจ็ดจริงจังกับเจ้าจริงๆ แต่ในใจเจ้าคิดอะไรกันแน่ ทรยศเข้าครั้งแล้วครั้งเล่า...เแค๊ก แค๊ก แค๊ก..."

หรงฉีไออย่างแรงอีกครั้ง ไอครั้งนี้ ทำให้เขาสลบไปทันที

ไป๋ชิงหลิงเห็นฉากนี้แล้วก็หัวเราะเย็นชา " ฮา ฮา ฮา " ออกมา

" หรงฉี ไม่เสียทีที่เจ้าเกิดมาเป็นลูกของพระสนมเอกหรง ชอบใช้วิธีอ่อนน้อมและการสลบ ผ่านไปขนาดนี้แล้วนางก็ยังไม่ยังได้รับความชื่นชอบ ส่วนเจ้า...ไม่ว่าจะทำผิดกี่ครั้ง ฝ่าบาท...ก็จะให้อภัยเสมอ เจ้าเสแสร้งต่อไปเถิด อย่าปล่อยให้ความจริงเปิดเผยล่ะ ถ้าไม่อย่างนั้น ทั้งเจ้าและตระกูลเวินของแม่เจ้า ก็จะเข้าสู่การฆ่าล้างชั่วโคตร"

หรงฉีสลบไปในอ้อมกอดของหญิงรับใช้คนหนึ่ง

ฟางกงกงประคองจักรพรรดิเหยา แล้วเค้นเสียงสั่ง " ยังไม่จับผู้หญิงคนนี้ไปขังอีกหรือ"

ราชองครักษ์คนหนึ่งผลักไป๋ชิงหลิงอย่างแรง ราชองครักษ์อีกคนก็หยิบกุญแจมือโบราณที่เตรียมมาใส่เข้าไปในข้อมือของไป๋ชิงหลิง คุมนางออกไป

เสิ่นหรูเหลียนเห็นฉากนี้แล้ว ก็หันกลับไปมองหรงฉีที่สลบไปด้วยความเคยชิน...

ไม่นานนักหรงฉีก็ถูกคนหามออกไป ส่วนจักรพรรดิเหยาก็ถูกฟางกงกงแบกไปหอซานไห่

ส่วนไป๋ชิงหลิงนั้นถูกคุมขังไว้ในเรือนถง ถูกทหารเกาะเงินเฝ้าไว้

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ไป๋ชงเซิงพบว่าหลังจากที่ไป๋ชิงหลิงและหรงเยี่ยออกจากจวนไปแล้วก็ไม่เคยกลับมาในจวนอีกเลย

" เสด็จย่าทวด ทำไมท่านแม่กับเสด็จพ่อถึงยังไม่กลับมาอีกฮะ" ไป๋ชงเซิงวิ่งไปในห้องด้วยความรีบเร่งแล้วถามด้วยสีหน้าที่กังวล

หลวนอี๋และหรงเฉินเองก็รู้สึกว่าวันนี้ในจวนเงียบเป็นพิเศษ เหมือนกับว่าคนข้างในและข้างนอกถูกแยกขาดจากกัน

หลวนอี๋เอ่ย " ท่านย่า ก่อนหน้านี้เสด็จพ่อเคยมาที่นี่ จากนั้นไม่นานพี่เจ็ดและพี่สะใภ้เจ็ดก็ออกจากจวนพร้อมกัน นี่มันทั้งวันแล้วพวกเขาไม่ได้ส่งข่าวอะไรมาเลย เราลองไปเยี่ยมเสด็จพ่อหน่อยไหมเพค่ะ"

"ข้าจะไปกับหลวนอี์ ฟ้ามืดแล้ว เวลากลางคืนนั้นวัดเต๋อหลินดูเงียบขรึมมาก แปลกจนน่ากลัว" เมื่อได้ยินหรงเฉินพูดแบบนี้ หลวนอี๋ก็รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก