บทที่ 524 เกิดข้อพิพาทระหว่างท่านอ๋องเฉินและไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง

“เม่ยเอ๋อร์” จู่ๆหัวใจของหรงเชิน ก็เต้นรัวขึ้นมา เขาก้มตัวลงและอุ้มเสิ่นโหรวเม่ยขึ้นมา และถามว่า “ใครทำร้ายเจ้า?”

เสิ่นโหรวเม่ยชี้ไปข้างในห้อง ด้วยมือที่สั่นเทา

เมื่อหลวนอี๋เห็นสิ่งนี้ ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง อยากรู้ว่าในเวลานี้ใครถูกขังอยู่ข้างใน ก็เห็นไป๋ชิงหลิงนั่งอยู่ข้างเตียง

เธอถือคีมไว้ในมือ โดยหนีบสำลีทางการแพทย์ชิ้นใหญ่ ซึ่งมีคราบเลือดไล่สีจากสีขาวไปจนแดงเป็นก้อนเลือด

ผู้ได้รับบาดเจ็บภายใต้การรักษาของเธอไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือไป๋ชงเซิง

“เซิงเอ๋อร์！” หลวนอี๋ตกใจ ตะโกน และรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม เสิ่นหรูเหลียนยื่นมือมาบังไว้ข้างหน้าหลวนอี๋ ขวางนางและพูดว่า “องค์หญิง อย่าเข้าไปเลย คนนี้......ไม่ใช่พระชายาท่านอ๋องหรงที่ท่านเคยรู้จัก”

“แม่ทัพเสิ่น เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร ทำไมเซิงเอ๋อร์ถึงได้รับบาดเจ็บ ทำไมทหารเกราะเงินของเจ้าถึงอยู่ที่นี่ ถ้าพี่สะใภ้เจ็ดไม่ใช่พระชายาท่านอ๋องหรง แล้วนางเป็นใคร เจ้าบอกข้ามาสิว่าใครทำร้ายเซิงเอ๋อร์！” เบ้าตาของหลวนอี๋กลายเป็นสีแดงทันที ความขุ่นมัวในดวงตาค่อยๆเพิ่มขึ้น พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่โมโห

เสิ่นหรูเหลียนมองไปที่ไป๋ชิงหลิง

เธอรักษาอาการบาดเจ็บให้ไป๋ชงเซิงอย่างจริงจัง ราวกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ

“องค์หญิงกรุณาถอยไปก่อน องค์หญิงเซิงบาดเจ็บสาหัส ไม่สมควรที่จะหันเหความสนใจของพระชายาท่านอ๋องหรง” เสิ่นหรูเหลียนรู้สึกว่า นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับไป๋ชิงหลิง

หรงเชินเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “พี่สะใภ้เจ็ดทำร้ายเม่ยเอ๋อร์ของข้าอีกแล้วหรือ”

ไป๋ชิงหลิงยังคงเฉยเมย เธอกำลังเย็บบาดแผลให้กับไป๋ชงเซิง เพราะศีรษะถูกกระแทกจนผิวหนังถลอก บาดแผลจึงลึกมาก

นอกจากนี้ บาดแผลบนศีรษะไม่ได้มีเพียงจุดเดียว

มีสองจุด！

ซี่โครงหักหนึ่งซี่..........

นี่เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดของไป๋ชงเซิงที่เธอเคยเห็นมา ที่ผ่านมาเธอเคยให้นางได้รับบาดเจ็บเช่นนี้หรือ ปล่อยให้ถูกคนอื่นรังแกหรือ?

หรงเชินเห็นว่าเธอไม่แยแส ความรู้สึกดีที่มีต่อเธอก่อนหน้านี้ก็หายไป เขากอดเสิ่นโหรวเม่ยแล้วคำราม “ไป๋เจาเสวี่ย ทำไมเจ้าต้องทำร้ายลูกของข้า”

เธอยังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ ตั้งใจรักษาบาดแผลของเด็ก ทำให้ความโกรธและความเกลียดชังของหรงเชินทวีความรุนแรงมากขึ้น

ในขณะนี้ ข้างนอกก็มีเสียงของแม่นมอวี่อันดังขึ้น “องค์หญิง ท่านอ๋องเฉิน ไทเฮาอาการไม่ดี”

ดวงตาของหลวนอี๋เบิกกว้างขึ้นทันที เธอมองไปที่ไป๋ชงเซิงที่ได้รับบาดเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ จากนั้นหันหลังวิ่งออกไปจากเรือนถง และกลับไปที่เรือนหลินพร้อมกับแม่นมอวี่อัน

หรงเชินก็จากไปก่อนเพราะเลือดของเสิ่นโหรวเม่ยไหลไม่หยุด

ในเรือนถงเหลือเพียงทหารเกราะเงินและเสิ่นหรูเหลียน

เขาหยุดอยู่ที่หน้าประตู และจ้องมองไปที่ไป๋ชิงหลิงอย่างไม่ละสายตา

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ไป๋ชิงหลิงจึงทำแผลของไป๋ชงเซิงเสร็จเรียบร้อย เสวี่ยหลางหมอบอยู่ข้างเตียง และเลียคราบเลือดบนใบหน้าของไป๋ชงเซิง

ไป๋ชิงหลิงยังช่วยพันแผลที่บาดแผลให้เสวี่ยหลางด้วย จากนั้นก็นั่งอยู่ข้างเตียงคอยเฝ้าดูแลลูก