บทที่ 538 ความจริงเกี่ยวกับการตายของฮองเฮาอู่

“ไม่ถูก การตายของเสด็จแม่ไม่ควรโทษจักรพรรดิ” เธอก้มหัวลงแล้วมองไปที่หรงเชิน “ช่วงเวลาที่เสด็จพ่อผลักเสด็จแม่ออกไปนั้น มีคนแอบใช้กำลังภายใน ซึ่งเป็นเหตุทำให้เสด็จแม่ชนเข้ากับเสาหิน เสียงดังปัง! ทำให้สมองได้รับการกระทบกระเทือน และเสียชีวิตทันที！”

“เจ้าพูดอะไร！” ในขณะนี้ หลวนอี๋กรีดร้องอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้

นางปล่อยมือของจักรพรรดิเหยา พุ่งเข้าไปหาเสิ่นโหรวเม่ย คว้าแขนของเสิ่นโหรวเม่ยแล้วตะคอกว่า “ใครใช้กำลังภายใน ใครกัน เจ้าเป็นคนบงการหรือ? ”

“ฮ่าๆๆๆๆ..........” เสิ่นโหรวเม่ยหัวเราะ

หลวนอี๋วางมือบนหัวของเสิ่นโหรวเม่ย แล้วกระชากผมของเสิ่นโหรวเม่ยอย่างแรงและตะโกนว่า “เสิ่นโหรวเม่ย เจ้าทำให้เสด็จแม่ของข้าต้องตาย แล้วยังใส่ร้ายป้ายสีให้พี่สะใภ้เจ็ด ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้า นางผู้หญิงชั่วช้า คืนเสด็จแม่มาให้ข้า คืนให้ข้า.......อา.......”

ขณะที่หลวนอี๋กำลังเสียใจ เสิ่นโหรวเม่ยก็ปัดมือของนางออก

และโปรยผงสีน้ำเงินไปทางหลวนอี๋

เมื่อไป๋ชิงหลิงเห็นเช่นนี้ ก็อุทานทันที “องค์หญิงระวัง！”

“หลวนอี๋！” หรงเชินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผลักหลวนอี๋ที่อยู่ตรงหน้าเสิ่นโหรวเม่ยออก จากนั้นเขาก็กางแขนออก และขวางอยู่ข้างหน้าหลวนอี๋

ผงสีน้ำเงินโชยมาที่จมูก ดวงตาของเขาเหมือนถูกไฟแผดเผา เจ็บปวดจนทนไม่ไหว

“อ๊ะ！ดวงตาของข้า！”

หรงเชินปิดตาของตัวเองไว้ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ดวงตาของข้า”

หรงเยี่ยรีบลุกขึ้นทันที ปล่อยฝ่ามือใส่หน้าเสิ่นโหรวเม่ย ทำให้เสิ่นโหรวเม่ยกระเด็นออกไปไกล

ในเวลาเดียวกัน เขาก็เอื้อมมือไปพยุงหรงเชิน

หลวนอี๋ก็เดินเข้าไป คว้าแขนของหรงเชินสะอื้นไห้และพูดว่า “พี่แปด พี่แปด ให้ข้าดูดวงตาขอท่านหน่อย”

หรงเชินเอามือออกข้างหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาข้างซ้ายของเขา

เลือดก็ไหลออกมาจากดวงตาข้างนั้น และเขาไม่สามารถลืมตาได้

ในเวลานี้ เสิ่นหรูเหลียนเพิ่งกลับมาจากจางซาน เขาผลักประตูแล้วเดินเข้ามา ก็เห็นเสิ่นโหรวเม่ยหันกลับและวิ่งผ่านเขาไป

เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ได้แต่เหลือบมองเสิ่นโหรวเม่ย

จากนั้น ไป๋ชิงหลิงก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “แม่ทัพเสิ่น รีบจับตัวนางไว้ นางเป็นคนวางยาทำร้ายจักรพรรดิและท่านอ๋อง”

เมื่อเสิ่นหรูเหลียนได้ยินเช่นนี้ ดวงตาเขาก็ดุเดือด หันกลับไป กระโดดขึ้นและเตะ ทำให้เสิ่นโหรวเม่ยที่กำลังจะวิ่งออกจากห้อง กระเด็นและล้มลง

หลังจากนั้น เสิ่นหรูเหลียนก็วิ่งเข้าไปหานาง คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนหลังของเสิ่นโหรวเม่ย และจับมือทั้งสองข้างของเสิ่นโหรวเม่ยไว้ แล้วดึงไปข้างหลัง

ได้ยินเสียง“กรึก” เสิ่นโหรวเม่ยก็กรีดร้อง “อ๊า.......”

“อย่านะ พี่ชาย” เสิ่นโหรวเม่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด