บทที่ 54 ไป๋ชิงหลิงเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ

นั่นก็คือท่านอ๋องต้วน

เขากำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้านาง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอาหารที่นางอาเจียนออกมาเมื่อครู่ เสื้อผ้าของเขาสกปรกเลอะเทอะไปหมด

หรงฉี่ทำให้นางตกใจอย่างมาก จากนั้นนางจึงรีบถอยหลังออกไป แต่กลับพุ่งเข้าไปที่อ้อมแขนของหรงเยี่ยอย่างจัง

และผู้ชายที่อยู่ข้างหลังก็ได้คว้ามือของนางไว้ และพานางเดินเข้าไปในตำหนักฮุ่ยหนิง

เมื่อกำลังจะเดินไปถึงห้องบรรทม หรงเยี่ยก็ได้ปล่อยมือของนาง

ไป๋ชิงหลิงดึงสติและเดินตามหลังเขาเข้าไป

บรรดาหมอหลวงต่างพากันเหลือบมองหรงเยี่ยก่อน จากนั้นได้หันไปมองผู้หญิงที่เดินตามหลังหรงเยี่ยเข้ามา

หมอหลวงจ้าว หมอหลวงหลี่และหมอหลวงจางที่เคยได้พบเจอกับไป๋ชิงหลิงมาก่อน ต่างพากันทำสีหน้าตกตะลึง

และพระสนมเอกหรงที่กำลังคุกเข่าอยู่กลับรู้สึกมีความสุขท่ามกลางความโชคร้ายของผู้อื่น

นางคิดว่าการที่ท่านอ๋องหรงจงใจเรียกไป๋ชิงหลิงมา เพราะต้องการกำจัดไป๋ชิงหลิง และไป๋ชิงหลิงจะต้องตายอย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงทำให้นางรู้สึกมีความสุขขึ้นมาในใจ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงตายไปแล้ว นางจะเอาแส้ฟาดศพของนางจนเละ และสับเนื้อของนางให้ละเอียด จากนั้นนำไปให้สุนัขรับประทาน เพื่อให้นางตายอย่างไร้ศพ

"องค์ชายเจ็ด เกิดอะไรขึ้น?" จักรพรรดิเหยาขมวดคิ้ว และน้ำเสียงของพระองค์ทรงพลังอย่างมาก

ดวงตาที่คมกริบจับจ้องไปที่ไป๋ชิงหลิง และจู่ๆ ภาพเงาของไป๋ชิงหลิงและไป๋จิ่นก็ปรากฏทับซ้อนกัน

บริเวณใบหน้าของไป๋จิ่นเคยได้รับบาดเจ็บ ทำให้ต้องสวมผ้าคลุมใบหน้าเมื่อออกไปข้างนอก และรวมไปถึงรูปร่างของไป๋ชิงหลิงและไป๋จิ่นเหมือนกัน ทำให้จักรพรรดิเหยาคิดว่านางคือไป๋จิ่นในแวบแรก

แต่เมื่อไป๋ชิงหลิงเดินเข้าไปใกล้ จักรพรรดิเหยาก็รู้ได้ว่านางไม่ใช่พระชายาต้วน

หรงเยี่ยเดินเข้าไปหยุดลงตรงหน้าของจักรพรรดิเหยาและกล่าวว่า "ให้นางลองดูพ่ะย่ะค่ะ"

บรรดาหมอหลวงต่างพากันตกตะลึง

ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ คือหมอหญิงที่เคยดึงลูกธนูให้หรงจิ่งหลิน

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงกลับออกจากจวนท่านอ๋อง หรงเยี่ยได้ปิดข่าวคราวที่นางได้ทำการรักษาอาการบาดเจ็บของหรงจิ่งหลินจนหายดี ฉะนั้นนอกจากหมอหลวงจำนวนหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นแล้ว คนอื่นรวมไปถึงจักรพรรดิก็ไม่มีใครรู้ความจริงที่เกิดขึ้น