บทที่ 550 กลับเข้าสู่ห้องส่วนตัวของสตรีนางนั้น

"คุณหนู นี่คือ..."

"นี่เป็นยารักษาที่ข้าบอกเจ้าเมื่อคืนนี้ ท่านอาจารย์ของข้าทิ้งมันไว้ให้ข้า อาการของเจ้าตอนนี้ร้ายแรงมาก ข้าเกรงว่าเจ้าจะต้องจัดการกับสิ่งเหล่านี้ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เมื่ออาการทุเลาลง เจ้าถึงจะสามารถเปลี่ยนไปใช้ยาทานได้" ไป๋ชิงหลิงไม่รู้จักตัวตนของอีกฝ่าในขณะนี้ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของนางต่ออีกฝ่ายเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาใด ๆ

จากนั้น นางก็จิ้มเข็มแก่สตรีนางนั้น

เมื่อเข็มแทงเข้าไปในเส้นโลหิตของสตรีนางนั้น นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ดวงตาหมองคล้ำของนางจ้องมองไปที่ไป๋ชิงหลิงอย่างตั้งใจ และทันใดนั้นนางก็สงสัยเกี่ยวกับที่มาของไป๋ชิงหลิง "เจ้าดู... แตกต่างจากหมอจอมปลอมที่อยู่ข้างนอก"

จู่ ๆ นางก็กระวนกระวายใจ และวางมือบนข้อมือของไป๋ชิงหลิงโดยไม่รู้ตัว แล้วถามว่า "อาการป่วยของข้า...มีวิธีรักษาหรือไม่?"

ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า "มันรักษาได้ แต่ต้องได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่องนานกว่าครึ่งปี ในช่วงเวลานี้ ไม่สามารถหยุดยาได้ และต้องรับประทานตรงเวลา แต่..."

"ค่ารักษาพยาบาลไม่ใช่ปัญหา ถ้ารักษาได้ ท่านย่าของข้าจะตอบแทนเจ้าเป็นอย่างดีแน่" เมื่อสตรีนางนั้นตื่นขึ้นมาเช้านี้ นางก็รู้สึกว่าหน้าอกของเธอไม่หนักเหมือนเมื่อก่อน แม้ว่านางจะยังคงไออย่างรุนแรงและไอเป็นเลือด แต่นางยังสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในร่างกาย

นางจับมือของไป๋ชิงหลิงแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดสะท้อนให้เห็นบนใบหน้าของสตรีนางนั้นโดยสัญชาตญาณ

ไป๋ชิงหลิงตบหลังมือของนางเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ค่ารักษาพยาบาลไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือ ข้าสามารถอยู่ในเมืองไป๋หูได้เพียงครึ่งเดือนเท่านั้น แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?"

"เจ้าจะ...ไปไหน?" สตรีนางนั้นถาม

"ข้าต้องเข้าเมืองหลวง ถ้าเจ้ายอมเข้าเมืองหลวงกับข้าก็จะสะดวกกว่ามาก"

"ข้า... ไปเมืองหลวงกับเจ้าได้ และข้ามีญาติอยู่ในเมืองหลวง!" สตรีนางนั้นยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น

ไป๋ชิงหลิงหรี่ตาลงทันที "แต่สาวใช้ของเจ้าข้ากลัวว่านางจะไม่เห็นด้วยกับการที่เจ้าจะไปเมืองหลวงกับข้า!"

"สำหรับโรคของเจ้า ไม่สามารถขาดยาได้เลย เจ้าต้องทานยาอย่างต่อเนื่อง และเจ้าต้องได้รับยาเป็นระยะเวลาหนึ่ง" ไป๋ชิงหลิงเตือนนาง

สตรีนางนั้นหัวเราะเบา ๆ "ตราบเท่าที่... เป็นเพื่อประโยชน์ต่อตัวข้าเอง แม้แต่สาวใช้ชื่อเหลียนซาง ก็ไม่สามารถห้ามได้"

เมื่อเห็นว่าเธอเชื่อใจสาวใช้มาก ไป๋ชิงหลิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "สาวน้อย คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่ต้องห้ามที่สุดสำหรับผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์คืออะไร"

สตรีนางนั้นสับสนอยู่ครู่หนึ่ง และมองดูนางงงงวย

"เมื่อพบกับคนสายอาชีพเดียวกัน ก็จะเกิดข้อขัดแย้งกัน" เช่นเมื่อคืนนี้ เหลียนซางผู้นั้น จู่ ๆ ก็เชิญหมอเพิ่มอีกหลายคน

แต่ไม่ใช่ว่าหมอทุกคนจะเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ และการวินิจฉัยของหมอแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

หากหมอห้าคนวินิจฉัยโรคห้าโรค และสั่งยาห้าประเภทให้กับผู้ป่วย ท่านคิดว่าวิธีไหนมากที่สุดดีกว่าสำหรับผู้ป่วย

ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนของครอบครัวไหน เจ้าก็จะทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองใจ

เมื่อไป๋ชิงหลิงพูดคำนี้ สตรีนางนั้นก็เข้าใจทันที "แม้แต่สาวใช้ที่ชื่อเหลียนซางนางนั้นก็ยังกังวลจนเกิดความวุ่นวาย ดังนั้นนางจึงรีบขอให้หมอหลายคนมารักษาข้าด้วย"

ไป๋ชิงหลิงส่ายหัวอีกครั้ง ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนริมฝีปากของเธอ สตรีนางนั้นไม่เข้าใจรอยยิ้มของเนาง และถามว่า "เจ้ายิ้มทำไม?"

"แล้วคนของข้าที่รับใช้องค์หญิงในช่วงไม่กี่วันนี้ล่ะ?" ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง ส่งสัญญาณให้คนที่อยู่หลังจอออกมา

ลีว์อีและอิงเหลียนออกมาจากด้านหลังทีละคน ยืนอยู่ข้างไป๋ชิงหลิง และทักทายผู้หญิงคนนั้นอย่างสุภาพ