บทที่ 555 ผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือด

เมื่อเผชิญหน้ากับทัศนคติขององค์หญิงใหญ่ ไป๋ชิงหลิงก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่องค์หญิงใหญ่พบนาง นางได้มุ่งเป้าไปที่นางเช่นนี้เสียแล้ว บางทีมันอาจไม่ใช่แค่เรื่องของความขัดแย้งเท่านั้น

นางมาที่เมืองหลวงล่วงหน้า อาจเป็นเพราะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเหวินเฉิงเหลียนและท่านอ๋องหรงฉี่ หลังจากที่จักรพรรดิเหยากลับมาที่เมืองหลวงแล้ว องค์หญิงใหญ่อาจจะได้พบกับจักรพรรดิ

เพียงแต่ว่าทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันอย่างไม่เป็นที่พอใจ ตอนนี้ องค์หญิงใหญ่ได้ระบายความโกรธกับตัวเองและอ๋องหรงแล้ว นางตั้งใจแน่วแน่ที่จะต่อต้านจวนอ๋องหรง

มันเป็นการท้าทายที่แฝงมาจากจักรพรรดิเหยาด้วยเช่นกัน

แต่สิ่งนี้น่าสนใจอย่างนั้นหรือ?

หากคำสั่งที่อยู่ในมือของนางต้องถูกยกเลิกจริง ๆ ตอนนี้นางจะมีชีวิตที่มั่นคงได้อย่างไร?

เมื่อองค์หญิงใหญ่หันกลับไปขึ้นไปชั้นบน ไป๋ชิงหลิงพูดว่า "กูหน่ายนาย"

เมื่อองค์หญิงใหญ่ได้ยินเสียงเรียกของไป๋ชิงหลิง นางหยุดชะงักฝีเท้า และหันกลับไปมองนางอย่างเย็นชา

ไป๋ชิงหลิงก้าวไปข้างหน้า "องค์หญิงหมิงหยางกระตือรือร้นที่จะมีชีวิตอยู่มาก!"

องค์หญิงใหญ่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักว่านางกำลังทำอะไรอยู่ นางอยากขึ้นไปที่ห้องส่วนตัวโดยไม่หันกลับมามอง ไม่อยากสนใจไป๋ชิงหลิงอีกต่อไป

บริวารขององค์หญิงใหญ่ติดตามไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน และองครักษ์เหยี่ยวดำที่เฝ้าอยู่นอกห้องขององค์หญิงหมิงหยางได้ถอนตัวออกไปแล้ว

เมื่อเหลียนซางเดินผ่านหน้าไป๋ชิงหลิง นางแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา "รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงห้ามพวกเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า องค์หญิงหมิงหยางมีร่างกายที่อุดมสมบูรณ์ ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำร้ายนายหญิงของข้าได้เยี่ยงไร"

ขณะที่เหลียนซางพูด สาวใช้ก็เดินผ่านไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว แต่ไป๋ชิงหลิงก็รีบจับข้อมือของเหลียนซางไว้

เหลียนซางตกตะลึง เหลือบมองลง จากนั้นเงยหน้าขึ้นและจ้องมองอย่างดุเดือด "เจ้า..."

"ในขณะที่เจ้ากำลังตะโกนว่าเจ้าไม่ต้องการทอดทิ้งนายหญิงของเจ้า และในขณะเดียวกันก็ใช้ข้ออ้างในการเรียกหมอหลวงเพื่อชะลอการให้คำปรึกษาของหมอ เจ้าคิดจะทำอะไรกับนายหญิงของเจ้ากันแน่!"

สีหน้าของเหลียนซางเปลี่ยนไปอย่างมาก!

"ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร!" เหลียนซางดึงมือของนางออกอย่างแรง และด้วยการสะบัดนี้ มีบางอย่างหลุดออกมาจากแขนเสื้อของนางทันที

มันเป็นผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือด

มันเพิ่งตกลงไปต่อหน้าลีว์อี

ลีว์อีจ้องมองไปที่เลือดคล้ายดอกเหมยบนผ้าเช็ดหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง "นี่ไม่ใช่ผ้าเช็ดหน้าที่บ่าวโยนทิ้งไปเมื่อเช้านี้หรือ นี่คือเลือดที่องค์หญิงหมิงหยางไอออกมา"

"เจ้ากำลังพูดไร้สาระ นี่คืออันที่ข้าจะเอาไปทิ้งต่างหากเล่า" เหลียนซางรีบหยิบมันขึ้นมา แล้ววิ่งออกจากบ้านพัก พร้อมกับผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือด

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมา และจ้องมองร่างที่จากไปของเหลียนซาง ดวงตาของนางหรี่ลงและพูดว่า "หรงเยี่ย มีบางอย่างผิดปกติกับสาวใช้คนนี้อย่างแน่นอน!"

"สนใจทำไมว่านางจะทำอะไร" หรงเยี่ยพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "ในเมื่อกูหน่ายนายไม่ได้ขอร้องพระชายา อย่างนั้นช่วงสองสามวันนี้พระชายาก็ดูแลลูก ๆ เถิด"

"น่าเสียดาย ข้าหวังว่าองค์หญิงหมิงหยางจะไม่หยุดกินยา ร่างกายของนางไม่ควรถูกยื้อเวลาการรักษาอีกต่อไปแล้ว" ไป๋ชิงหลิงกล่าว