บทที่ 562 หมิงหยางหลงรักคุณชายฉาง

ไป๋ชิงหลิงบอกหรงเยี่ยถึงเรื่องที่หมิงหยางพูดอีกครั้ง

หรงเยี่ยขมวดคิ้วทันที และพูดว่า “คนที่แซ่ฉางนี้ ไม่ได้รักหมิงหยางเลยแม้แต่น้อย！”

“ไม่ได้รักเลยหรือ？” ไป๋ชิงหลิงหันกลับไปมองเขา “ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาไม่รักองค์หญิงหมิงหยาง？”

หรงเยี่ยกอดนางไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง และโอบแขนของเขารอบตัวของนาง แล้วพูดโดยให้ริมฝีปากของเขาแตะที่หูของนางแล้วพูดว่า “เพราะข้าเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน ”

หัวใจของไป๋ชิงหลิงตึงเครียด นางหันศีรษะเล็กน้อย และริมฝีปากของนางก็สัมผัสใบหน้าของเขา

นางลูบหน้าเขาสองสามครั้ง แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับแขนของเขา

ในเวลานี้ ก็ได้ยินหรงเยี่ยพูดต่อว่า “ถ้าเจ้ารักอย่างลึกซึ้ง จะเลิกกันง่าย ๆ ได้อย่างไร นั่นมันเป็นเรื่องที่เป็นตาย ใครอยากจะทิ้งชีวิตของตัวเองง่าย ๆ และบุตรชายแซ่ฉาง ไม่ได้เขียนจดหมายถึงหมิงหยางมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว และเขาไม่เคยไปที่จวนตระกูลอิงเพื่อแสดงอะไรให้ชัดเจนเลย ยิ่งไม่เคยขอให้นางกำนัลคนนนั้นส่งของอะไรให้เลย อย่าพูดถึงมันเลย คนในตระกูลฉางไม่อนุญาตให้เขาคบหากับอิงหมิงหยาง ข้าเองก็ไม่เชื่อ ถ้าเขาชอบผู้หญิงคนนี้มาก ให้สิ่งเล็ก ๆ น้อยแบบนี้จะส่งให้ถึงมืออิงหมิงหยางไม่ได้หรือ แม้ต้องทำเรื่องที่ไม่เหมาะสม เขาก็สามารถปีนไปที่จวนตระกูลอิงได้เช่นกัน”

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินประโยคสุดท้าย นางก็หัวเราะ“คิกคัก”ออกมา “เจ้าบอกว่าจ้วงหยวนหลางทำเรื่องไม่เหมาะสม！”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่เซิงเอ๋อร์มักทำหรอกหรือ ข้าไม่คิดว่าการปีนโพรงสุนัขเป็นสิ่งที่น่าอับอาย” หรงเยี่ยพูดอย่างภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมากอดเขาแล้วพูดว่า “ตามที่ท่านพูดแบบนี้ คุณชายฉางไม่ชอบองค์หญิงเลย แต่ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงแลกเปลี่ยนจดหมายกับองค์หญิงล่ะ เป็นไปได้ไหมว่าเขาแค่รู้สึกว่าเจ้าหญิงเป็นคู่หมั้นของเขา เขาจึงมีความรู้สึกเล็กน้อยหรือ？”

“ข้าจะไม่เขียนจดหมายถึงผู้หญิงแบบลวก ๆ หรอก ดังนั้น ถ้าเจ้าถามข้าว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ ข้าก็ไม่สามารถตอบเจ้าได้ อย่างไรก็ตามในใจข้ามีเพียงคนคนเดียวเท่านั้น” เสียงของหรงเยี่ยเปลี่ยนไปเบามาก

และไป๋ชิงหลิงก็ได้ยินความหมายเบื้องหลังคำพูดของหรงเยี่ยด้วย

นางรู้สึกอบอุ่นในใจ เงยหน้าขึ้นและจูบหน้าผากของเขา……

หรงเยี่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วใช้มือลูบผมของนาง แล้วพูดว่า “ถ้าพระชายาอยากรู้เกี่ยวกับบุคคลนี้ เมื่อข้ากลับไปจะให้ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำไปตรวจสอบ”

“ข้าไม่ได้สนใจบุคคลนี้ ข้าแค่รู้สึกว่าบุคคลนี้ไม่คู่ควรกับความไว้วางใจขององค์หญิง และเห็นได้จากท่าทีของเขา ที่ไม่ถามไถ่องค์หญิงมานานกว่าหนึ่งปีว่า เขาเป็นคนใจร้าย” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

และหรงเยี่ยไม่ต้องการให้บทสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสองเกี่ยวข้องกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยเขาไป มาพูดถึงจิ่งหลินกันดีกว่า ช่วงนี้เขามักจะง่วงนอน ข้ากังวลเกี่ยวกับพิษของเขา และต้องการพาเขากลับเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด พระชายา เจ้าว่า……จะทำอย่างไรดี！”

อย่างไรก็ตามนางเข้าใจร่างกายของจิ่งหลินดีกว่าเขา ไม่ว่าจะเหมาะสมที่จะย้ายจิ่งหลินหรือไม่ก็ตาม ก็จำเป็นต้องได้รับความยินยอมจากไป๋ชิงหลิงด้วย

ไป๋ชิงหลิงเมื่อได้ยินนางก็กังวลมาก “นอกจากอาการง่วงนอนแล้ว ไม่มีอาการอื่นอีกเลย”

หรงเยี่ยก้มหน้าลงและขมวดคิ้ว “ข้าฝันร้าย และบางครั้งมือและเท้าของข้าก็กระตุก”

เขาไม่กล้าปิดบังอะไรจากไป๋ชิงหลิงอีกต่อไป แม้ว่านางจะกังวลมากหลังจากทราบอาการของจิ่งหลินก็ตาม

นี่เป็เนความไว้วางใจขั้นพื้นฐานที่สุดระหว่างสามีและภรรยา นางมอบความไว้วางใจส่งลูกให้กับเขา ซึ่งพิสูจน์ว่าตอนนี้นางเชื่อใจเขาอย่างเต็มที่

การแสดงออกของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไป และนางก็จับแขนของหรงเยี่ยแน่นทันที และพูดว่า “ท่านช่วยพาข้าไปดูอาการขององค์หญิงหมิงหยางคงที่แล้วหรือยัง ข้าจะจากไปชั่วคราว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”