บทที่ 567 ท่านแม่ไปอยู่เป็นเพื่อนเสด็จพ่อเถอะ

อิงหมิงหยางขานรับ และไม่ได้พูดถึงฉางซิงเว่ยอีก

หลังจากนั้นไม่นานอิงหมิงหยางก็เผลอหลับไป หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงฉีดยาให้อิงหมิงหยางเสร็จแล้ว เธอก็กลับไปรอหรงเยี่ยที่จวนเพื่อ

เดิมทีเธอคิดว่าหรงเยี่ยจะไม่มาถึงเมืองหลวงเร็ว ๆ นี้ แต่ไม่คิดไม่ถึงในคืนนั้น หรงเยี่ยปรากฏตัวในหอเป่าซินพร้อมเด็กสองคนในอ้อมแขนของเขา

แม่นมซั่งรู้สึกตื่นเต้นมาก: "ซื่อจื่อน้อย นั่นคือเจ้าจริงๆเหรอ!"

เธอรีบไปหาหรงจิ่งหลิน กอดอุ้มเขาจากอ้อมแขนของหรงเยี่ยและร้องไห้เสียงดัง: “เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ เจ้ายังไม่ตาย ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพระเจ้าจะทรงเมตตาเจ้าขนาดนี้ และให้ข้าได้พบกับซื่อจื่ออีกครั้ง”

หลังจากพูดอย่างนั้น แม่นมซั่งก็หยุดร้องไห้ไม่ได้

หรงจิ่งหลินอยู่ในอ้อมแขนของเธอ แตะไหล่แม่นมซั่งเบา ๆ และปลอบเธอ: “แม่นมซั่ง นี่ไม่ใช่ความฝัน มันเป็นเรื่องจริง ข้ากลับมาแล้วจริงๆ ข้ายังไม่ตาย”

“ฮือๆๆ” แม่นมซั่งกอดเขา พรางร้องไห้ไปด้วย

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินเสียงจากข้างนอก เธอก็สวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องไป

เธอวิ่งตรงไปหาหรงเยี่ยแล้วพูดว่า: “ทำไมถึงกลับจวนเร็วขนาดนี้ ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าค่อยๆมาหรอกเหรอ เซิงเอ๋อร์ยังคงบาดเจ็บอยู่ "

“ข้าอุ้มพวกเขาสองคนตลอดทาง จนกลับถึงจวนแล้ว!”

“อะไรนะ!” ไป๋ชิงหลิงอุทานและมองลงไปที่รองเท้าบู๊ตของเขา

เธอพบรูในรองเท้าบูทของท่านอ๋องผู้กล้าหาญ พื้นรองเท้าที่เท้าขวาของเขาหักออก

และมีรูขนาดใหญ่ ถุงเท้าของเขาก็มองเห็นได้ว่าบางเบามาก

หัวใจของเธอตึงเครียดเล็กน้อย และเธอก็เอามือของไป๋ชงเซิงออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า: “รองเท้าเจ้าชำรุดขนาดนี้ รีบเข้าไปเปลี่ยนก่อนเถอะ ฝากลูกๆไว้ที่ข้าก่อน”

“ท่านแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอก เสด็จพ่ออุ้มเรามาตลอดทั้งวัน นอกจากกิน ดื่ม ถ่ายเบาถ่ายหนักแล้ว ท่านพ่อไม่ได้แวะพักระหว่างทางเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เขาคงเหนื่อยแล้ว ท่านแม่อยู่เป็นเพื่อนเสด็จพ่อเถอะ "ไป๋ชงเซิงกล่าวอย่างครุ่นคิด

แม่นมซั่งเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า: ใช่แล้ว เดี๋ยวหม่อมฉันจะรับใช้องค์หญิงน้อยเอง พวกท่านสองคนส่งองค์หญิงน้อยมาเถิด อย่าเหนื่อยพระองค์เลย "

ก่อนที่ไป๋ชิงหลิงจะทันได้โต้ตอบอะไร ไป๋ชงเซิงในอ้อมแขนของเธอ ก็ถูกสาวใช้สองคนคว้าตัวไป

คนข้างนอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในจวน แต่คนรับใช้อย่างพวกเขาก็มีตาที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

คุณผู้ชายของพวกเขาจากไปเป็นเวลาหลายเดือน นายหญิงก็ไม่มีความสุขตลอดเวลาที่อยู่ที่จวน เธอจึงรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ค่อยดีนัก

ตอนนี้พวกเขาเห็นหรงเยี่ยกลับมาที่วัง พวกเขาอยากให้นายท่านทั้งสองรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่าของพวกเขาอีกครั้ง

แม่นมซั่งกลัวว่าไป๋ชิงหลิงจะใช้เด็กสองคนเป็นข้ออ้างเพื่อหลีกหนีหรงเยี่ย หลังจากที่สาวใช้ทั้งสองกอดเด็กแล้ว พวกเขาก็รีบพูดว่า: “ท่านอ๋อง พระชายา ซื่อจื่อและองค์หญิงเซิงคงจะเหนื่อยจากการเดินทางมากแล้ว ข้าจะพาซื่อจื่อและองค์หญิงเซิงลงไปอาบน้ำและพักผ่อนก่อน”

“หลังจากอาบน้ำล้างหน้าแล้ว ให้หมอเทวดาซูมาดูจื่อซื่อหน่อย” หรงเยี่ยสั่ง

แม่นมซั่งพูดว่า "เพคะ" แล้วกลับเข้าไปในห้องโดยมีเด็กๆอยู่ในอ้อมแขนของเธอ