บทที่ 581 อิงหมิงหยางคิดได้แล้ว

ไป๋ชิงหลิงเดินไปจับมืออิงหมิงหยาง และเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของนางกับหรงเยี่ยที่เริ่มจากคนรู้จักไปสู่คนรู้ใจกันจนเกิดเป็นความรักและไปจนถึงการเกือบจะแยกจากกัน

อิงหมิงหยางที่สะอื้นไม่หยุด ค่อยๆสงบลงเนื่องจากได้ฟังประสบการณ์และอดีตของไป๋ชิงหลิง

เมื่อพูดถึงพิษของจิ่งหลิน อิงหมิงหยางก็รู้สึกเห็นใจนางและยังกังวลเกี่ยวกับนางด้วยซ้ำ

นางคว้ามือของไป๋ชิงหลิงมาจับบ้าง จากนั้นจึงถามด้วยตาที่แดงก่ำ"แล้วไม่เคยลองคุยกับท่านอ๋องหรงเรื่องการอยากมีลูกหรือ"

"หมิงหยาง เขาไม่ยอมเอาชีวิตข้าไปเสี่ยงหรอก แต่ว่า ข้าก็ไม่อยากเห็นลูกต้องจากข้าไปอีก ดังนั้นหมิงหยาง......ข้าเข้าใจความทุกข์ของเจ้า แต่ก็ยังมีคนที่เศร้าและทุกข์กว่าเจ้านะ"

"แต่เมื่อเรามีชีวิตอยู่เราเลือกทางที่จะตายไม่ได้หรอก ความตายมันง่ายมาก แต่ถ้าท่านตาย ตระกูลฉางจะร้องไห้เสียใจให้เจ้าหรือ ไม่หรอก คนที่จะร้องไห้เสียใจให้ท่านจริงๆก็คงจะมีแต่องค์หญิงใหญ่ที่ชราคนนั้น"

"นางส่งแม่ของเจ้าไปแล้ว เจ้าทนที่จะให้นางไปส่งเจ้าได้อีกหรือ?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อิงหมิงหยางก็น้ำตาไหลอีกครั้ง

การที่นางร้องไห้คราวนี้ ไม่ใช่เพราะนางกับฉางซิงเว่ยยกเลิกการหมั้นหมาย แต่เป็นเพราะองค์หญิงใหญ่

นางทนไม่ไหวจริงๆ

ไป๋ชิงหลิงพูดต่อว่า"เจ้าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเจ้าเอง เจ้าไม่สามารถเอาชีวิตของเจ้าไปแขวนไว้กับอนาคตที่มองไม่เห็น เจ้าต้องพึ่งตนเองถึงจะปฏิบัติต่อคนรอบข้างด้วยความกรุณาได้"

อิงหมิงหยางร้องไห้จนสะอึกสะอื้น

นางกอดผ้าห่มไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาไหลอาบแก้ม

ไป๋ชิงหลิงตบหน้าอกของนางเบาๆแล้วพูดว่า"เมืองหลวงนั้นสวยมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะออกจากจวนองค์หญิงโดยมีสุขภาพที่แข็งแรง และลองไปที่หอกวนซิงที่อยู่ในเมืองหลวงดู"

อิงหมิงหยางมองไปที่นางและตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าคนที่นางรู้สึกผิดด้วยมากที่สุดคือไป๋ชิงหลิง

นางพยักหน้าและตอบว่า"อือ"ใช้เวลาในการสงบสติอารมณ์ครู่หนึ่งและพูดว่า"พี่ไป๋ ข้าจะให้ความร่วมมือในการรักษาของท่านไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายฉางและข้าในอนาคตก็ตาม!"

"ตกลง"

ไม่กี่วันต่อมา อิงหมิงหยางก็ให้ความร่วมมือในการรักษาจริงๆ

ไป๋ชิงหลิงอยู่กับนางเป็นเวลาหกวันแล้วจึงกลับไปที่จวนอ๋องหรง

และอิงเหลียนยังรายงานให้นางทราบถึงที่อยู่ของเหลียนซางว่า"พระชายาเพคะ หม่อมฉันติดตามดูนางเป็นเวลาหกวัน พบว่าหลังจากที่เหลียนซางถูกไล่ออกจากจวนองค์หญิงแล้ว นางก็ไปที่บ้านส่วนตัวในตรอกบนถนนตงอี บ้านหลังนั้นมีนางอาศัยอยู่เพียงคนเดียวและไม่เคยเห็นนางติดต่อกับใครเลยเพคะ"

"เป็นแค่คนรับใช้ที่เข้ามาในเมืองหลวงยังไม่ถึงครึ่งเดือนสามารถตั้งหลักในเมืองหลวงได้เลยหรือ?"

คำนวณตามกิจวัตรประจำเดือนของนางกำนัล การเช่าบ้าน การซื้ออาหารเพื่อใช้ส่วนตัวของครอบครัวมีอะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน

ราคาของในเมืองหลวงนั้นสูงกว่าที่อื่นๆมาก เว้นแต่ตอนที่เหลียนซางติดตามอิงหมิงหยางอยู่ อาจจะได้รับรางวัลมากมายจากอิงหมิงหยางในตอนนั้น

อย่างไรก็ตาม นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แต่ที่อยู่ของนางกำนัลคนนี้ก็ยังแปลกอยู่ดี

หลังจากที่นางถูกองค์หญิงใหญ่ไล่ออกจากจวน นางก็ควรจะกระตือรือร้นที่จะตามหาเจ้านายคนต่อไปของนาง แต่อย่างไรก็ตามอิงเหลียนกลับบอกว่านางใช้ชีวิตแต่ละวันนอกบ้านและดูเหมือนจะไม่ตื่นตระหนกเลย

"หม่อมฉันพบว่าของที่นางกำนัลออกไปซื้อนั้นมีแต่ของที่ดีที่สุดทั้งนั้น"

"ดีที่สุดหรือ?"ไป๋ชิงหลิงหรี่ตาของนาง"เจ้าจงตามนางไปอีก นางต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่"