บทที่ 591 ท่านทรยศสเด็จแม่ของข้า

หลังจากที่หรงเยี่ยออกจากจวนอ๋องหรง โดยมีหรงจิ่งหลินอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาได้รับรายงานจากบริวารของเสิ่นหรูเหลียนบอกเขาว่าไป๋ชงเซิงอยู่ที่ไหน

หรงเยี่ยรีบร้อนอย่างมาก และไปที่ร้านอาหารของตระกูลเสิ่นเพื่อไปหาเจ้าเด็กตะกละไป๋ชงเซิง

เมื่อไป๋ชงเซิงเห็นหรงเยี่ยปรากฏตัวต่อหน้านาง นางรีบพ่นอาหารในปากของนางทันที นางหันหน้าและจ้องมองไปที่เสิ่นหรูเหลียนอย่างดุเดือด "เจ้าบอกเสด็จพ่อของข้าหรือ เจ้าไม่รักษาคำพูดของเจ้า ไอ้คนเจ้าเล่ห์"

เสิ่นหรูเหลียนยกมือขึ้น และลูบหัวของนางด้วยท่าทีอ่อนโยน "สิ่งที่ข้าสัญญากับเจ้าเมื่อครู่นี้เป็นเรื่องจริง"

"เสิ่นหรูเหลียน เจ้าสัญญาอะไรกับลูกสาวของข้า?"

"อย่าบอกเขา" ไป๋ชงเซิงห้ามอย่าเด็ดขาด

หรงเยี่ยอุ้มหรงจิ่งหลิน และเดินไปที่ไป๋ชงเซิง วางหรงจิ่งหลินไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ นาง จากนั้นเดินไปรอบ ๆ ยังอีกด้านหนึ่งของไป๋ชงเซิง และนั่งลงในระยะใกล้

ไป๋ชงเซิงต้องการลงจากเก้าอี้ แต่หรงเยี่ยผลักนางกลับ

หรงเยี่ยพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว "เซิงเอ๋อร์ เจ้าต้องให้โอกาสพ่อของเจ้าอธิบาย"

"คำอธิบายคือการปกปิด การปกปิดคือความจริง และความจริงคือสิ่งที่ข้าเห็นอย่างนั้น ท่านทรยศต่อเสด็จแม่ของข้า"

"เซิงเอ๋อร์ เจ้าพูดอะไร?" หรงจิ่งหลินอุทาน

ไป๋ชงเซิงหันกลับมา และพูดกับหรงจิ่งหลินว่า "ข้าไปที่ศาลต้าหลี่มาและเห็นฉางโห่วเหยียน เสด็จพ่อวิ่งออกมาจากที่นั่นอย่างตั้งใจ และยังยิ้มร่า วิ่งออกมาพูดเพียงไม่กี่ประโยค แล้วยังเรียกฉางโห่วเหยียนให้เข้าไปที่ศาลต้าหลี่อีก"

"เสด็จพ่อ นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?" จู่ ๆ หรงจิ่งหลินก็รู้สึกเศร้าสร้อย และถามด้วยสายตาที่เป็นคำถาม

เปลือกตาของหรงเยี่ยกระตุกอย่างดุเดือด

และเสิ่นหรูเหลียนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็ได้รู้ความจริงของเรื่องนี้ในที่สุด

หลังจากที่ไป๋ชงเซิงบอกกับหรงจิ่งหลินเสร็จ เสิ่นหรูเหลียนก็แสดงท่าทีดูถูกเขาด้วย "ท่านอ๋องหรงขโมยใครบางคนไปที่ศาลต้าหลี่ และถูกจับได้โดยลูกสาวของท่านเอง!"

"เสิ่นหรูเหลียน!" หรงเยี่ยตบโต๊ะอาหารอย่างแรง แล้วพูดคำต่อคำ "หุบปากของเจ้าซะ"

"ท่านนั่นแหละที่ต้องเป็นผู้ที่หุบปาก ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน และข้าก็ไม่อยากกลับไปที่จวนของท่านด้วย แล้วข้าก็จะบอกให้ท่านแม่หนีห่างจากท่าน" ไป๋ชงเซิงกล่าวอย่างโกรธเคืองด้วยใบหน้าแดงก่ำ

หรงเยี่ยไม่คาดคิดว่าไป๋ชงเซิงจะตอบสนองอย่างรุนแรงต่อเรื่องนี้

แม้ว่าเขาจะถูกเข้าใจผิด แต่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์สถานะของเขาในใจของไป๋ชงเซิง

ลูกสาวตัวน้อยของเขา ใส่ใจเขามากในฐานะเสด็จพ่อของนาง

เมื่อเห็นท่าทางที่ดุร้ายของนาง หรงเยี่ยก็ไม่มีอารมณ์จะโมโหนางแม้แต่น้อย

เขาพูดอย่างอดทน "ข้าไม่ต้องการอธิบาย แต่ข้าต้องบอกความจริงกับเจ้า เมื่อตอนที่ข้าวิ่งออกมาข้ายิ้มจริง ๆ และคนของศาลต้าหลี่กล่าวว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งรอข้าอยู่ข้างนอก ซึ่งอ้างว่าเป็นพระชายาหรง นั่นคือเสด็จแม่ของพวกเจ้า ข้าคิดว่าเสด็จแม่ของพวกเจ้ามารอพบข้าที่ศาลต้าหลี่ต่างหากเล่า"

"ต่อมาข้าออกมาพบว่าไม่ใช่เสด็จแม่ของพวกเจ้า แต่เป็นฉางโห่วเหยียน ข้าจึงหันหลังหนี แต่ฉางโห่วเหยียนได้มาเจรจากับเราเรื่องเสด็จแม่ของพวกเจ้า และบอกข้าว่าวันนี้เขาพบกับเสด็จแม่ของพวกเจ้า นั่นจึงทำให้ข้าหยุดฝีเท้า ข้าด่าทอว่านางหน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมือง แต่นางกลับบีบแก้มของนางเอง แล้วเดินมายังที่ที่ข้ายืนอยู่"

"ข้าวางแผนที่จะขอให้คนมาไล่นางออกไปจากศาลต้าหลี่ แต่เป่าลี่ว์และหมาป่าหิมะนำหน้าข้าไปหนึ่งก้าวแล้ว"

"โฮ่ง!" หมาป่าหิมะนั่งยอง ๆ อยู่ที่เท้าของไป๋ชงเซิงโดยส่งเสียงเห่า