บทที่ 60 ไป๋ชิงหลิงเข้าใจผิดต่อหรงเยี่ย

"ผ่าตัด?" จักรพรรดิเหยาจ้องมองหรงเยี่ยด้วยพระพักตร์ที่งงงวยไม่เข้าใจ "นี่คือวิธีการรักษาของนาง วิธีการนี้สามารถช่วยชีวิตของเสด็จย่าได้พ่ะย่ะค่ะ"

พระองค์ไม่รู้เลยว่าคำว่าผ่าตัดของหรงเยี่ยนั้น คือการใช้มีดกรีดไปที่บนร่างกายของไทเฮา

หรงเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เชื่อมั่นและแน่วแน่ "หมอเทวดากล่าวว่าจำเป็นต้องผ่าตัดเท่านั้น การเสวยน้ำแกงโอสถไม่สามารถรักษาต้นเหตุของโรคที่เสด็จย่าเป็นได้ การผ่าตัดจำเป็นต้องใช้เวลาครึ่งชั่วยาม นางต้องการความเงียบสงบ ไม่เช่นนั้นจะเกิดความผิดพลาดได้ง่าย เสด็จพ่อได้โปรดกลับไปประทับรอที่บัลลังก์มังกรเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเหยาเสด็จกลับไปประทับยังบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย

บรรดาหมอหลวงที่ถูกต้อนออกไปนอกตำหนักฮุ่ยหนิง ก็ได้กลับเข้าไปไปภายในพระที่นั่งแล้ว

บรรดาพระสนมทั้งหลายรวมไปถึงฮองเฮาอู่ก็อยู่ที่นั่นแล้ว แม้แต่พระสนมเอกหรงก็อยู่ข้างๆ

พระสนมเอกหรงที่คิดแค้น เมื่อเห็นหรงเยี่ยกล่าวออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง จึงได้ถามออกไปด้วยสีหน้าแสร้งเป็นกังวล "เหลือนางเพียงคนเดียวในห้องบรรทมของเสด็จแม่ จะไม่เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ การผ่าตัดที่ท่านอ๋องหรงกล่าวมา คือการรักษาด้วยวิธีการใดหรือ เหตุใดถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หมอหลวงฮั่ว เจ้าเลยได้ยินมาก่อนหรือไม่"

เมื่อหมอหลวงฮั่วถูกเรียก จึงได้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อโค้งคำนับ "ข้าน้อยมีประสบการณ์น้อยนิด ไม่เคยได้ยินสิ่งนี้มาก่อนพ่ะย่ะค่ะ!"

ขณะนี้ พระสนมเอกหรงได้หันไปยังหมอหลวงจ้าวและหมอหลวงหลี่ น้ำเสียงของนางแอบซ่อนความชั่วร้ายเล็กน้อย

"หมอหลวงจ้าว เมื่อสักครู่ที่เจ้าพูดหน้าตำหนักว่าไป๋เจาเสวี่ยช่วยดึงลูกธนูออกให้องค์รัฐทายาทจิ่ง เช่นนั้นพวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าการผ่าตัดคือการรักษาด้วยวิธีการใด?" พระสนมเอกหรงถาม

ในที่สุดจักรพรรดิเหยาก็นึกถึงประเด็นนี้ขึ้นมา

การผ่าตัดคืออะไร?

นางกำลังใช้วิธีการใดในการรักษาอาการประชวรของไทเฮา?

เหตุใดภายในห้องบรรทมถึงเหลือไว้เพียงทหารองครักษ์อินทรีดำไว้เพียงคนเดียว

พระเนตรที่แหลมคมจับจ้องไปยังหมอหลวงจ้าว และเพื่อหวังจะได้คำตอบจากปากของหมอหลวงจ้าว

หมอหลวงจ้าวเหลือบมองหรงเยี่ยอย่างกระอักกระอ่วนใจ

ช่วงที่อยู่ในจวนท่านอ๋องหรงนั้น เขาก็พอจะเคยได้ยินคำว่า ""ผ่าตัด" อยู่บ้าง

ผ่าตัด คงจะเหมือนกับการดึงลูกธนูออกมาจากองค์รัฐทายาทจิ่งเช่นนั้นกระมัง

แน่นอนว่า อาการประชวรของไทเฮานั้นไม่อาจเทียบได้กับองค์รัฐทายาท ไทเฮาประชวรด้วยโรคฝีไส้ติ่ง เช่นนั้นก็คงจะเป็น......

"ขจัดความร้อนชื้นและพิษร้าย จากนั้นระบายตะกอนและหนองเหลวออกมาพ่ะย่ะค่ะ!" หมอหลวงจ้าวกล่าว

เมื่อทุกคนได้ยินก็ต่างพากันจ้องตากัน

และเมื่อจักรพรรดิเหยาได้ยินหมอหลวงจ้าวกล่าวขึ้นมาเช่นนี้ พระองค์ก็ไม่รีบเข้าไปในห้องบรรทมอีก เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ไป๋ชิงหลิงได้เดินออกมาจากข้างใน