บทที่ 606 พบคนคุ้นหน้าที่จวนฉาง

"พระชายาอย่าปล่อยให้คำพูดของนางมากระทบอารมณ์ของเจ้าเลย หากไม่ไหวจริง ๆ พวกเราจะไปพบกับท่านผู้เฒ่าของจวนฉาง เขาเป็นอีกหนึ่งคนที่มีเหตุมีผล"

"เจ้ารู้จักท่านผู้เฒ่าผู้นั้นเป็นอย่างดีหรือ?"

ใบหน้าของแม่นมซั่งควบแน่นเล็กน้อย จากนั้นนางพยักหน้า "ข้ารู้จักท่านผู้เฒ่าช่วงเยาว์วัยเสียมากกว่า!"

"ช่วงเยาว์วัย?" ไป๋ชิงหลิงเข้าใจทันทีว่าทำไมแม่นมซั่งจึงรู้จักผู้คนในจวนฉางดีเช่นนี้ ดูเหมือนว่าแม่นมซั่งจะมีการติดต่อกับท่านผู้เฒ่าบ้าง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าแม่นมซั่งไม่ต้องการพูดต่อ นางจึงหยุดถาม

"เนื่องจากท่านผู้เฒ่าฉางเป็นคนมีเหตุผล ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะไม่กล้าทำการใดที่อุกอาจ ข้าไม่กลัวสิ่งที่พวกเขาจะทำกับข้า ถ้าพวกเขาทำ ข้าจะจัดการมันได้อย่างง่ายดาย" ไป๋ชิงหลิงกล่าว

เมื่อเห็นว่านางมั่นใจ อารมณ์ตึงเครียดของแม่นมซั่งจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อพวกเขามาถึงจวนฉาง แม่นมซั่งได้พาเด็กทั้งสองคนเดินตามหลังไป๋ชิงหลิงเป็นการส่วนตัว

เมื่อเดินผ่านลานบ้าน ไป๋ชิงหลิงเห็นกลุ่มสาวใช้ที่มีเสน่ห์เดินผ่านมาในทางเดินฝั่งตรงข้าม

ในหมู่พวกนาง มีใบหน้าที่คุ้นเคยมากอยู่คนหนึ่ง

ทันใดนั้น ดวงตาของไป๋ชิงหลิงก็จับจ้องไปที่ใบหน้านั้น

คนคนนั้นคือเหลียนซาง!

นางเดินอยู่ตรงกลาง ถืออาหารในมือ ดูสดใส แตกต่างจากตอนที่นางติดตามองค์หญิงหมิงหยางเป็นอย่างมาก...

"เสด็จแม่ มองอะไรอยู่หรือ?" ไป๋ชงเซิงถาม

เมื่อแม่นมสิงได้ยินคำถามของไป๋ชงเซิง นางจึงหยุดเล็กน้อยแล้วหันไปมองไป๋ชิงหลิง

เมื่อเห็นไป๋ชิงหลิงจ้องมองไปที่กลุ่มบ่าวรับใช้ที่อยู่ในศาลาฝั่งตรงข้าม นางจึงพูดอย่างอดทน "พระชายา พวกนั้นคือบ่าวที่รับใช้ในลานบ้านของคุณหนูฉางสี่"

"บ่าวที่อยู่ตรงกลาง ดูโดดเด่นจริง ๆ!"

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงพูดจบ แม่นมซั่งก็พบร่างของเหลียนซางได้อย่างแม่นยำ และพอจะได้ยินข้อมูลของเหลียนซางมาอยู่บ้าง

"บ่าวคนนั้นเพิ่งเข้ามาในจวนฉางเมื่อวานนี้" แม่นมซั่งรู้สึกว่าเหลียนซางไม่มีอะไรผิดปกติ จึงแนะนำนางอย่างระมัดระวัง "ข้าได้ยินมาว่านางมาที่เมืองหลวงเพื่อเยี่ยมญาติ หลังจากมาถึงเมืองหลวงนางก็ไล่ออกจากจวน และไร้ที่พึ่งพา แม่นางเห็นว่านางน่าสงสารจึงรับนางเข้ามาที่จวน และคอยรับใช้คุณสี่เพื่อให้คลายทุกข์เพคะ"

"ไร้ที่พึ่งพาอย่างนั้นหรือ!" ไป๋ชิงหลิงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา "น่าสนใจมาก"

หลังจากพูดอย่างนั้น ไป๋ชิงหลิงก็ก้าวเดินต่อไป

แม่นมสิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองร่างที่กำลังถอยกลับของไป๋ชิงหลิง จากนั้นมองไปที่กลุ่มบ่าวรับใช้ที่หายตัวไปตรงปลายทางเดิน และทันใดนั้นนางรู้สึกถึงเสียงกลองในหัวใจของนาง

หรือพระชายารู้จักบ่าวคนนี้?

นางนำไป๋ชิงหลิงเข้าไปในโรงเตี้ยมตระกูลฉางด้วยความสงสัย

เมื่อแม่นางฉางสามเห็นไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง ทัศนคติของนางก็ยิ่งดีขึ้นกว่าเมื่อวาน

"หม่อมฉันเตรียมอาหารเช้าให้พระชายาหรงแล้ว พระชายาหรง โปรดรับประทานอาหารก่อนเถิด"