บทที่ 608 อารมณ์ที่แท้จริงของฉางเล่อเหยียน

"ข้ารู้ว่าพระชายาหรงดูเหมือนจะไม่ใช่ผู้ที่จะเข้าไปสัมผัสด้วยได้ง่าย แต่ข้าชอบคนที่บางครั้งแสดงอารมณ์บนใบหน้า อย่างน้อยข้าก็รู้ว่า พระชายาหรงต่อต้านข้ามากเพียงใดในเวลานี้ และไม่ได้รังเกียจข้าอย่างชัดเจน แต่กลับยิ้มเล็กน้อยเพื่อเผชิญหน้ากับข้า ทว่าในใจกลับรังเกียจข้าอย่างสุดซึ้ง""

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกขบขันอย่างมากกับคำพูดของฉางเล่อเหยียน

"ข้าไม่คิดว่าคุณหนูฉางสองจะเป็นคนแบบนี้"

"พระชายา หรือว่า..."

"ไม่ล่ะ ข้าทานข้าวที่จวนของข้าจะสบายใจกว่า ข้าจะส่งคนจากโรงหมอฮุ่ยหมินมาทำแผลให้เจ้าแทนข้า จนกว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บของคุณหนูฉางสองหาย ในช่วงนี้ไม่มีหมอหญิงใดที่ไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ คุณหนูฉางสองไม่จำเป็นต้องเรียกข้าบ่อย ๆ แล้ว เพราะข้ายุ่งมาก" ไป๋ชิงหลิงนำความสะอิดสะเอียนตลอดช่วงเช้าพูดออกมาจนหมด

แต่ฉางเล่อเหยียนยิ้มแทนที่จะโกรธ "เพคะ"

การสนทนานี้ไม่น่าพอใจนัก เมื่อไป๋ชิงหลิงเดินออกไป ความกดดันในใจของนางก็หายไปในที่สุด

เมื่อเด็กทั้งสองเห็นนางออกมา พวกเขาก็รีบไปหานาง "เสด็จแม่!"

"เสด็จแม่!"

"ข้าปล่อยให้พวกเจ้ารอข้านานเลยสินะ" ไป๋ชิงหลิงจับหัวของเด็กทั้งสองคน

แม่นางฉางสามเดินเข้ามาด้วยสีหน้าขอโทษ "วันนี้ข้ารบกวนพระชายาหรงมากเกินไป"

เมื่อไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าของนางยังคงสงบ "คุณหนูฉางสองไม่ได้เจ็บป่วยมากนัก ข้าจะจัดให้หมอหญิงจากโรงหมอฮุ่ยหมินเข้ามารักษานางในจวนนี้"

"ขอบพระทัยที่พระชายาช่วยเหลือกระหม่อม"

"นี่คือสิ่งที่ข้าสัญญากับเจ้าก่อนหน้านี้ ข้าจะรักษาอาการบาดเจ็บที่มือของคุณหนูฉางสองอย่างแน่นอน และทำให้ดูเหมือนว่ามือของคุณหนูฉางสองไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน!"

ความทุกข์ของแม่นางฉางสามที่มีต่อไป๋ชิงหลิงหายไปทันที และรอยยิ้มของนางดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น "กระหม่อมอยากจะขอบพระทัยพระชายาหรงอีกสักครั้ง"

"แม่นมซั่ง ไปกันเถอะ"

"เอ๊ะ!"

"เดี๋ยวก่อน!" แม่นมซั่งร้องออกมาอย่างรวดเร็ว

หลายคนหันมามองนาง และเห็นแม่นางฉางสามหยิบสำรับอาหารจากสาวใช้มามอบให้แม่นมซั่ง "นี่คืออาหารเช้าที่ข้าขอให้แม่ครัวในห้องอาหารทำ"

แม่นมซั่งมองดู แล้วก็รับไป

ไป๋ชงเซิงสูดดมกลิ่นหอมภายในและรู้สึกโลภทันที แต่นางไม่ได้พูดต่อหน้า

แม่นมซั่งเห็นมัน จึงยิ้มอย่างลับ ๆ และเดินตามไป๋ชิงหลิงเพื่อออกจากจวนขณะถือสำรับอันหนักอึ้ง

แม่นางฉางสามส่งไป๋ชิงหลิงออกจากจวนเป็นการส่วนตัว

"ไม่จำเป็นต้องส่งข้าต่อแล้วล่ะ ส่งถึงที่นี่ก็พอ" หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงพูดแล้ว นางหันหลังแล้วเดินออกจากประตูไปที่รถม้า

ทันทีที่นางวางมือบนรถม้า ก็มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากรถ ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าเป็นหรงเยี่ย

นางอุทาน "หรงเยี่ย?"

หรงเยี่ยจับมือนาง แล้วพูดว่า "ขึ้นมา"

ไป๋ชิงหลิงได้รับการช่วยเหลือขึ้นรถม้าทันที

เมื่อเด็กทั้งสองเห็นหรงเยี่ย พวกเขาก็รีบวิ่งไปอย่างมีความสุข หลังจากที่หรงเยี่ยช่วยไป๋ชิงหลิงขึ้นรถม้า เขาก็อุ้มเด็กทั้งสองขึ้นไปบนรถม้าด้วย

ไป๋ชงเซิงไม่ลืมกล่องอาหารในมือของแม่นมซั่ง นางหันกลับมาแล้วพูดว่า "แม่นมซั่ง เอามาให้ข้าเร็ว"

"เพคะ ข้าจะให้องค์หญิงถือเองเพคะ" แม่นมซั่งพูดด้วยรอยยิ้ม

ไป๋ชงเซิงเอื้อมมือไปยกมัน แต่กล่องอาหารหนักเกินไป และนางไม่สามารถยกมันได้มั่นคงนัก ดังนั้นหรงเยี่ยจึงหยิบกล่องอาหารขึ้นรถม้าอย่างง่ายดาย

เมื่อบรรทุกขึ้นรถม้าแล้ว เขาก็ขมวดคิ้ว แล้วถามว่า "นี่คืออะไร?"

"ของขวัญจากแม่นางฉางสาม"