บทที่ 613 เปิดโปงคำโกหกของเหลียนซาง

เหลียนซางถูกวิพากษ์วิจารณ์จากไป๋ชิงหลิง และท้ายที่สุดไป๋ชิงหลิงก็กราบทูลเรื่องนี้ไปยังราชสำนัก จนทำให้เหลียนซางผวาไป

นางไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงส่งองค์จักรพรรดิและพระราชินีออกไปในวันนั้น

นั่นเป็นเหตุผลที่ยกหินก้อนใหญ่ขึ้นมา และทุบเข้าที่เท้าของตนเอง เมื่อเห็นว่าแผนการของตนเองกำลังถูกไป๋ชิงหลิงเปิดโปง เหลียนซางจึงดูหมดหนทาง และร้องเสียงดัง "ในวันนั้นมีคนบุกเข้ามาจริง ๆ เพคะ เป็นชายชุดดำ ในมือถือดาบเล่มยาว องค์หญิง บ่าวไม่ได้โป้ปดเพคะ"

"หยุดร้องได้แล้ว ทำซะดูเหมือนว่าผู้คนจากจวนหรงและจวนองค์หญิงรังแกเจ้าอย่างไงอย่างงั้น" ไป๋ชิงหลิงโต้กลับด้วยใบหน้าที่เย็นชา "สักพักเจ้าปดว่าท่านอ๋องหรงชอบพอเจ้า แล้วข้าริษยาเจ้า และอยากจะสังหารเจ้าให้สิ้นซาก"

"ผ่านไปสักพักเจ้าอ้างว่าท่านอ๋องหรงกำลังคุกคามเจ้าด้วยชีวิตขององค์หญิงเพื่อให้ยอมจำนน เมื่อครู่เจ้าถูกข้าเปิดโปงความจริง เจ้าอยากจะพูด...ว่าเจ้าถูกใส่ร้าย เพราะอีกฝ่ายก็กำลังวางแผนลอบกัดเจ้า ดังนั้น เมื่อครู่ที่ผ่านมาอะไรคือความจริงกันแน่!"

คำพูดของไป๋ชิงหลิงเฉียบคมและมีเอกลักษณ์ และแต่ละประโยคแสดงถึงประเด็นสำคัญชัดเจน คนในราชสำนักต่างตื่นขึ้นมาราวกับความฝัน

"นั่นสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าท่านอ๋องหรงชายตามองเจ้าบ่อยครั้ง จนทำให้พระชายาริษยา"

"ต่อมาเจ้าบอกว่าท่านอ๋องหรงขู่เจ้าด้วยดาบและให้เจ้าทำเรื่องนั้น และต่อมายังได้ขู่เจ้าด้วยชีวิตขององค์หญิงเพื่อให้เจ้ายอมจำนน"

"ประโยคไหนเป็นความจริง ประโยคไหนเป็นเท็จกันแน่"

"ข้าคิดว่านางเป็นเพียงหัวขโมยคนหนึ่ง พระชายาหรงเพิ่งบอกว่านางขโมยสร้อยข้อมือขององค์หญิงคนโตไม่ใช่หรือ องค์หญิงคนโตเองได้แสดงความเมตตา และไล่นางออกจากจวนไป แต่แทนที่นางจะสำนึกในบุญคุณ แต่กลับมาทำร้ายองค์หญิง

"ไม่ ข้าไม่ใช่ขโมย!" เหลียนซางมองไปรอบ ๆ อย่างไม่สบายใจ น้ำเสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย

เมื่อเห็นทุกคนชี้มาที่นาง นางไม่สามารถตอบโต้ได้ นางจึงหันไปมองสิงโตหินหน้าจวนขององค์หญิง แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้วยหัวใจที่กะทันหัน

หรงเยี่ยตอบสนองอย่างรวดเร็ว และตะโกนทันที "ห้ามนางไว้"

อิงซากระโดดขึ้น และบินไปหาเหลียนซางที่กำลังจะกระแทกสิงโตหิน เมื่อหน้าผากของเธอกำลังจะโดนสิงโตหิน อิงซาได้ยื่นมือออก แล้วคว้าเสื้อผ้าของนาง แล้วโยนนางออกไป

"อ้า!" เหลียนซางตะโกนหลังจากถูกโยนกลับไปยังจุดที่นางคุกเข่าอยู่ก่อนหน้านี้

อิงเหลียนก้าวไปข้างหน้า และผลักเหลียนซางลงไปที่พื้น เพื่อป้องกันไม่ให้นางฆ่าตัวตายอีกครั้ง

ในเวลานี้ อิงหมิงหยางรู้สึกผิดหวังอย่างมากกับเหลียนซาง

นางหลั่งน้ำตา มองดูเหลียนซางแล้วพูดว่า "เพราะเจ้ารับใช้ข้ามาหลายปีแล้ว ข้าจึงให้ใครบางคนส่งเจ้ากลับไปที่เหลียนเฉิง นับจากนี้ไป ข้าจะไม่เป็นนายของเจ้าอีกต่อไป"

"องค์หญิง ท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก" เหลียนซางถูกกดลงกับพื้น นางทำได้แค่เงยหน้าขึ้นมองอิงหมิงหยาง และอาเจียนออกมาเป็นเลือด "ข้าอยู่กับท่านมานานกว่าสิบปี และข้าทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส เมื่อท่านป่วยหนักเป็นบ่าวเองที่ต้มซุปและป้อนยาให้แก่ท่าน และเมื่อท่านบอกว่าต้องการจะออกจากจวนอิง ก็เป็นบ่าวเองที่พาท่านไปเมืองหลวง แต่ท้ายที่สุด ท่านก็ไม่คิดจะเชื่อใจในบ่าวของท่านคนนี้แม้แต่น้อย"

"เจ้าจะให้ข้าเชื่อใจเจ้าอีกครั้งได้เยี่ยงไร!" เสียงของอิงหมิงหยางดังขึ้นทันที เธอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโศกเศร้า "ตอนแรกเจ้าดูถูกพระชายาหรง แล้วเมื่อเจ้าเห็นว่าการดูถูกล้มเหลว เจ้าจึงยิ่งใส่ไฟฝ่าบาทท่านอ๋องหรงจนท่านต้องมาเดือดร้อนไปด้วย หากข้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าหญิงสาวที่คุกเข่าต่อหน้าข้า คือคนที่อยู่กับข้ามาสิบเอ็ดปีจริง ๆ ไปเถิด ฉันจะให้องค์หญิงโตส่งเจ้ากลับไปจวนอิงแห่งเหลียนเฉิง!"

"ไม่จำเป็น!" เหลียนซางค่อย ๆ ลดศีรษะลง "เนื่องจากองค์หญิงโตได้ไล่บ่าวออกจากจวนแล้ว องค์หญิงจึงไม่ควรสนใจบ่าวอีกต่อไป ไม่ว่าบ่าวจะอยู่หรือตายในเมืองหลวง นั่นก็เป็นชีวิตของบ่าวเอง!"

หลังจากพูดอย่างนั้น เหลียนซางพยายามดิ้นรนสองสามครั้ง และอิงเหลียนเงยหน้าขึ้นทันที และมองไปในทิศทางของไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงโบกมือของนาง และอิงเหลียนได้ปล่อยเหลียนซางไป

เหลียนซางสะดุดล้มจากพื้น หันกลับมา และจ้องมองไป๋ชิงหลิงอย่างดุเดือด

นางเป็นคนที่ทำลายแผนขององค์ชายโตอีกครั้ง และนางจะไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปอย่างแน่นอน

หลังจากมองไปที่ไป๋ชิงหลิงแล้ว นางผลักฝูงชนออกไป และรีบออกไปภายใต้คำก่นด่าของทุกคน

หลังจากนั้นไม่นาน นางข้ามตรอกและเข้าไปในบ้าน

มีชายหนุ่มรูปหล่อผู้หนึ่งยืนอยู่ในห้อง เขาหันหลังให้นาง แล้วพูดว่า "ไม่ได้ผลหรือ?"