บทที่ 620 คำขอโทษที่สายเกินไปของอ๋องเฉิน

คอของเขาเหมือนมีหนามแทงอยู่ เขาไม่สามารถหาคำพูดอะไรมาตอบนางได้

หลงจิ่งหลินเห็นดวงตาของหรงเชินแดงก่ำ เขาเดินเข้าไปจับมือของหรงเฉินและพูดว่า “เสด็จอาแปด ผู้ชายที่ดีต้องยอมแพ้และปล่อยวาง...