บทที่ 625 ฉางเล่อเหยียนกับท่านอ๋องเชินอยู่ด้วยกัน

นางเอื้อมมือไปหาเขาโดยเกือบจะเป็นสัญชาตญาณ แล้วหยิบซุปร้อนที่เขามอบให้นางไป

ซุปในอ้อมแขนของนางเย็นชามานานแล้ว และมือของนางก็แดงด้วยความหนาวเย็นเล็กน้อย เมื่อนางรับซุปร้อนท่านอ๋องหรง ความอบอุ่นก็ขับไล่ความเย็นในมือของนางออกไปทันที

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" นางหรี่ตาลง น้ำเสียงของนางอ่อนโยนและอ่อนหวาน

ผู้ดูแลสิงเห็นทุกอย่างแล้ว แต่แอบรู้สึกเศร้าใจกับคุณหนูของเขา

มีกฎในตระกูลฉาง ลูกหลานของตระกูลฉางไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมราชวงศ์ หรือแต่งงานกับใครก็ตามจากราชวงศ์ หรงเชินเป็นบุตรชายที่ชอบด้วยสายเลือดของจักรพรรดิเหยา และเขาเพิ่งสูญเสียภรรยาของเขา ดังนั้นเขาจึงเคร่งครัดอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น เขารู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ฉางเล่อเหยียนขึ้นรถม้า

สี่ชั่วโมงต่อมา รถม้าของท่านอ๋องเชินก็มาถึงจวนฉาง

บังเอิญว่านายผู้เฒ่าฉางออกไปนอกจวนพอดี

เขาเห็นรถม้าอันสูงส่งที่มีรูปแกะสลักทองคำและหยกจอดอยู่หน้าประตูจวนฉาง เขารู้ว่าเขาคือท่านอ๋องหรง ดังนั้นเขาจึงวิ่งไปอย่างตื่นเต้น เปิดม่านแล้วเรียก "ท่านอ๋องหรง!"

คนทั้งสามในรถม้าต่างตกใจกันหมด

คนแรกที่โต้ตอบคือผู้ดูแลสิง เขารีบแก้ไข "ท่านผู้เฒ่าฉาง นี่คือท่านอ๋องเชินเพคะ"

ดวงตาของเขากวาดไปมาระหว่างฉางเล่อเหยียนและหรงเชิน ในที่สุด ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง และเขาก็ร้องออกมาด้วยเสียงสูง "ฝ่าบาท ท่านอ๋องเชิน!"

เขาอยากจะตะโกนจริง ๆ ฉางเล่อเหยียน ทำไมเจ้าถึงอยู่บนรถม้าของท่านอ๋องเชิน!

"ท่านปู่" ฉางเล่อเหยียนรู้สึกเขินอายมากเช่นกัน นางรู้สึกราวกับว่านางถูกชายชราจับได้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซึ่งแดงอยู่แล้ว กลับแดงยิ่งขึ้นไปอีก

นายผู้เฒ่าฉางก้าวถอยหลัง และทักทายหรงเชิน "ชายชราไม่รู้ว่าท่านอ๋องเชินจะเสด็จมา หม่อมฉันหยาบคาย หม่อมฉันหวังว่าท่านอ๋องเชินจะยกโทษให้หม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ"

หรงเชินลงจากรถม้าก่อน แล้วพูดว่า "ชายชราฉาง ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับข้าเช่นนี้"

เขายังไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับจวนฉาง แต่เขายังมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับแรงกระตุ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายผู้เฒ่าฉาง

"ชายชราคุ้นเคยกับพี่เจ็ดของข้ามาก"

"คุ้นเคย ค่อนข้างคุ้นเคย" นายผู้เฒ่าฉางหัวเราะแห้ง ๆ "ในตอนนั้น ท่านอ๋องหรงเฝ้าคุ้มกันหนานเชิงที่ชายแดน และช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน กระหม่อมก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ท่านอ๋องหรงก็ยังคงเป็นผู้ช่วยชีวิตของข้าให้รอดตายด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

และเขา เป็นผู้มีพระคุณที่ท่านอ๋องหรงช่วยให้เขามีชีวิตรอด และมันเป็นวัฏจักรจริง ๆ

ท่านอ๋องหรงไม่ค่อยพูดถึงเรื่องนี้และไม่ได้รับอนุญาตให้พูดถึงเรื่องนี้

เนื่องจากท่านอ๋องหรงไม่ลืมความเมตตานี้ เขาจึงรู้สึกว่านั่นคือสิ่งที่เขาควรทำ และเขาไม่เพียงแต่ช่วยเขาเท่านั้น

แต่ในใจของชายชรา จักรพรรดิที่นั่งบนบัลลังก์มังกรไม่ได้ติดหนี้บุญคุณในการช่วยชีวิตเขาอีกต่อไป

"อย่างนี้นี่เอง"

"องค์ชายเชิน อย่างนั้นเชิญท่านอ๋องเชินไปนั่งในสวนกับกระหม่อมและชมดอกไม้และนกเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่ใช่วันนี้ ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำ ข้าจะขอให้พี่เจ็ดมาแทนแล้วกัน" อันที่จริง หรงเชินไม่ชินกับการที่นายผู้เฒ่าฉางกระตือรือร้นต่อเขาเช่นนี้

หลังจากที่เขากลับมาจากศาลเต๋อหลิน เป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นคนเหล่านี้ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพเช่นนี้

เขารู้สึกว่าเขาถูกโลกใบนี้ทอดทิ้ง ดังนั้นเมื่อเขาเข้ามาในตำหนักวันนี้ เขาจึงรู้สึกไม่สบายใจในทุก ๆ ด้าน

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ แต่เขารู้สึกเหมือนเป็นคนบาปที่เดินอยู่บนถนนมากกว่า

หลังจากบอกลาชายชราแล้ว เขาจึงรีบกลับไปที่รถม้า และจากไปโดยไม่หยุดอยู่ฝีเท้าแม้แต่น้อย

เดิมทีนายผู้เฒ่าฉางต้องการออกไปดื่มชา แต่ตอนนี้เมื่อเขาเห็นฉางเล่อเหยียนท่านอ๋องเชินนั่งรถม้าด้วยกัน เขารู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ต้องทำ