บทที่ 66 เขาเกิดความเสน่หาต่อนางอย่างน่าประหลาดใจ

หรงเยี่ยเงยหน้าขึ้นและค่อยๆ หันไปมองประตูบานนั้นที่เพิ่งถูกปิดไป

มือนั้นที่โอบกอดนางไว้ได้คลายลงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นด้วยสีหน้ารังเกียจของไป๋ชิงหลิง

หรงเยี่ยก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

การอยู่ร่วมกันกับเขา มันยากเย็นแสนเข็ญเช่นนั้นเลยหรือ?

เขากำลังคิดจะปล่อยมือข้างนั้น แต่ก็ได้กระชับแน่นขึ้นอีกครั้งในวินาทีต่อมา จากนั้นริมฝีปากอันเรียวบางก็ได้ประทับลงไปยังริมฝีปากชมพูของนาง

"อืม......."

นางเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

ขณะที่ริมฝีปากของเขากดทับลงมา จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตอย่างอธิบายไม่ถูก

นางถูกบังคับให้ต้องบดขยี้พัวพันกับริมฝีปากของเขา

ไป๋ชิงหลิงหวาดกลัวความรู้สึกเช่นนี้ หรงเยี่ยไม่บริสุทธิ์ใจต่อนาง เขาไม่ได้สัมผัสนางอย่างที่หญิงชายคู่อื่นๆ ปฏิบัติต่อกันเช่นนั้น

ฉะนั้น สำหรับนางแล้ว การที่เขาจูบนาง เป็นเพียงการทำให้นางรู้สึกอัปยศอดสู

ไม่รู้ว่านางเอาแรงมาจากไหน จากนั้นนางยกมือขึ้นและออกแรงสะบัดอย่างรวดเร็ว

"เพี้ยะ!"

ขณะที่ฝ่ามือตบลงไปที่ใบหน้า หรงเยี่ยได้เงยหน้าขึ้นมาและจ้องมองนางด้วยความประหลาดใจ

ทว่าไป๋ชิงหลิงกลับยกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อจะตบเขาอีก แต่ครั้งนี้หรงเยี่ยได้จับมือของนางเอาไว้ได้ก่อนและไขว้มือไปที่ด้านหลังของนาง

จากนั้นแขนทั้งสองของเขาก็โอบรัดร่างกายอันบอบบางของนาง และกล่าวด้วยความชั่วร้ายเย็นชา "อ้วนขึ้นแล้ว!"

"หรงเยี่ย ท่านทำเกินไปแล้ว ข้าเคยบอกแล้วว่าข้าไม่มีทางแต่งงานเป็นพระชายาของท่าน ท่านทำกับข้าเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าข้าจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องไทเฮาอย่างนั้นหรือ" นางพยายามดิ้น แต่กลับค้นพบว่าร่างกายของนางถูกเขาโอบรัดเอาไว้แน่น และไม่มีทางขยับเขยื้อนได้เลย

นางสบถด่าออกด้วยความโมโห

หรงเยี่ยกล่าวเพียง "ฟ้องไทเฮาอย่างนั้นหรือ?"

"ตอนนี้ข้าถือเป็นคนโปรดคนสำคัญของไทเฮา ท่านทำกับข้าเช่นนี้ถือเป็นการไม่ให้เกียรติข้าเลยแม้แต่นิดเดียว" นางดูออกว่าไทเฮาชื่นชอบนางมาก

คืนนี้ต่อหน้าพระพักตร์ของจักรพรรดิเหยา พระนางก็ได้จงใจพยายามปกป้องนาง

หรงเยี่ยกลับรู้สึกว่า นางช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน