บทที่ 664 หลิวหานเยียนตบพระชายาอันจวินด้วยความโกรธ

จู่ๆ ติ้งเป่ยโหวก็หันหน้าไปมอง ต่อมาเขาก็หันกลับไปพร้อมกับหลิวหานเยียนและทำความเคารพท่านอ๋องอันจวิน

ท่านอ๋องอันจวินกล่าวว่า: "ไม่ต้องมากพิธีหรอก"

เขาเหลือบมองหลิวหานเยียนสองครั้งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: "พวกเจ้ามาจวนข้ามีอันใดหรือเปล่า?"

หลิวหานเยียนพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: “เนื่องจากท่านอ๋องอันจวินอยู่ที่นี่ หานเยียนก็จะไม่เข้าไปแล้ว รบกวนท่านอ๋องได้โปรดส่งคนไปบอกพระชายาอันจวินว่าข้ามาที่นี่เพื่อจะมาเอาชุดมงคล”

“ชุดมงคล?”

“ใช่แล้วเพคะ ชุดมงคล” หลิวหานเยียนเงยหน้าขึ้นและจ้องมองท่านอ๋องอันจวินด้วยสายตาที่เฉียบคม: “เดิมทีข้าคิดว่าชุดมงคลสามชุด ข้าคงใส่ได้ไม่มากขนาดนั้น และดูเหมือนพระชายาอันจวินจะชอบมันมาก ข้าจึงมอบเป็นของขวัญให้นางสองชุด แต่ไม่คิดว่า เผลอแปบเดียวนางจะกลับมาทำร้ายคนของข้า”

“เป็นไปไม่ได้!” ท่านอ๋องอันจวินปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว

หลิวหานเยียนหัวเราะเยาะ: "ให้พระชายาของท่านออกมาสิ แล้วท่านจะรู้ว่ามันเป็นไปได้หรือไม่"

“หานเยียน อย่าพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้นะ ข้ารู้ว่าตอนนั้นข้าทำให้เจ้าผิดหวัง แต่ถ้าเจ้าเต็มใจ...”

“ท่านอ๋องอันจวิน โปรดเรียกพระชายาอันจวินออกมาเร็วเถิด ท่านอ๋องหรงและพระชายาหรงยังรออยู่ที่จวนติ้งเป่ยโหว” ติ้งเป่ยโหวมีใบหน้าบูดบึ้งและขัดจังหวะคำพูดของท่านอ๋องอันจวินทันที

ท่านอ๋องอันจวินกลืนคำพูดเหล่านั้นเข้าปากของเขากลับไป: “ได้ เรื่องของข้ากันเจ้าวันหลังเราค่อยมาคุยกันดีๆ”

“ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับท่าน โปรดสั่งให้พระชายาอันจวินออกมาเถิด ข้าอยากจะพูดคุยกับนาง” เสียงของหลิวหานเยียนเริ่มเย็นชาลงเรื่อยๆ

ท่านอ๋องอันจวินไม่ได้ยื้ออีกต่อไป เขาสั่งให้คนข้างๆตัวเขาให้ไปตามพระชายาอันจวินออกมา

ไม่นานหลังจากนั้น พระชายาอันจวินก็เดินมาที่ประตูพระราชจวน

แต่เมื่อเธอเห็นหลิวหานเยียน เธอก็ตกอยู่ในสภาพที่ดูแย่มากอีกครั้ง: “หลิวหานเยียน นี่เจ้าหมายความว่าอะไรกัน? เจ้ามาล่อลวงผู้ชายถึงหน้าประตูจวนของข้า เจ้าคงคิดละสินะว่าท่านอ๋องจะอุ้มเจ้าเข้าไป เจ้ามี…”

"เพี๊ยะ!"

ขณะที่พระชายาอันจวินกำลังพูดจาไร้สาระอยู่นั้น หลิวหานเยียนก็เดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ และตบหน้าพระชายาอันจวินอย่างแรง

การโต้ตอบของพระชายาอันจวินนั้นไม่ใช่การกรีดร้อง แต่เป็นการจ้องมองหลิวหานเยียนด้วยความเงียบงัน

เธอคงคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่เธอเดินออกมาแล้ว เธอกลับไม่ได้เห็นหลิวหานเหยียนหงุดหงิดที่ถูกเธอดูถูก แต่กลับดูเข้มแข็งและดุร้าย

หลิวหานเยียนเปลี่ยนไปจริงๆ

ไม่ขี้อายขี้ขลาดและไร้ความสามารถอีกต่อไป

แถมเธอยังกล้าตบ และดุเธอต่อหน้าท่านอ๋องอันจวินอีกด้วย!

พระชายาอันจวินตกตะลึงอยู่นาน

หลิวหานเหยียนพูดว่า: "เจ้ารู้ไหมว่าข้าตบเจ้าทำไม?"

ในเวลานี้ พระชายาอันจวินกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง และสวนกลับว่า: "เจ้า... บ้าไปแล้ว กล้าดียังไงมาตบข้า"

หลังจากพูดเช่นนั้น พระชายาอันจวินก็ยกมือขึ้นและโบกมือมาหาเธอ อย่างไรก็ตาม ชายทั้งสองก็รีบคว้ามือของพระชายาอันจวินที่ยกขึ้นแล้วผลักเธอไปข้างหน้า

"พวกเจ้า..." พระชายาอันจวินจ้องมองติ้งเป่ยโหวและท่านอ๋องอันจวินด้วยความไม่เชื่อ และรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง

ตอนที่เธอถูกหลิวหานเหยียนตบ ท่านอ๋องอันจวินก็ยืนเฉยๆและมองดูโดยไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้เขากำลังปกป้องภรรยาของคนอื่นต่อหน้าเธอซึ่งเป็นภรรยาจริงๆของเขา

นี่มัน... เรื่องน่าขำที่ยิ่งใหญ่

“เจ้า เจ้า เจ้าช่างดีจริงๆ!” เธอสะบัดมือของชายสองคนออกอย่างแรง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวอย่างดุร้าย: “ถ้าเจ้าปกป้องนางเช่นนี้ เจ้าก็แย่งนางมาต่อหน้าชายคนนี้เลยสิ ให้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นพระชายาของเจ้า ให้ลูกสาวที่นางมีกับชายอื่นเป็นองค์หญิงของเจ้าซะสิ"

ท่านอ๋องอันจวินก้มศีรษะลงและเหลือบมองมือของเขา เขาปกป้องหลิวหานเยียนโดยไม่รู้ตัว

ปรากฏว่าหลังจากผ่านไปหลายปี เขายังทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอเจ็บปวด แต่ในตอนนั้น... คนที่ทำให้เธอเจ็บที่สุดและทำให้เธอสิ้นหวังมากที่สุดก็คือเธอ