บทที่ 670 กลิ่นร่างกายของหงโต้ว

หลังจากที่เขาให้พูดเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นไปพระชายาอันจวินที่อยู่ใต้ชายคา

ท่านอ๋องอันจวินให้หงโต้วไปเตรียมลานบ้าน เพื่อให้ไป๋ชิงหลิงอยู่

ไป๋ชิงหลิงเอามือมาตีแขนติ้งเป่ยโหวแล้วพูดว่า "เสด็จพ่อ ไม่ใช่แค่ให้ข้าเข้ามาอยู่ที่นี่อย่างเดียว แต่ต้องมีทั้งหมอเลียงและหมอหญิงที่เก่งเรื่องด้านการผ่าตัดที่โรงหมอฮุ่ยหมินด้วย อีกอย่าง ข้าต้องการให้คนในวังไปเชิญหมอหลวงจ้าวและหมอหลวงฮั่วมาที่จวนอ๋องอันจวิน รอให้ข้าวางแผนให้เสร็จก่อน จากไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้นที่จะทำสำเร็จคนเดียว การผ่าตัดครั้งที่สองของจวิ้นอ๋องน้อยห้ามประมาทเด็ดขาด"

“ต้องหาคนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ใช่ จะไม่ใช่มีแค่ข้าคนเดียว ข้าต้องมีผิงถิง หมิงฮุ่ยรวมทั้งหมอเก่งๆ ของโรงหมอฮุ่ยหมิน ตามที่วางแผนคือต้องมีมากกว่าเจ็ดถึงแปดคน หมอหลวงจ้าวและหมอหลวงฮั่วก็นับเข้าไปด้วย ทั้งหมดก็จะประมาณสิบกว่าคน" หมอหญิงที่อยู่ข้างๆ ไป๋ชิงหลิงได้รับความไว้ใจจากเธอ และหมอหลวงจ้าวและหมอหลวงฮั่วที่ได้รับการยกย่องที่อธิบายไม่ได้

พอเป็นแบบนี้แล้ว ติ้งเป่ยโหวจึงได้ตัดสินใจ "ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว เสด็จพ่อก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าด้วย"

ไป๋ชิงหลิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่ว่าตอนนี้ นี่ถือว่าคือผลลัพธ์ที่ดี

"ดี" ไป๋ชิงหลิงหันกลับมา ท่านอ๋องอันจวินก็ได้เตรียมตัวเสร็จแล้ว เขาเดินมาข้างหน้าแล้วพูดว่า "ติ้งเป่ยโหว พระชายาหรง พวกท่านจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้?"

"ตอนนี้ร่งกายของพระชายาอันจวินไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย แต่ว่าเธอยังคงต้องได้รับน้ำเกลืออย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันแผลของเธอ อีกอย่างหนึ่ง....." ไป๋ชิงหลิงมองไปที่ทหารองครักษที่ยืนอยู่รอบๆ ตัวเธอแล้วพูดว่า "เสด็งอาต้องเตรียมลานบ้านให้ข้าอีกหนึ่งหลัง ลานบ้านนี้ต้องสามารถจุคนได้สิบถึงยี่สิบคน ก่อนที่จะทำการผ่าตัดจวิ้นอ๋องน้อย หมอเหลียงของข้าต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย ได้โปรดเตรียมตัวให้เสร็จก่อนจะผ่าตัด”

“เยี่ยม” ท่านอ๋องอันจวินให้ความร่วมมือที่ดีมาก

เขาเตรียมลานบ้านเพื่อไป๋ชิงหลิง ห่างจากลานบ้านของจวิ้นอ๋องน้อยและพระชายาอันจวิ้นไม่ไกล อยู่ระหว่างกลางของกันและกัน

หงโต้วเป็นคนจัดการเอง ตอนที่ไป๋ชิงหลิงเดินอยู่ข้างๆ เธอ ก็ได้กลิ่นอะไรแปลกๆ

เธอหยุดเดินจากนั้นก็มองไปที่หงโต้ว

แม่นมซั่งมาเห็นจึงถามอย่างเป็นห่วงว่า "พระชายาหรง คนคนนี้เขาเป็นอะไรเหรอ?"

“ทำไมเจ้าถึงมีถึงมีถุงหอมกลิ่นไขมัสค์แรงขนาดนี้” ไป๋ชิงหลิงถาม

“ไขมัสค์!!” พอแม่นมซั่งได้ยินแบบนี้ ทำหน้าเหมือนเจอศัตรู เธอก็รีบดึงไป๋ชิงหลิงไปข้างล่างเธอ จากนั้นตะโกนถามว่า "เจ้าเป็นคนของลานบ้านไหนกัน?"

หงโต้วตกใจรีบคุกเข่าลงพูดว่า "หม่อมฉันไม่ได้พกไขมัสค์ นี่คือถุงหอมของหม่อมฉัน พระชายาหรงสามารถเรียกคนมาตรวจสอบได้"

“ไปให้พ้นเดียวนี่ ใครก็ได้ลากมันออกไป!” แม่นมซั่งไม่ฟังอะไรทันนั้นเธอโบกมือและตะโกนเรียกให้ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำลากเธอออกไป

ไป๋ชิงหลิงไม่ได้หยุดเธอ พอหงโต้วถูกลากออกไปลานบ้าน จากนั้นถุงหอมก็ล้นออกมาพอดี

แม่นมซั่งรีบวิ่งไปหยิบถุงหอมนั้นขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวัง

ไม่มียาที่เหมือนไขมัสค์อยู่ในถุง

ไป๋ชิงหลิงพูดว่า "ขอข้าดูหน่อย"

“พระชายาหรง โปรดอย่าแตะต้องมันเด็ดขาด” ถึงแม้ว่าจะไม่มีมัสค์อยู่ในนั้น แต่แม่นมซั่งก็ยังกังวลมากๆ

ไป๋ชิงหลิงก็ไม่ได้อยากจะได้ถุงหอมนั้นสักเท่าไหร่ "ถ้าในถุงไม่มีไขมัสค์งั้นก็แสดงว่ากลิ่นมาจากตัวเธอ กลิ่นมันอ่อนมากจนแทบดมไม่ออก อย่าเพิ่งว่ากล่าวหากันเลย”

เธอเพิ่งจะมาจวนอ๋องอันจวินก็เจอคนที่มีกลิ่นเหมือนไขมัคส์แล้ว เธอจะประมาทไม่ได้

“หม่อมฉันจะเป็นคนเสิร์ฟอาหารด้วยตนเอง” แม่นมซั่งพูด

“แม่นม ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก จวนอ๋องอันจวินกับตึกหมานชวนของนางเสิ่นอยู่ห่างกันไม่มาก ยังน้อยก็ได้ดูแลธุรกิจเขา สองสามวันนี้แม่นมก็ไปเอากับข้าวที่นั่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้ยุ่งยาก"

“พระชายาหรงอยากทานอะไร หม่อมฉันจะให้คนไปทำให้”

“อืม เมนูแนะนำก็ได้!”

…

ไป๋ชิงหลิงและหรงจิ่นหลินได้ออกจากจวนอ๋องอันจวิน เพื่อไปตึกหมานชวนของนายเสิ่น

หรงจิ่นหลินถามด้วยความสงสัย "เสด็จน้อง พวกเรามาทำอะไรที่นี่?”

“โง่เคราจริงๆ เลยเสด็จพี่ ท่านแม่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่ออกมา เราสามารถใช้โอกาสนี้เอาอาหารไปให้ท่านแม่!”