บทที่ 680 นางรังแกเจ้า

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋ชิงหลิงก็ไม่ต้องการอยู่เพื่อฟังแม่นมชราบ่นถึงเธอและแม่ของเธอ เธอจึงพูดกับแม่นมซั่งว่า “แม่นมซั่ง กลับกันเถอะ”

“หม่อมฉันพยุงท่าน” แม่นมซั่งพยุงไป๋ชิงหลิงออกไป

ขณะที่เธอเดินผ่านฉางเล่ออัน เธอก็เหลือบมองฉางเล่ออันอย่างเย็นชา และพูดว่า “ซังจวี๋ ซวงเหมย อย่าลืมที่ข้าพูดล่ะ หมิงฮุ่ย ถ้าเจ้าอยากไปดู ก็ไปดูสิ ในเมื่อนางเป็นคนรังแกเจ้า เจ้าเองก็ควรที่จะรังแกนางกลับ”

“เพคะ！” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน จากนั้นก็ลากฉางเล่ออันออกไปต่อหน้าท่านอ๋องอันจวิน

ไป๋หมิงฮุ่ยเหลือบมองฉางเล่ออันถูกทหารสองคนลากตัวออกไป แต่ในใจเธอก็ไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่ไป๋ชิงหลิงจากไป ลานบ้านก็ค่อนข้างว่างเปล่า

ท่านอ๋องอันจวินเหลือบมองจวิ๋นอ๋องน้อย แล้วพูดว่า “ไปพักผ่อนเถอะ”

จวิ๋นอ๋องน้อยกำลังสับสนมาก ก่อนที่ท่านอ๋องอันจวินจะจากไป เขาก็เรียก “เสด็จพ่อ สิ่งที่แม่นมข่งพูดจริงหรือเปล่า?”

เขารู้มาโดยตลอด ว่าเสด็จพ่อของเขารู้สึกเสียใจอยู่เรื่องหนึ่ง เหล่าฮูหยินที่อยู่ในจวนไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์หรืออุปนิสัย ต่างก็คล้ายคลึงกัน

ทุกครั้งที่เสด็จพ่อของเขาพาผู้หญิงกลับมา เสด็จแม่ของเขาก็จะโวยวายอยู่พักหนึ่ง

ต่อมาก็มีข่าวแพร่ออกมาจากตำหนักอ๋อง ว่าเสด็จพ่อของเขานั้นกำลังตามหานางในดวงใจ ดังนั้นนางสนมที่เขาพามาจึงมีความคล้ายคลึงกันอยู่เสมอ........

ท่านอ๋องอันจวินกล่าวว่า “เจ้าไม่รู้หรือ ว่าแม่เจ้าเป็นคนนิสัยยังไง นอกจากนี้เรื่องที่มันผ่านไปแล้วมีอะไรให้น่าพูดถึง”

“ไม่มีหรือ?” อ๋องจวิ๋นน้อยมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “แล้วทำไมผู้หญิงที่เสด็จพ่อพากลับมา จึงค่อนข้างคล้ายคลึงกัน และไม่เคยเห็นท่านพาผู้หญิงที่คล้ายคลึงกับเสด็จแม่กลับมาเลย”

“ตอนนี้เจ้าปีกกล้าขาแข็งแล้ว กล้าซักถามข้าหรือ” ท่านอ๋องอันจวินไม่พอใจที่ลูกชายพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้

“แม่นมข่งบอกว่านางฆ่าตัวตายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เสด็จพ่ออยากให้เสด็จแม่ตายใช่ไหม”

“หรงเยียน！” จู่ๆท่านอ๋องอันจวินก็โกรธขึ้นมา “ทุกคนมีสิทธิ์สงสัยข้า แต่เจ้าไม่มีสิทธิ์”

“ทำไมข้าไม่มีสิทธิ์ เสด็จแม่ฆ่าตัวตาย นางเกือบจะตาย ผู้หญิงคนนั้นก็คือเสด็จแม่ของพระชายาท่านอ๋องหรงใช่ไหม”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องถามเรื่องของข้า ซ่านเจ๋อ ดูอ๋องจวิ๋นน้อยไว้ให้ดี” ท่านอ๋องอันจวินหันหลังกลับ แล้วเดินออกจากประตู！

เขานึกถึงคำพูดที่ไป๋ชิงหลิงเพิ่งเตือนเขา จึงตั้งใจเดินไปที่ทะเลสาบเล็กๆ ฉางเล่ออันถูกโยนลงไปในทะเลสาบ

คืนนี้หิมะตก มีชั้นน้ำแข็งก่อตัวบนผิวน้ำของทะเลสาบ ซังจวี๋และชิงจู๋ทุบน้ำแข็ง แล้วกดคนนั้นลงไปในน้ำ

ฉางเล่ออันอดไม่ไหวที่จะสั่นและร้องไห้พร้อมพูดว่า “ข้าต้องการพบพระชายาอันจวิน พระชายาอันจวิน ข้าหนาวมาก.........”

“หากรู้ว่าผลลัพธ์เป็นแบบนี้จะทำแต่แรกทำไม” ซังจวี๋กล่าว

ซวงเหมยมองนางด้วยสายตาที่เย็นชา “ไม่รู้ว่ามีเจตนาอะไร แต่ชอบมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆพระชายา”

“ปิดบังองครักษ์เหยี่ยวดำไว้อย่างดี แต่ข้าได้ยินข่าวลือมาว่า ว่าคุณหนูฉางสี่คนนี้ชอบท่านอ๋องหรงของพวกเรา”

“ตอนนี้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว ยิ่งกว่านั้น นางก็ไม่ใช่คุณหนูสี่แห่งจวนตระกูลฉางอีกต่อไป นางถูกนายผู้เฒ่าฉางตัดชื่อออกจากตระกูลแล้ว” ซวงเหมยพูดเพื่อแก้ไขให้ถูกต้อง

หลังจากซังจวี๋ฟังจบ ก็นั่งลงแล้วพูดว่า “แม่นางหมิงฮุ่ยบอกว่า นางกดหัวของเธอลงในทะเลสาบ ข้าจะช่วยแม่นางหมิงฮุ่ยระบายความโกรธเอง”

เธอยื่นมือออกไป และกดฉางเล่ออันลงในน้ำที่เย็นยะเยือก กดหัวจมลงไปในน้ำจนมิด

ซวงเหมยแค่เหลือบมอง ไม่ได้ห้าม

ท่านอ๋องอันจวินที่ยืนอยู่ในความมืดได้ยินการสนทนาและเห็นการกระทำของทั้งสองอย่างชัดเจน ขณะที่เขากำลังจะจากไป ก็เห็นไป๋หมิงฮุ่ยเดินออกมาจากป่าไผ่

ซวงเหมยพูดว่า “แม่นางหมิงฮุ่ย ท่านมาแล้ว”

ไป๋หมิงฮุ่ยเหลือบมองเธอ แล้วพูดว่า “ปล่อยนางไปเถอะ ให้นางกลับไปที่ลานบ้าน！”

ก่อนที่ซวงเหมยจะตอบกลับ ไป๋หมิงฮุ่ยก็ได้เดินผ่านพวกเขาทั้งสอง และจากไปด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก