บทที่ 700 เจ้าแย่งชายที่ข้ารักไป

หลิวหานเยียนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และชี้ไปที่นิ้วบนกล่องผ้าด้วยสีหน้าสับสน "นี่..."

จัวซี่เหมยหัวเราะ "เหอะ ๆ"

ทันใดนั้นหลิวหานเยียนก็เข้าใจสิ่งที่จัวซี่เหมยเพิ่งพูด นางบอกว่ามันต้องเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ

นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจจริง ๆ น่าแปลกใจมากจนทำให้ข้ากลัว!

นิ้วถูกตัดออกไปอย่างเห็นได้เมื่อเร็ว ๆ นี้ และยังอุ่นอยู่

หลิวหานเยียนจ้องไปที่นิ้วที่ถูกตัดออกด้วยดวงตาสีแดง และทันใดนั้นก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี "นี่คือนิ้วของใคร ซี่เหมย เจ้าคงไม่ได้อยากสานสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้าใหม่หรือ? เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?"

"ฮ่า ๆ ๆ ..." จัวซี่เหมยนั่งบนเตียงนุ่ม ๆ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ข้าอยากสานสัมพันธ์กับเจ้าอีกครั้ง หลิวหานเยียน เจ้าคงคิดออก บางทีเจ้าอาจกำลังฝันกลางวันอยู่"

นางเงยหน้าขึ้น และจ้องมองไปที่หลิวหานเยียน ดวงตาสีแดงเข้มของนางชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ "เจ้าแย่งคนรักของข้า และทำให้ข้าเป็นแบบนี้ในตอนนี้ เจ้ากล้าดียังไงที่คาดหวังให้ข้ากลับมาสร้างความสัมพันธ์เก่าของข้ากับเจ้าขึ้นมาใหม่อีก ช่วงเวลาที่ข้าอยู่ในตระกูลกู่ ข้าหวังจะดื่มเลือดของเจ้า กินเนื้อของเจ้า หักเส้นเอ็นของเจ้า และถลกผิวหนังของเจ้าออก"

"ฉันเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว แบกรับตระกูลกู่หลายสิบคน จวนจัวพังทลายโดยไม่มีเหตุผล และไม่มีใครช่วยข้าได้ ถ้าข้าไม่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความขุ่นเคือง ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่ตอนนี้ เจ้ายังอยากไปแต่งงานกับไป๋เจี้ยนจางอย่างมีความสุข"

"ซี่เหมย..." หลิวหานเยียนมองนางด้วยความตกใจ แต่นางแค่อยากจะรู้ว่านิ้วของใครอยู่ในกล่อง มันดูเหมือนนิ้วก้อยของผู้ชายที่โตเต็มวัย

จัวซี่เหมยต้องการทำอะไรบนโลกนี้?

"เรื่องตอนนั้น... ไม่ใช่ข้า!"

"ไม่ใช่เจ้าที่แอบสนับสนุนท่านแม่ของข้า ให้นางบังคับข้าแต่งงานในตระกูลกู่ ไม่ใช่คำพูดแสดงความเมตตาของเจ้าต่อลูกชายของตระกูลกู่ ที่ทำให้ท่านแม่ของข้าคิดว่าจะให้ข้าแต่งงานกับลูกชายของตระกูลกู่หรือ เจ้ารู้ดีว่าท่านแม่ของข้าดูถูกภูมิหลังครอบครัวของไป๋เจี้ยนจาง เจ้ายังคงชักชวนนางต่อหน้าข้า..." จัวซี่เหมยระเบิด นางลุกขึ้นยืนทันที รีบไปหาหลิวหานเยียน และตบหน้าหลิวหานเยียน

หลิวหานเยียนถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง และไม่โต้ตอบเลย

เพราะนางไม่เคยคาดหวังว่า คำพูดสองสามคำของนาง จะทำให้ทั้งสองคนทะเลาะกัน

ข้า... ทำเพื่อหวังดีต่อเจ้าเช่นกัน

ตอนนั้นนางไม่รู้จักติ้งเป่ยโหว แต่นางเคยได้ยินเกี่ยวกับภูมิหลังครอบครัวของเขา และรู้ว่าเขามีญาติที่เลวร้ายอยู่ในครอบครัวของเขา นางไม่อยากเห็นจัวซี่เหมยแต่งงานในครอบครัวแบบนี้

มันบังเอิญว่า ตระกูลกู่ก็ค่อนข้างดีเช่นกัน

เขาได้รับตำแหน่งขุนนางในเวลาเดียวกันกับติ้งเป่ยโหว ภูมิหลังครอบครัวของเขาบริสุทธิ์และสะอาด และลูกชายทุกคนในจวนก็มีแนวโน้มดี ฮูหยินกู่ในเวลานั้น และฮูหยินกู่ในตอนนี้ เป็นมิตรกับลูกสาวของนางมาก

คำแนะนำทั่วไปของนาง นำไปสู่ความผิดพลาดเช่นนี้ได้หรือไม่?

ทันใดนั้น หลิวหานเยียนก็กระแทกโต๊ะน้ำชา และความเจ็บปวดก็กระทบนาง นางกลับมามีสติได้ในทันที และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ซี่เหมย ข้าทำเพื่อหวังดีต่อเจ้า"

"เจ้าหวังว่าข้าจะสบายดี เพียงเพื่อเกลี้ยกล่อมข้าให้เข้าสู่ตระกูลกู่ แล้วเจ้าก็หันหลังกลับและแต่งงานกับไป๋เจี้ยนจาง!" เมื่อจัวซี่เหมยได้ยินสิ่งนี้ นางจึงโกรธมากยิ่งขึ้น นางคว้าคอของหลิวหานเยียน แล้วคำราม "ดูสิ่งที่ข้า กลายเป็นตอนนี้สิ ตระกูลกู่... ตายไปหมดแล้ว นี่คือสิ่งที่เรียกว่าดีที่เจ้าหมายถึงสินะ"

หลิวหานเยียนนั่งลงบนเก้าอี้ จับข้อมือของจัวซี่เหมยไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วผลักนางออกไปอย่างดุเดือด "เจ้าบ้าไปแล้ว!"

จัวซี่เหมยถอยหลังไปสองสามก้าว หันกลับมา หยิบนิ้วที่ถูกตัดบนโต๊ะขึ้นมา ทุบมันลงบนร่างกายของนาง และพูดอย่างมีชัย "เจ้าไม่อยากรู้หรือว่านิ้วที่ถูกตัดนี้เป็นของใคร?"